Een Nederlandse roadmovie, dat zie je niet vaak. Nogal logisch, aangezien we in dit land binnen vier uur van Limburg naar Leeuwarden rijden. Wij moeten dan ons heil in het buitenland zoeken, zoals bij The Delivery en in dit geval Monte Carlo.

Kitty Courbois speelt Constance van Tuyl van Serooskerken, een oudere dame uit de betere kringen die voelt dat haar dagen geteld zijn en daarom nog een keer een bezoek wil brengen aan Monaco, waar ze met haar overleden man ooit een leuke vakantie had. Haar zoon ziet het echter niet zitten om met zijn moeder die rit te maken en chartert daarvoor Danny (John Wijdenbosch), een garagemonteur die wel wat wil verdienen. Wijdenbosch is trouwens bruin, mocht u dat niet weten. Riep daar iemand 'Driving Miss Daisy'? Dat kan dan aardig kloppen. In een oude Mercedes begint het tweetal aan de reis, maar ze hebben al ruzie voor ze goed en wel in de wagen zitten. Constance wil graag behandeld worden zoals vijftig jaar geleden gebruikelijk was en Danny wil best rijden maar dat kapsoneswijf moet vooral haar bek dichthouden en niet teveel zeuren. Een heel oude grap kon op die manier voortreffelijk in de film worden ingepast:
"Ik ben gewoon het mannelijk personeel bij de achternaam te noemen. Hoe heet je?"
"Danny Schat."
"Rijden maar, Danny."

Je hoeft niet helderziende te zijn om aan te zien komen dat het tweetal elkaar in de loop van de film steeds aardiger gaat vinden, al wordt het eerst even flink veel erger voor het beter wordt. Natuurlijk gaat die wagen stuk en krijgen ze geldproblemen. Bovendien wil Constance de route volgen zoals die veertig jaar geleden was en is haar paspoort al twintig jaar geleden verlopen. Dat schiet dus allemaal niet op.

Ik ben niet zo dol op Kitty Courbois, maar dat komt voornamelijk door de stukken waarin vaak speelt: "Ja, ik speel nu weer in De Dood Van Theremacheus van Pjotter Pinkovic en ik ben de oude heks Clitamnutopia, die haar kinderen opeet." Courbois grossiert in dat soort stukken. Evenzogoed is ze perfect voor deze rol. Ik laat me nooit zo meeslepen door films, maar in dit geval heb ik toch wel bijzonder meegeleefd met de beide hoofdfiguren. Het wordt nergens klef of onsmakelijk, maar Courbois en Wijdenbosch vormen een prima combinatie. Met name als Contance door het lint gaat, wordt ze nog wilder dan Danny en dan wordt het echt leuk!
Monte Carlo is naar mijn smaak een tikje grauw en vaak iets te ernstig, maar het is al met al toch een prima film.

Score: 8/10 Martijn Warnas