Er was ooit ook een podcast. Klik hier

De vorige film gaf ik een acht, wat nogal hoog is voor een comedy. En aangezien ik onmogelijk zo enthousiast kan zijn geweest over Sandra Bullock in haar badpak (hoewel het er smakelijk uit zag hoor, ik ben gewoon verwend wat dat betreft) zal het wel de humor zijn die me toen zo aansprak. In deel één speelde Sandra de nogal mannelijke FBI-agente Gracie Hart, die undercover moest als deelneemster aan de Miss America verkiezing. Het was een film met een hoog My Fair Lady-gehalte, maar dankzij Bullocks' komische talent en sterke ondersteuning van Michael Caine en Candice Bergen werd het een heel aardige comedy.

Een vervolg op zoiets maak je eigenlijk voornamelijk omdat je de kassa weer eens wilt horen rinkelen. De eerste film was een keurig afgerond verhaal, het nieuwtje was er aan het eind helemaal af en waar er in Hollywood ook een gebrek aan mag zijn: niet aan scripts met nieuwe ideeën. Maar hoe gaat dat, deel één heeft een goede reputatie, de hoofdrolspeelster heeft een gaatje in haar agenda en dan gaan we er maar weer tegenaan.
Van de ondersteunde cast zijn precies twee spelers overgebleven: de rest van de karakters is toevallig onder een vrachtwagen gekomen of komt in het geheel niet opdagen. Kortom, het zal op de set wel niet zo gezellig zijn geweest als de persmap indertijd beweerde.
Ook de relatie waar het in zo'n film steevast op uitdraait, in dit geval tussen Gracie Hart en haar FBI-collega Eric (Benjamin Bratt) heeft het niet lang uitgehouden. Hoewel deel twee precies drie weken later begint, wordt Gracie al vrij snel gedumpt. Telefonisch nog wel! Eigenlijk is dat heel bizar: laat er dan gewoon een heel jaar tussenzitten en bespaar ons dit 'drama'. Dat doen ze bij The Matrix toch ook niet? Moet je je voorstellen, Trinity aan de telefoon:
"Hallo? Hee, Neo! Hoe is het nou, ouwe leernicht van me? Hee, kom je nog naar Zion vanavond? Wat zeg je? Zit je vast in Machine City? Oh jee. En een zere keel, ook nog. Nou, dan weet ik voldoende. Dag hoor. En sterkte. Ja. Ja, jij ook."

Maar goed, we hadden het over Miss Congeniality deel twee. Gracie heeft haar galajurken in de kast gehangen en wil weer aan de slag als 'gewoon' FBI-agent. Helaas blijkt dat ze daar door alle media-aandacht niet meer geschikt voor is. Op de meest ongelegen momenten komen mensen haar om handtekeningen vragen, bijvoorbeeld tijdens een bankoverval.
Gracie krijgt van haar chef de keuze: bureauwerk gaan doen óf verkassen naar de afdeling Public Relations om daar het gezicht van de FBI te worden. En dat betekent dat ze zichzelf weer dagelijks moet optutten om vervolgens in allerlei talkshows op te komen draven. Als deze film één groot gapend gat in zijn interne logica heeft, is het wel dit: ze gaat akkoord. Sterker nog, tien maanden later is ze veranderd in precies het soort Barbiepop waar ze vroeger zo'n hekel aan had!

Vanaf dat punt gaat het verhaal weer verder, als Gracie hoort dat de huidige Miss America en de vaste presentator van het gala (een rol voor William Shatner, die zichzelf tegenwoordig heerlijk te kijk zet met de raarste bijrolletjes en daar ook dikke pret mee lijkt te hebben) zijn ontvoerd. Gracie wil zich daar natuurlijk mee bemoeien, maar merkt dan dat ze door haar collega's absoluut niet meer serieus wordt genomen. Dat heeft waarschijnlijk iets te maken hebben met het feit dat ze continue een stylist, een kapster en een make-up dame op sleeptouw heeft...

Een subplotje draait om Gracie en agent Sam(antha) Fuller. Sam is een zeer pittige dame, waar vrijwel geen enkele FBI-afdeling op zit te wachten omdat ze nogal agressief is. Je zou zeggen dat Gracie dus wel met haar overweg kan, maar het is haat op het eerste gezicht. Sam is nors, cynisch en agressief, dus je mag één keer raden wie met elkaar opgescheept worden. Actrice Regina King doet haar best om Sam neer te zetten zoals het script dat vraagt en kan zelfs het moment waarop Sam (een beetje) ontdooit mooi spelen, maar je moet wel érg weinig gezien hebben om dit nog interessant te vinden. Dan had ik meer lol om Joel, de nichterige stylist die door de FBI is uitgekozen om het image van Gracie te bewaken. Weliswaar kan het bijna niet platvloerser (eigenlijk ontbrak alleen nog die 'gay lisp', zoals bijvoorbeeld Mr. Garrison uit South Park die heeft) maar het karakter krijgt meer te doen dan enkel haarlak spuiten en double entendres eruit flappen. Het zal mijn Engelse gevoel voor humor wel zijn, maar ik vind goed gebekte nichten nu eenmaal hilarisch. (Uitgezonderd Paul de Leeuw, overigens. Grof en gevat zijn namelijk heel verschillende zaken.)

Al met al heb ik een onderhoudende anderhalf uur gehad met een film vol leuke details, een verhaal dat achteraf stukken beter in elkaar blijkt te zitten dan ik dacht en een finale die eh... nou ja, volstaat. Onderwaterstunts vind ik namelijk altijd knap. Dankzij zinnetjes als 'Alarmeer je beauty-team' en 'Ligt het aan de sex? Ik kan anders wel een handleiding kopen ofzo...' heb ik toch meer dan eens moeten grinniken en Bullock heeft gewoon de lach aan haar kont hangen, zij het deze keer aanzienlijk minder dan in deel een.
Voor de veeleisende bioscoopbezoeker is het misschien net te zwak, maar eenmaal uit op DVD moet je deze film zeker eens huren.

Score: 6,5/10
Martijn Warnas