Het kan aan mij liggen maar ik zie de laatste tijd wel erg veel Hugh Grant films. Of lijkt het maar zo? Moment.. (blader blader, ritsel ritsel.) (Oh hoera, we zijn lid van de hoorspelkern geworden... - Ed.)
Het ligt aan mij. Dit jaar was het alleen Notting Hill. Maar dat kan al teveel zijn. Nu was dat al geen opvallend sterke film, maar Mickey Blue Eyes is nog een graadje of wat slapper. Voor zover je slapte in graden uit kunt drukken, uiteraard. Ik lul er een beetje omheen, maar anders wordt het verhaal zo kort. Ziet u, dit is een typisch geval van trailer-misleiding: een handige editor heeft een montage van 60 seconden gemaakt waardoor deze film hilarisch lijkt, maar in werkelijkheid valt dat een beetje tegen. Je zit dan met hooggespannen verwachtingen in de bioscoop (temeer daar de vorige grote mafiacomedy, Analyze This, me ook erg goed beviel) en dat is nooit verstandig.
Grant is Grant. Deze keer noemt hij zichzelf Michael Felgate, maar dat neemt niet weg dat hij precies hetzelfde type speelt. Als ze die man ooit nog een Oscar willen geven kan dat net zo goed nu want het is glashelder dat hij niet van plan is om ooit nog een ander karakter te gaan spelen. Nu is dat best een sympathiek karakter, maar een betere comedy-acteur had waarschijnlijk veel meer met deze rol kunnen doen. Het plot zit namelijk leuk in elkaar: Felgate wil trouwen met een leuke meid, maar haar vader zit bij de mafia en al snel raakt hij verstrikt in het systeem van diensten en wederdiensten.
Die leuke meid is Jeanne Tripplehorn. Ik heb mezelf al eerder het commentaar veroorloofd dat ze niet erg knap is en dus beter niet gecast kan worden voor de rol van verleidster (zie Sliding Doors) of vriendin, maar ik ging er stiekem wel van uit dat niemand wat dat betreft naar me zou luisteren. Nu knappen de meeste vrouwen erg op van een kort, strak, rood jurkje en wat doordachte visagie, maar ik kan er bij Jeanne desondanks echt niet warm voor lopen. Ze is 36 maar ziet eruit als 49. Als zij die rol mag spelen, mag ik de volgende James Bond zijn. Nee, dan James Caan! Die wordt echt elk jaar jonger, althans in zijn gezicht. Je zou hem eens moeten zien in 'For The Boys' met Bette Middler (of koop in elk geval de geweldige soundtrack). Gewoon, voor het verschil. Hij speelt nu de vader van Jeanne, een man die tot zijn oorlellen in de mafiawereld zit maar zijn dochter boven alles stelt en eigenlijk ook wel gesteld is op haar aanstaande. Hoewel Robert De Niro in 'Analyze This' de ultieme comedy-maffioso was, doet Caan het toch ook wel leuk. Over een paar jaar is hij jonger dan ik, vermoed ik. En nu ik het toch over Analyze This heb: Joe Vittereli doet weer mee als rechterhand van de grote baas. Dezelfde kop, hetzelfde pak. Wat moet je anders als acteur van 200 kilo met een pokdalig gezicht? (Stuntman worden voor Theo van Gogh - Ed.)
Mickey Blue Eyes is best een aardige film (voor op video, zodra het geen dagfilm meer is), maar heeft een enorm zwakke plek: het voorspelbare einde. De beste stuurlui staan aan wal, dat weet ik best, maar een kind van drie ziet het al aankomen. Jammer hoor. Zo blijft het al met al een redelijke dertien-in-een-dozijn film, maar als je van mafia-types en debijbehorende humor houdt is hij toch de moeite waard.
Score: 6,6/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|