Wat als... met die gedachte ga ik mijn hele leven al slapen. Wat als ik Nicole W. eens flink op haar bek had gezoend. Wat als ik wiskunde niet als een baksteen had laten vallen, zodat ik een echt vak had kunnen leren. Wat als ik de rol van Obi-Wan Kenobi gewoon had aangenomen, zonder te zeuren over het mogen houden van de lichtsabel na de opnames...
We zitten allemaal wel eens met dergelijke vragen, maar gelukkig krijgen we nooit het antwoord, want je zou er gek van worden als je wist wat je allemaal gemist had.

In Sliding Doors volgen we het leven van Helen Quilley (Gwyneth Paltrow) vanaf het moment dat ze rent om een metro te halen. Die dag begint al niet zo lekker, want ze wordt ontslagen. Ondanks het feit dat ze in de PR werkt (een bijzonder onsympathiek vakgebied en ik kan het weten want ik ben er in afgestudeerd: ik zei toch dat ik geen echt vak heb geleerd?) is ze toch een lieve meid dus je gunt het haar niet.

Het is wat lastig uit te leggen, maar de film volgt vanaf dat moment twee varianten van haar leven: in eerste instantie haalt ze de metro niet en neemt een taxi. Ze wordt beroofd van haar tasje, moet langs het ziekenhuis wegens een kleine hoofdwond en mist zo net het vertrek van de minnares van haar vriend Gerry (John Lynch).
In de andere variant haalt ze de metro wel. Ze maakt kennis met James (John Hannah), die vanaf dat moment geregeld in haar leven op zal gaan duiken, en is wél op tijd om haar vriend te betrappen met zijn vorige vriendin, Lydia (Jeanne Tripplehorn). Ze verlaat hem en bouwt haar leven opnieuw op. Daar neemt ze ook meteen een radicaal ander kapsel bij zodat je als kijker niet teveel moeite hoeft te doen om te weten naar welke verhaallijn je zit te kijken. Overigens zie je ze wel tegelijkertijd (dus niet per variant, zodat je in feite twee films achter elkaar zou moeten bekijken) maar het is toch goed te volgen. Ik ben zelf nooit zo sterk in die details. Als ik een karakter langer dan vijf minuten geleden voor het laatst heb gezien, ben ik 'm helemaal kwijt. Een typische dialoog:
"Wie is nou weer die astmapatiënt?"
"Darth Vader. Houd je kop, Warnas."
"Sorry. Maar wie is dan die griet met die donuts in d'r haar?"
"Ik ga ergens anders zitten."
Kortom, petje af voor een film die zo'n verhaal weet te vertellen zonder dat ik de draad kwijtraak.

Gwyneth viel mij voor het eerst op in Shakespeare in Love, een film die ik alleen maar ben gaan zien omdat ik een vriendin een bioskoopje schuldig was. Dat zou voor een film als dit ook kunnen gelden, als ik op andere reviews af moest gaan. In principe mijd ik films met vrouwen in de hoofdrol als de pest (sinds Working Girl met Melanie Griffith, om precies te zijn) want afgezien van Sigourney Weaver zijn het zelden de dames die een mitrailleur ter hand nemen. En ik heb graag een mitrailleur in mijn films.
John Hannah (momenteel ook te zien in The Mummy) speelt de man waar Helen langzaam maar zeker verliefd op wordt. Met zijn Schotse accent en zijn Monty Python citaten komt hij inderdaad erg sympathiek over, dus die rol is een inkoppertje. Meestal erger ik me aan dat soort types, maar iemand die Python citeert wordt door andere mannen instinctief herkend als 'oké' dus zelfs ik zat te duimen dat het wat zou worden. En dat hij ergens een mitrailleur op zou duikelen.

Even iets over de bijfiguren: Jeanne Tripplehorn moet een verleidster spelen. Daar hadden ze misschien beter een aantrekkelijke vrouw voor kunnen nemen, maar daar krijg je dan weer sympathie voor en dat is ook weer niet de bedoeling. Ze speelt een superbitch en dat doet ze goed.
John Lynch speelt het overspelige vriendje van Helen. Typisch zo'n man die het voor de rest verpest: zo'n achterbaks type zie je zelden. Hij zit in de film om vrouwen het tevreden gevoel te geven dat de meeste mannen inderdaad tuig zijn. Immers, het leven van Helen had ook nog om een ontelbaar aantal andere reden mis kunnen lopen. Dat is verder geen probleem maar ik wijs er toch graag even op. Ter compensatie zegt Lydia dan ergens: 'I'm a woman. We don't say what we want but we do reserve the right to get pissed off when we don't get it. That's what makes us so fascinating, and quite scary.' Kijk, een beetje balans. Meer vraag ik niet.

Verder valt er weinig over deze film te melden, behalve dat de Nederlandse versie 9 minuten langer is dan de Franse. Geen idee waar dat 'm in zit. Misschien houden ze daar niet van Monty Python? Wereldschokkend is Sliding Doors niet. Supergrappig evenmin. Het thema is leuk, maar ik heb het vermoeden dat er wel meer films zijn waarin zoiets wordt uitgewerkt. En dan is er nog het probleem dat ik tegenwoordig bij elk stoplicht volledig paranoïde raak. Je weet maar niet of je een botsing met Ms. Right misloopt, niet dan? Aan de andere kant: het kan ook een vrachtwagen vol aambeelden geweest zijn. Zoals ik al zei: het is maar goed dat je dat soort dingen niet weet.

Score: 7,2/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .