Als filmcriticus weet je niet altijd wat je te wachten staat. Risico van het vak. Ik schoof dus aan bij deze film in de verwachting weer een of ander romantisch niemendalletje te zien. De namen van de acteurs waren immers Engels, dan komt het meestal wel goed. Bij Duitse, Franse of Nederlandse namen gaat er namelijk wél een alarm af.

Toen ik eenmaal in het rode pluche zat en de persmap bekeek, sloeg de schrik me om het hart: de regisseuse (dat is vaak al slecht nieuws, hoeveel vrouwen kunnen een autoachtervolging regisseren?) had zelf ook het verhaal geschreven en ze speelde ook nog eens mee! Kunnen die deuren nog open? LAMEDERUIT!

De synopsis stelde me ook niet echt gerust: "Dit is het speelfilmdebuut van de videokunstenaar en performance artiest Miranda July. In haar film maakt ze een hilarische en indringende observatie van de onderlinge relaties tussen mensen in de moderne maatschappij. Alle personages zijn op zoek naar liefde en vriendschap. July neemt de kijker speels op sleeptouw in haar uitdagende universum..."

HELP! Kan de nooduitgang open? Ik hoor hier niet! Ik ben HETERO, verdomme!

Weet je... het viel mee! Dit had echt VEEL erger gekund. Weliswaar is het amper een film te noemen, maar ik heb me niet echt zitten ergeren. Ik zal geen namen noemen, behalve DIE STOMME TRUT N*N**K L**P*LD, maar bij Nederlandse regisseuses is dat wel eens anders.

Deze film gaat over een jonge kunstenares, die meer dan een beetje op de schrijfster/regisseuse zelf lijkt (al is het maar omdat ze zelf ook meespeelt), die in feite op zoek is naar een man. Maar dan wel een man die haar snapt, die op dezelfde manier naar de wereld kijkt. En laat me je vertellen: dit wijf is écht heel maf. Ze is een zogeheten 'performance artiest', een kunstenaar die in zijn (of haar) eigen stukken meedoet. Een van haar projecten is een homevideo waarop ze over al haar fouten vertelt, afgewisseld met donderend applaus. Die tape stuurt ze naar de directrice van een museum en vervolgens wacht ze gespannen op een reactie. Voor een ander projectje hangt ze een schilderij van een vogel in een boom. Ondertussen ontmoet ze in een schoenenwinkel Richard, een man die pas gescheiden is en die wanhopig probeert om zijn beide kinderen nog van hem te laten houden. In hem denkt ze een geschikte partner te ontdekken, maar Richard heeft wel wat anders aan zijn hoofd.

Een klein subplotje heeft te maken met een heel lief, donker jochie dat te weinig aandacht van zijn ouders krijgt en daarom op internet gaat zitten chatten. Hij ontmoet daar een vrouw met wie hij zwaar erotische chats gaat houden, hoewel hij eigenlijk niet goed kan typen. Wél kan hij goed overweg met Cut & Paste, zodat hij nog vrij intelligente reacties lijkt te geven. Het komt zelfs tot een ontmoeting!
Er zit trouwens nog meer sex in deze film: twee pubermeisjes fantaseren over hun eerste keer en treiteren een verlegen (en domme) man.

Waar het over gaat? Wat het met elkaar te maken heeft? Mensen, ik heb geen idee. Dit soort artistieke, diepzinnige films gaat altijd geheel aan mij voorbij. Misschien is deze film leuk als je er dingen in herkent, als je bijvoorbeeld zelf ooit door een jochie van acht in een chatroom voor de gek bent gehouden.

Toch is deze film nog redelijk uit te houden. In tegenstelling tot de troep van Leopold en consorten is deze film namelijk niet zo nadrukkelijk en opdringerig intellectueel. Als je niet meer wilt zien dan een domme gozer die zijn eigen hand in de fik steekt om zijn zoontjes te vermaken, of een kinderlijk vrouwtje dat kennelijk van de wind kan leven en ondertussen het ene oerdomme kunstproject na het andere maakt, dan zie je best een paar grappige dingen. Met name de afloop van die chatrelatie is om je te bescheuren, als ik eerlijk ben.
Ook zit er een aardig stukje in over een goudvis in een zakje die in de problemen komt op weg van de dierenwinkel naar zijn nieuwe kommetje. Maar ja, ik kom dus gratis binnen en voor mij is dit werk. Het was een soort dutje met mijn ogen open, eigenlijk.

Laat ik dus nog maar eens benadrukken dat dit géén film is voor een gezellig avondje uit om je promotie of je eenjarig huwelijksjubileum te vieren. Ik geef hem dan ook geen voldoende, want ik hanteer nu eenmaal de regels uit het handboek 'Recensies Voor Stoere Kerels' door Majoor IJzervreter. En wat lees ik op pagina 82, derde alinea:
"Elke film, gespeeld, geregisseerd en geschreven door een vrouw, die eigenlijk zichzelf speelt maar dan met een andere naam, waarin performance art voorkomt, krijgt per definitie geen voldoende tenzij de recensent in kwestie de rest van zijn leven als 'mietje' te boek wil staan."

Score: 5/10
Martijn Warnas