Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Van de makers van 'White Chicks' zegt de persmap, terwijl dat toch een film was die door de meeste mensen is bekeken in de Economy Class. En die daar ook aardig wat mensen alsnog een goede nachtrust heeft bezorgd, volgens mij. De broertjes Wayans, er zijn er een stuk of drie, zijn namelijk érg grappig (vinden ze zelf) en ze mogen zich daarbij graag verkleden.

In Little Man is het uitgangspunt als volgt: Calvin Sims is een juwelendief, die in de gevangenis niets te vrezen heeft. Niet omdat hij ooit op een tube secondelijm is gaan zitten, maar juist omdat hij een stoere en gemene kerel is. Hij heeft zelfs een tatoeage die aangeeft dat hij bij een legereenheid heeft gediend, maar daar gaat het verhaal wijselijk niet op in. En wat is nu de grap? Calvin Sims is een dwerg. Of een klein persoon. Of iemand met een groeistoornis. Of hoe dat ook in politiek correcte termen mag heten. Zijn lengte wordt nooit uitgesproken, maar ik schat hem op pakweg een krappe meter.

Deze Calvin komt vrij uit de gevangenis, wordt opgehaald door zijn maffe vriendje Percy en krijgt nog voor hij eens fatsoenlijk naar de hoeren kan alweer een nieuwe klus van een of ander maffiatype. Dat wil hij best doen, maar hij heeft wel afgeleerd om daarbij met pistolen te zwaaien en daarom verstopt hij zich deze keer in een sporttas. Zo klein dus.
De kraak gaat goed, maar de ontsnapping gaat minder en Calvin is gedwongen zijn buit, een enkele diamant (altijd makkelijker in zo'n verhaal dan allerlei losse troep), te verstoppen in de handtas van Vanessa Edwards. Hij volgt haar naar huis en bedenkt samen met Percy dat er maar één manier is om dat huis binnen te komen, namelijk door zich te vermommen als zuigeling.

Nu komt het goed uit dat Vanessa's echtgenoot Darryl (Shawn Wayans) héél graag vader wil worden, hoewel zijn vrouw hem dat niet echt ziet doen. Nou ja, behalve de allereerste stap dan. Als Darryl dan ook een wiegje voor zijn deur vindt met een te vondeling gelegd eh… wezentje, wil hij zich erg graag bewijzen tegenover Vanessa. De kinderbescherming is namelijk dicht van vrijdagavond tot maandagochtend (ik zweer het je, dat zeggen ze in die film) dus nu kunnen ze mooi oefenen. Haha, dikke pret.

Calvin evolueert al heel snel van zuigeling naar peuter en dan naar kleuter. Waarom? Gewoon, zodat ze alle grappen in het spectrum van vijf maanden naar vijf jaar kunnen meepikken, van vieze luiers tot honkballen in het park. De rest van het verhaal laat ik voor wat het is, dat heb je inmiddels zelf ook wel bedacht neem ik aan. Er komt ook nog een inwonende opa in voor, die het al snel met Calvin aan de stok krijgt. Verder is er een klein gastrolletje voor de komiek Rob Schneider, nooit te beroerd om een schop in zijn kloten te incasseren voor het goede doel.

Calvin wordt gespeeld door Marlon Wayans, een tamelijk lange kerel. Ze hebben zijn gezicht dan ook digitaal op een échte dwerg geplakt en eerlijk is eerlijk: die techniek werkt fenomenaal. Het eindresultaat is natuurlijk bizar, maar het ziet er geloofwaardig uit. Er worden vervolgens een paar grappen gemaakt waar ik, tot mijn eigen verbazing en gêne, geregeld om moest lachen. Echt, ik was de enige maar ik ging wel om. Het is dan ook humor van het type 'van dik hout zaagt men planken' en dat begint al op het moment dat de luier voor het eerst verwisseld moet worden. Daarnaast kruipt Calvin al snel gezellig bij zijn nieuwe ouders in bed, al heeft dat voornamelijk met Vanessa te maken.

Natuurlijk klopt er geen zak van deze film, maar daar maak ik me ook niet druk om. Neem nou de luierkwestie: het is niet waarschijnlijk dat Calvin ook gewoon drie keer per dag zijn pamper heeft volgescheten, maar tegelijk valt het niemand op dat Calvin nooit verschoond hoeft te worden. Wie zich om zulke dingen druk gaat maken, kan 'm beter overslaan. Voor een licht aangeschoten zaterdagavond in de bioscoop denk ik dat Little Man nog best een aardig filmpje is. In het kille daglicht blijft er echter weinig van over, maar uiteindelijk telt het cijfer dat ik direct na afloop noteerde en niet wat ik er achteraf van denk.

Score: 6,5/10
Martijn Warnas