Eerst even dit, talenwonders: het gaat hier om de cradle of life, oftewel de wieg des levens. Cradle spreek je uit als kree-dul en NIET, want daar kun je op wachten, als kreddel. Even oefenen? Kree... dul. Prima. Dit gaan we vaker doen! Het is overigens een kutfilm, die Cradle Of Life. Sorry dat ik er zo plompverloren mee kom, maar ik wil het even heel duidelijk maken. Kilo, Utrecht, Tango. Met peren. Of, zoals mijn schoonfamilie zegt: Kwalitatief Uitermate Teleurstellend.

Ik ben gek op actiefilms. Van James Bond tot The Matrix, ik vind het allemaal prima. En hoewel ik het nooit zal nalaten op de kwaliteit van het verhaal te letten, maakt een vette ontploffing of een spannende achtervolging veel goed. Niet altijd, maar in mijn conclusie kun je vaak genoeg lezen dat de film inhoudelijk weliswaar niks voorstelt maar voor de actie toch het aanzien waard is, bijvoorbeeld op video. Of op het vliegveld, bij meer dan 10 uur vertraging. Of als het de keus is tussen die film zien en in een Griekse gevangenis het Snoepje Van De Week zijn.

Maar deze keer niet. Ik waag het er liever op tegen Zorba en zijn celgenoten dan dat ik nog een keer vrijwillig naar dit stuk vullis kijk. Als ik dan toch mijn zelfrespect moet verliezen…

Die Lara Croft hé, die u vast wel kent uit Tomb Raider en misschien zelfs van die computerspelletjes, wat is dat toch voor een wijf? Of liever gezegd: welke man vindt dat nou aantrekkelijk? Het kind kan alles, van schermen tot parachutespringen en van duiken tot scherpschieten.
Kijk, hoewel ik het liefst mijn avonden doorbreng naast een knappend haardvuur in mijn bibliotheek, ben ik geen watje. Ik rijd motor, als mijn vriendin niet kijkt. Ik ski ook wel eens, ondanks mijn zwakke enkels. Diverse getuigen hebben mij met volle bepakking over stormbanen zien gaan, binnen de vastgestelde tijd. Na enig aandringen durf ik wel van een torentje te abseilen. Stukje op de jetski en dan een schansje pakken? Leuk! Maar die Lara Croft bijbenen... dat is dus niet te doen. Ik geloof gewoonweg niet dat er vrouwen bestaan zoals zij. Bij mannen zoals James Bond heb ik daar, gek genoeg, totaal geen problemen mee. Ik vind mezelf (vrijwel) zo'n man, al moet ik dan nog wat werken aan mijn judo. Kortom: ergernis.

Het verhaal stelt werkelijk niets voor. Oh, net als Tomorrow Never Dies? Nee, het stelt NIETS voor. Lara is archeologe. Die mensen vinden in de film altijd complete, verborgen tempels met gevaarlijke rotzooi d'r in. Hoort bij het vak. Kijk maar naar Indiana Jones, of The Mummy. En zo'n Oud Eng Ding moet ook wat magische krachten hebben, want anders schiet het niet op. Heb ik allemaal begrip voor. En dat zo'n archeoloog niet per tienertoer en belbus reist, dat snap ik ook. Maar deze film gaat nog veertig stappen verder. In de vorige film was ze bezig met een driehoek die de tijd kon beïnvloeden, maar nu gaat het om de doos van Pandora. Die doos is de bron van al het leven, werd ooit door een Egyptische farao gevonden en later door Alexander de Grote op een veilige plek opgeborgen. In zijn tempel bewaarde hij een driedimensionale kaart in een stenen bal die alleen door een computer gedecodeerd kon worden. Oh ja, de plek waarop die doos verborgen is wordt bewaakt door spoken en er zit ook nog een dodelijke pest in dat doosje. Give me a fucking break...
Ik snap ook dat in het computerspel al is bepaald dat Lara in een Engels landhuis woont (Croft Manor) en lekker kan schieten, maar in dit verhaal blijkt ze ook nog helderziend, lichter dan lucht en krasbestendig te zijn. Er zit daarnaast werkelijk geen seconde beeld, verhaal of dialoog in die niet op een of andere manier terugkomt in andere films. Of maken we ons niet meer druk om ordinair jatwerk? Nou, ik wel! Er is maar één ding goed aan deze film en dat zijn de stunts. Die zijn dan ook meteen voortreffelijk, met name die ene waarbij Lara en haar vriendje van een gebouw in Shanghai afspringen in speciale pakken met vleugels. En daar is geen computer aan te pas gekomen.

Het is eigenlijk best lastig om uit te leggen wat er zo slecht is aan deze film. Zo ergerde ik me bijvoorbeeld aan het feit dat het computergenie via een modemlijntje (razendsnel) complexe 3d-informatie van Lara kreeg opgestuurd en kennelijk meteen software klaar had om die informatie op een bol te projecteren, er een code uit te filteren en die code dan weer om te zetten naar een geluidsgolf. Ik spreek toevallig vloeiend computer en ik herken cyberlulkoek als ik het zie. Maar ja... in Mission Impossible waren ze net zo ongeloofwaardig bezig en op zich is het geen reden om een film daarom te verketteren. Maar als elke seconde gevuld wordt met zulke onzin, dan wordt het me gewoon te veel! Ik was de eerste film overigens straal vergeten, maar bij herlezing van mijn review bleek dat ik me aan dezelfde dingen had geërgerd. Die film kreeg een vijf van mij. Nou, DAT kan alvast beter…

Ach, Ome Warnas, is het nou echt zo erg? Okay, het verhaal is slecht. Maar we zien een mooie vrouw in strakke pakjes, waar vaak harde tepels doorheen schemeren... dat is toch ook entertainment? NEE. Eh, ik bedoel JA, maar het kan te ver gaan. Het moet hier stoppen. Wat denken ze nou, dat we debiel zijn met z'n allen?

Score: 3/10
Martijn Warnas