Hoera, een film over een priester en een rabbijn... Of liever gezegd, een film over twee stand-up komieken die iets te knap, iets te goed gebekt, iets te jong en iets te relaxed zijn om voor geestelijken door te kunnen gaan. Jake Schramm en Brian Finn zijn jeugdvrienden en wonen in New York. Op een dag leren ze Anna Riley (Jenna Elfman) kennen en het duo wordt een trio. Nee, niet op die manier. Het zijn kinderen, for crying out loud! Kun je dat oversekste brein even bij de les houden? Dank.
Anna maakt nogal wat indruk op beide jongens: ze durft alles en is het soort jeugdvriendin waardoor jongetjes leren dat vrouwen ook maar mensen zijn, in plaats van mysterieuze, doortrapte, aantrekkelijke maar licht gestoorde feeksen. (Kortom, het soort jeugdvriendin wat jij nooit had - Ed.)
Als Anna verhuist zijn ze weer op elkaar aangewezen en om de een of andere reden wordt Jake Rabbijn en Brian Priester. Ik zou dat graag wat nader verklaren, maar als de film het al niet doet heb ik ook geen schijn van kans. In elk geval blijven ze vrienden en zijn ze beide het soort jonge, hippe, grappige geestelijke waardoor mensen weer naar de kerk c.q. synagoge komen. Zo lijken Brians preken nogal op een stand-up act en haalt Jake zelfs doodleuk een zwart gospelkoor de synagoge in als hij vindt dat de gelovigen niet enthousiast genoeg zingen. Ze noemen zich the God Squad en lopen door de stad in leren jasjes. Ze zijn, kortom, het soort geestelijke dat alleen in films bestaat. En dan nog twee tegelijk. Het is me toch wat...

Een jaar of twintig nadat het drietal onvrijwillig uit elkaar is gegaan neemt Anna contact op met haar oude jeugdvrienden. Ze is nu een pittige zakenvrouw van het type dat lachend vijandelijke overnames regelt en mannelijke collega's met charmante listen in de heupzwaai neemt. Het soort vrouw wat vrijwel alleen in films bestaat, met andere woorden. (Hmmm.. er staat tenminste nog 'vrijwel' tussen. Verder is het begrip emancipatie nog niet tot hem doorgedrongen - Ed.)
Anna is nog even spontaan als vroeger en dat laat beide heren niet onberoerd. Helaas heeft Brian (de priester) de gelofte van kuisheid afgelegd en mag Jake (de rabbijn) van zijn moeder niet naar niet-Joodse vrouwen kijken. Dat had zijn oudere broer namelijk wel gedaan en moeder heeft hem meteen uit haar leven verstoten. Bovendien zou zo'n relatie slecht vallen bij de leden van Jakes gemeente, want al worden de Joden dan al duizenden jaren achtervolgd: ze zijn nog steeds net zo tolerant als alle andere religies. (Sorry, maar ik heb net de Katholieken een veeg uit de pan gegeven in de review van Dogma en ik wil wel graag objectief overkomen.)

Vanaf dat moment kan ik niets meer vertellen zonder het verhaal te verpesten, dus tot zover het plot. Een vrij standaard verhaaltje, al levert het beroep van de beide heren in dit geval wat interessante complicaties op.

Met de humor zit het wel goed in Keeping the faith, voor zover je dat in een romantische komedie mag verwachten. Met name de barman waaraan een straalbezopen Brian (Edward Norton) zijn problemen vertelt is een leuk karakter. Verder hebben alle karakters hun mondje klaar en gebeuren er wat aardige dingen: Brian doet ook een leuke Rain Man imitatie en Bodhi Elfman, inderdaad de echtgenoot van Jenna, heeft een bijrol als kantoorcasanova die in het volle zicht van iedereen in het kantoorgebouw tegenover het zijne vreemd gaat met zijn secretaresses. Over religie wordt niet teveel gezeurd, dus dat hoeft echt geen reden te zijn om deze film over te slaan. En Jenna Elfman, die bij veel critici niet erg populair is (bij mij onder meer wegens haar optreden in Ed-TV), zet een erg aantrekkelijke Anna neer van het soort waar vrijwel geen man nee tegen zou kunnen zeggen en waarvan vrouwen ongetwijfeld aardig gepikeerd zullen raken omdat zij het in de praktijk moeten doen zonder een team van stylisten, visagisten en dialoogschrijvers. Ach, dat heb ik nou weer bij Timothy Dalton of Michael Keaton. De truuk, dames, is om dan gewoon te denken: 'okay, hij is knapper, gevatter en charmanter dan ik, maar het is wél een lulhannes.' Probleem opgelost. Probeer het maar eens.

Evenzogoed is dit niet meer dan een tussendoortje. Het verhaal is redelijk voorspelbaar. Niet dat ik na een half uur al zou durven wedden over de afloop, maar de verhaalwendingen zijn allesbehalve verrassend en het blijft toch voornamelijk bij glimlachen.

Score: 7/10
Martijn Warnas