Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Er is niets nieuws tussen hemel en aarde. Neem nu, om eens een volstrekt willekeurig voorbeeld te noemen, de film Just Like Heaven.

Ken je de film Ghost, uit 1990? Met Patrick Swayze en Demi Moore? Dat ging over een man die is overleden en terugkomt als geest. Hij begrijpt echter niet goed wat er aan de hand is, zelfs niet als blijkt dat hij door deuren heen kan lopen en zijn vrienden niet meer op hem reageren.
Via een medium (Whoopi Goldberg) communiceert hij uiteindelijk met zijn vriendin, gespeeld door Demi Moore, om haar te waarschuwen dat ze gevaar loopt.
Het feit dat Swayze's karakter in die film niet snapt wat er met hem aan de hand is, is sindsdien niet alleen een Hollywood-clichee maar dat clichee heet zelfs het Sam Wheat-syndrome. (De naam komt van Swayze's personage.)

Vergelijk dat nu eens met Just Like Heaven. Elizabeth is een jonge, vrouwelijke arts (Rheese Witherspoone) die na een hele lange werkdag door oververmoeidheid tegen een vrachtwagen rijdt. Haar geest dwaalt rond in haar oude appartement, dat inmiddels gehuurd wordt door een David, een kersverse weduwnaar (gespeeld door Mark Ruffalo). Ook zij heeft gedurende lange tijd niet door dat ze dood is en ze beschouwt David dan ook als een psychotische zwerver die bij haar heeft ingebroken en die nu ook nog eens bierflesjes zonder onderzetter op haar tafel zet! David reageert nogal laconiek op dit spook en bestelt verschillende soorten geestuitdrijvers, van een ouderwetse, wijwater sprenkelende priester tot drie Ghostbusters inclusief stofzuigers.
Het is duidelijk: vijftien jaar na dato heeft Hollywood een oude formule afgestoft en net genoeg veranderd om van een nieuw verhaal te kunnen spreken. Nu is het helemaal niet erg om een goed idee af en toe in een nieuw jasje te steken, maar dan stel ik wel een harde eis: het moet beter zijn dan de vorige poging.
Formeel gezien is het verhaal overigens gebaseerd op een Franse roman, maar wie zegt er dat Franse schrijvers nooit naar de videotheek gaan om inspiratie op te doen?

Rheese Witherspoon zet een bijzonder pittige, maar toch sympathieke jongedame neer. Elizabeth is een basis-arts die zich voor een vaste aanstelling in een ziekenhuis in San Francisco uit de naad werkt. Diensten van 20 uur zijn heel normaal en voor een privé-leven is amper tijd, laat staan voor een vriendje. Wel heeft ze een leuke manier om met patiënten en collega's om te gaan en het eerste kwartier van deze film lijkt het net of er een complete aflevering van St. Elsewhere voorbij komt.

Van David komen we iets minder te weten. Hij is pas iemand verloren, dat is wel duidelijk. Daarnaast is hij op huizenjacht. Op bijzonder onwaarschijnlijke wijze komt hij terecht in het oude appartement van Elizabeth, dat inmiddels per maand door haar zuster wordt verhuurd totdat de familie heeft besloten wat ze met het pand gaan doen. Het bankstel bevalt hem wel, dus David neemt zijn intrek. En dan staat er opeens een gillende blondine in de keuken!

Vanaf dat moment ontrolt zich een rechttoe-rechtaan verhaaltje over twee mensen die elkaar eerst niet mogen, maar toch echt op elkaar aangewezen blijken te zijn. Met name Elizabeth heeft hulp nodig, want ze heeft eigenlijk geen idee wie ze was of waarom ze nog eh... rondspookt, zogezegd. David blijkt echter de enige persoon te zijn met wie ze kan communiceren, tussen tegen wil en dank wordt hij haar 'medium'.

Dit is duidelijk een romantische komedie. Met name dankzij Rheese blijft het grappig, want dat is een veelzijdig vrouwtje. Mark Ruffalo doet weinig anders dan zijn bekende trouwe hondekop en zijn ontwapenend onhandige maniertjes etaleren, zoals ik hem bijvoorbeeld ook al in 13 Going On 30 en Rumor Has It (in Nederland pas te zien vanaf Januari 2006) zag doen. De man is Hollywoods Ideale Vriendje aan het worden. Lijkt me geen vervelende baan, eerlijk gezegd. Aan het eind van de film krijgt zijn karakter gelukkig wat meer pit in zijn donder en wordt dan ook bijgestaan door een grappige en trouwe side-kick (ene Donal Logue, zonder D). Daarnaast is er een grappige bijrol voor Jon Heder (die hier een STUK beter te pruimen is dan in Napoleon Dynamite) als helderziende boekverkoper.

Ik heb nog een aantal dingen voor je verzwegen om de voorstelling niet te verpesten, maar dit is en blijft een chick-flick. Vermijd trailers en andere reviews, want als je meer details weet hoef je écht niet meer te gaan. Voor mannen is deze film iets te lang en tegen het eind misschien ook iets te spiritueel, maar je doet je vriendin hier vast een plezier mee. Het verhaal verschilt in elk geval genoeg van Ghost om van een originele film te kunnen spreken. Dat vind ik eerlijk gezegd al heel wat.

Score: 6,5/10
Martijn Warnas