Dit is een kinderfilm, maar omdat ik geen recensies voor de Donald Duck schrijf kijk ik bij dit soort films altijd of er voor volwassenen ook iets te halen valt. Jimmy Neutron was trouwens ook een Oscar-kandidaat in de nieuwe categorie Best Animated Feature, dus dat maakt een mens toch wel een beetje nieuwsgierig.
Laat ik met de goede kanten beginnen: dit is een vrolijke, kleurig en fantasierijke animatiefilm. Het verhaal gaat over een jochie van pakweg acht, dat de meest ongelofelijke uitvindingen doet waaronder ruimteschepen, robothonden, verkleiningsapparaten en kauwgum waar je een bel van kunt blazen die je vervolgens als voertuig kunt gebruiken. (Zie ook: Spy Kids, Flubber en Cats & Dogs als dat soort dingen je aanspreekt.) Dat talent komt goed van pas als boosaardige ruimtewezens alle volwassenen uit de stad ontvoeren naar hun eigen planeet, om als offer te dienen voor een enorm monster. Jimmy krijgt hulp van zijn klasgenoten, waaronder de ietwat trage Carl, de stoere Nick (die een lollystokje er uit kan laten zien als een sigaret) en de bijdehante Cindy. Ook zijn robothond Goddard bewijst goede diensten als mobiele radar, brandblusser en zelfs als raketfiets.

Het nadeel is dat er, afgezien van vrolijke plaatjes, voor volwassenen en iets oudere kinderen vrijwel niet te halen valt. De film is ongelofelijk braaf en juist vanwege het feit dat er aan de realiteit geen enkele aandacht wordt geschonken verdwijnen alle potentiële grappen in een soort moeras van onzin. Dit schreeuwt om een voorbeeld: om hun ouders achterna te kunnen reizen, bouwen de kinderen ruimteschepen met behulp van de attracties uit een gloednieuw pretpark. Een karretje van de achtbaan wordt gemakkelijk een 'echt' ruimteschip door er even een echte straalmotor aan te hangen. Waar die motoren vandaan komen? Geen idee. Vervolgens vertrekt een groep schepen naar de ruimte, waar het kennelijk mogelijk is om zonder zuurstofhelm te verblijven. Ook de wrijving van de dampkring is geen noemenswaardig probleem. Als er vervolgens een grap komt over kinderen die in een omgebouwde draaimolen zitten en daar misselijk van worden, slaat die compleet dood. Want waarom zou dat opeens grappig zijn als allerlei andere logische wetten kennelijk zijn vervallen? Ook humor heeft logica nodig, anders is het gewoon onzin.
Dan zou je nog kunnen lachen om scherpzinnige dialogen en leuke woordgrapjes. Wat dat betreft is het feit dat Patrick Stewart (Jean-Luc Picard uit Star Trek) zijn stem gaf aan de leider van de aliens natuurlijk veelbelovend. Maar ja, de film is zo ontzettend braaf dat zijn teksten niet verder komen dan 'grijp ze!' en allerlei gemopper. Ik gun die man ook een schnabbel, maar hier hadden ze de conciërge ook best even voor achter de microfoon kunnen zetten. Ander voorbeeld: de vader van Jimmy laat ongewild een boer en zegt dan: "Nou ja, gelukkig kwam-ie uit de zolder en niet uit de kelder." Zo, die ga ik gauw thuis vertellen hoor!
Ik zag overigens de Engelstalige versie, maar ik ga er ongezien van uit dat de Nederlandse nasynchronisatie weer eens bloedirritant is. Alleen al het feit dat er veel kinderstemmen nodig zijn, zegt al genoeg. Helaas komt de Engelse versie niet hier eens in roulatie. Dat wordt dus wachten op de video of DVD.

Nogmaals: voor kinderen is dit vast ontzettend leuk en er zijn veel ergere films om als volwassene aan te moeten zien. Helaas is nu eenmaal niet alles wat uit de computer komt meteen net zo leuk als Toy Story. Voor lol met de hele familie kun je ook overwegen de DVD van Shrek of Monsters Inc. te huren.

Score: 6/10
Martijn Warnas