Het zal wel een enorme teleurstelling voor u zijn, maar Garfield is een kinderfilm. En laten we eerlijk zijn, uitspraken zoals 'ik haat maandagen' zitten ook een beetje op het filosofisch niveau van dertienjarigen. Best leuk bedacht, maar toch meer geschikt voor op een koffiemok dan als stelling voor een scriptie. Ik waarschuw maar vast. De lat ligt toch al zo laag, tegenwoordig.

De Engelse stem vam Garfield wordt gedaan door Bill Murray, die er een heerlijk loom en onderkoeld karakter aan geeft. Waarom in Nederland dan voor Beau van Erven Dorens is gekozen, is me een raadsel. Ze lopen er ook flink mee te koop! Nu heb ik Beau ooit geprezen voor zijn rol in Ik Ook Van Jou maar dat was puur omdat hij daar de juiste man op de juiste plaats was. In dit geval is hij dat niet. Beau is hier veel te expressief en mist ook gewoon de ervaring om zoiets te doen. Alleen Xavier Guzman is goed gecast als de stem van Jon. Zou het helpen dat hij als twee druppels water lijkt op de acteur die Jon speelt, Breckin Meyer? Ik denk van wel, eerlijk gezegd.
Helaas duikt ook die verschrikkelijke Carol van Herwijnen weer op, de man met die vreselijk geaffecteerde stem. Die gozer moet een briljante agent hebben, om toch steeds weer aan dit soort klussen te komen. Ook deze film weet hij weer te verpesten met zijn gebral.

Het verhaal kon nauwelijks simpeler: Garfield heeft zijn 'baasje' Jon goed onder de duim, maar krijgt concurrentie van het hondje Odie. Dit beestje is de goedheid zelve (althans, in de strip: de filmversie is volgens mij een tikkie slimmer) en laat zich dan ook makkelijk door Garfield wegsturen. Vervolgens krijgt deze spijt (zij het niet heel erg veel) en gaat hij proberen om Odie terug te vinden. Deze is echter in de klauwen beland van ene Happy Chapman, een tv-presentator die veel met dieren werkt maar er niet erg netjes mee om gaat. En ondertussen geilt Jon op Liz, de vrouwelijke dierenarts. Sorry dat ik het zo plompverloren zeg, maar het is niet anders.

Garfield komt uit de computer, maar alle andere mensen en dieren (inclusief Odie) zijn echt. Die effecten zijn keurig gedaan, al zag ik Garfield heel soms 'moonwalken' waar dat niet de bedoeling was. Maar goed, de fase voor het toevoegen van de speciale effecten heeft ruim een jaar geduurd en ik kan me voorstellen dat je uiteindelijk zegt: fuck it, zo moet 't maar: het zijn toch maar stukjes van een paar seconden en dan merken die kinderen toch niet. De film heeft een paar vermakelijke scenes, met name als Garfield gaat skaten in het trapgat van een hoog gebouw, of rondkruipt in de luchtbuizen en dan voor een verstopping wordt aangezien. Aan de vertaling kon ik merken dat heel wat woordgrapjes van de Engelse versie gesneuveld zijn, al begrijp ik dat ook wel weer: tenslotte moet het wel lipsynchroon.

Garfield is in de Engelse versie al bepaald geen spetterende komedie, maar krijgt als kinderfilm dan toch nog een zes. De Nederlandse nasychronisatie is een aanfluiting, dus dat kost nog een volle punt. Ik blijf het zeggen: het kan wél goed. Zie Shrek of The Incredibles voor het bewijs.

Score: 5/10
Martijn Warnas