Hoofdpersoon is de voormalige superheld Bob Parr, ooit bekend als Mr. Incredible. Samen met een aantal andere superhelden, waaronder Elastigirl en Frozone, hield hij de stad veilig. Maar ja, waar gehakt wordt vallen spaanders en als Mr. Incredible op een dag met gevaar voor eigen leven een treinramp voorkomt en vervolgens door alle passagiers wordt bedreigd met een rechtszaak wegens een whiplash, is de maat vol. Alle superhelden wordt de mogelijkheid geboden hun cape aan de wilgen te hangen en een normale baan te zoeken. Vanaf dat moment is hun ware identiteit dan ook geheim.
Vijftien jaar later werkt Bob als witteboordenslaaf bij een verzekeringsmaatschappij. Hij kan het echter nog steeds niet laten om mensen te helpen, of het nu is bij het invullen van formulieren of, samen met zijn vriend Lucius (ook een voormalig superheld) als ze samen stiekem naar de politiescanner luisteren in de hoop dat er een geschikt klusje voorbij komt.
Bob is ook getrouwd, en wel met Helen. Zij was ooit Elastigirl en aan die naam kun je wel afleiden wat haar speciale gave was. Trouwens: een superheld en een vrouw van elastiek, dat moet wel heel erg freaky seks opleveren, denkt u ook niet? Nou ja, in elk geval kwamen er twee kinderen uit voort: Dash en Violet, die allebei hun best doen om normale kinderen te zijn hoewel ze als kinderen van twee superhelden natuurlijk ook een paar kunstjes kennen. Helen lijkt beter te kunnen wennen aan het gewone leven, dus als Bob van een onbekende weldoener het aanbod krijgt om weer als superheld aan de slag te gaan doet hij dat stiekem. Het is nog een heel gedoe om zijn buikje in zijn oude pak te persen, maar van Edna Mode, de kledingontwerpster van alle grote superhelden, krijgt Bob een nieuwe outfit. En dan kan hij vertrekken naar het tropische eiland van de geheimzinnige Mr. Syndrome, die er een basis op nahoudt waar elke Bondfilm-regisseur vlekken van in zijn dekbed zou krijgen. En ondertussen denken Helen en de kids dat paps naar een congres van verzekeraars is...
Bob en Helen Parr hebben de stemmen van Paul Muller en Isa Hoes. Die zijn allebei nogal doorsnee, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door Paul Haenen, de stem van de briljante maar ook nogal ijdele en opvliegende ontwerpster Edna Mode. Het aardige is dat in de Amerikaanse versie deze stem wordt gedaan door regisseur Brad Bird, die onder duizenden mogelijke kandidaten (Hollywood, nietwaar... achter elk buffet staat wel een acteur) kennelijk geen goede kon vinden. En toch is de Nederlandse Edna veel leuker! Denk aan een nichterige Bert uit Sesamstraat met keelgriep. Katja Schuurman levert ook een stem, waarvoor haar hese geluid ook weer de perfecte keuze is. Ik ben niet vaak te spreken over een Nederlandse nasynchronisatie, maar bij The Incredibles hebben ze dat echt heel goed gedaan. Stom, want nu ga ik nog veel harder zeiken als het weer eens nergens op lijkt!
The Incredibles is leuk, origineel, spannend, mooi gemaakt, heeft goeie muziek en een heleboel vermakelijke knipogen voor oudere kijkers. En dan duurt het ook nog eens TWEE uur, wat tot nu toe het record is voor een dergelijke animatiefilm! Het kan niet op bij deze film en dan ga ik ook niet kinderachtig doen. Pixar heeft het 'm weer eens geflikt!
Score: 8,5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|