Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Ik houd niet zo van verhalen waarbij je een uitgebreide kennis van een of andere kerk moet hebben om alles te kunnen snappen. Dogma was zo'n film, maar vrijwel elk verhaal waar de duivel in voorbij komt sleept er wel een aantal citaten en rituelen bij die geheel aan mij voorbij gaan.

Dit is Keanu Reeve's tweede ontmoeting met de duivel. In The Devil's Advocate was hij een advocaat die nog maar een klein stapje hoefde te zetten om op Satans loonlijst te komen, maar in deze film heeft hij al lang een eigen postvakje in de hel.

John Constantine is namelijk gedoemd om naar de hel te gaan. Dat heeft twee redenen: ten eerste heeft hij vanaf zijn vijftiende dertig sigaretten per dag gerookt. Weliswaar ga je daarvoor niet naar de hel, maar het moment waarop dat relevant wordt komt dan wel vrij snel dichterbij. John krijgt van zijn arts, die naar vrijwel volledig witte longfoto's zit te kijken, het advies zijn geld niet meer te verspillen aan dubbel-cd's. Nou ja, bij wijze van spreken dan. Ik doe ook maar gewoon mijn best hier nog wat van te maken, ja? We hebben namelijk nog een heel eind te gaan en op dit moment is het boarden nog niet eens begonnen.

De reden dat John naar de hel gaat is dat hij ooit heeft geprobeerd zelfmoord te plegen. Nu doen rokers rare dingen om onder accijns uit te komen, maar in dit geval kwam het omdat John gek werd van het feit dat hij, kennelijk als enige, demonen kon zien. Inderdaad, een soort Sixth Sense. Er lopen namelijk demonen en engelen rond op deze aarde, die proberen om klandizie te winnen voor respectievelijk de hel en de hemel. John kon ze zien, werd daar op een zeker moment gek van en aangezien je van God geen zelfmoord mag plegen, was zijn lot vanaf dat moment beslist.
Omdat een of andere gedienstige druiloor John echter wist te reanimeren, mocht hij na een kort verblijf in de hel alsnog terug naar de gewone wereld. Daar maakt hij zich nuttig door zoveel mogelijk demonen op te sporen en terug te sturen naar hun baas, in de hoop dat hijzelf zo alsnog een ticket naar de hemel krijgt. John's entree in het verhaal is dan ook een Exorcist-achtig gevalletje, waar gelukkig minder kots bij komt kijken. Jaja, dit is horror. The Sixth Sense was er een aflevering van de Teletubbies bij, eerlijk gezegd. Het horrorgehalte is overigens niet té hoog. We zien geen Nightmare On Elm Street-achtige taferelen, bedoel ik. Kijk, ik ben geen liefhebber van het genre, maar tegenwoordig kan ik tenminste blijven zitten.
Onsmakelijk is het allemaal wel, met een aantal erg goedkope schrikmomenten, maar ondanks de indrukwekkende computeranimaties van de hel denk ik dat ze in Baghdad en op de Jordaanoever wel ergere dingen gezien hebben.

Dankzij zijn nieuwe bijbaantje heeft John ook een aantal bijzondere kennissen opgedaan, waaronder een jonge taxichauffeur die denkt dat duivelsuitdrijvingen leuk werk zijn, een helderziende priester die leuke klusjes voor hem opspoort en een soort wapenleverancier die met wijwater rommelt en zilveren kogels maakt in de sorteermachine van een kegelbaan. Verder heeft John ook geregeld werkoverleg met de aartsengel Gabriël.

Het wordt nog ingewikkelder. Angela Dodson (Rachel Weisz) is een politie-agente met een tweelingzus. Die zus zag ook geesten, werd ook gek en sprong van het dak. Angela gelooft echter niet dat het zelfmoord was en ze wil dan ook protest aantekenen tegen het feit dat die zus ook naar de hel gaat. Zo komt ze dus uit bij John, die er alles vanaf weet.

Zo, dat zit er op. Ik haal even een panadolletje en dan en ik zo bij u terug. Weet u, ik kan zo verlangen naar de dagen van Dambusters en Ik Ben Joep Meloen, toen je een film nog in een alinea kon beschrijven...

Keanu speelt goed. Dat is niet iets wat je mij vaak hoort zeggen, maar het wordt nog gekker. Ik had het toch over The Devil's Advocate? In die film was Al Pacino de duivel. Nu is het gekke dat Keanu op sommige momenten meer dan een beetje op Pacino lijkt! Met name als hij grommend een sigaret uit een pakje vist en waar hij Angela uitlegt hoe het nu precies zit met God en de duivel, moest ik steeds aan Al denken. Niet dat ik nu meteen met gouden beeldjes wil gaan gooien, maar tot en met Matrix 3 vond ik Reeves toch weinig meer dan een pratende vulling voor een lange leren jas. Geloof me, ik hoop die mening ooit nog eens radicaal te kunnen veranderen en dit leek mij het eerste aanzetje. Daarbij besef ik dat het bizar klinkt hoor, alsof je zegt dat een pak vanilleyoghurt je in de verte doet denken aan een Chardonnay, of dat de cameravoering in het Big Brother huis bij jou associaties met Citizen Kane oproept. Maar toch... daar gebeurde wat. En het kan heel best 'acteren' geweest zijn. Ik sluit niks meer uit bij die jongen.

Het is erg moeilijk hier een cijfer aan te hangen. Het religieuze deel zegt mij niets, de horror vind ik smakeloos en zoals gezegd is het een tamelijk complex verhaal, wat naar mijn idee voor een groot deel bestaat uit elementen uit andere films. De basis is trouwens een of ander stripverhaal, 'Hellblazer'. Nou, dat zegt genoeg. Trouwens, ik ben toch geen overdreven gevoelig type, maar je zult deze film toch maar zien als je zelf hebt meegemaakt dat iemand zelfmoord pleegde of stierf aan longkanker...

Toch geef ik geen onvoldoende, Daar neig ik namelijk bij elke horrorfilm naar en dat is toch ook niet eerlijk. In elk geval is dit een film met een beetje klasse, geen Friday The 13th deel vierhonderdnegen of Blade 68. Vooruit dan maar...

Score: 6,5/10
Martijn Warnas