Vroeger was toch alles beter? Nou, dat gold dan niet voor de geheim agenten. Tenminste, niet voor de hoofdfiguur uit deze film. Charlotte Gray is een jonge Schotse vrouw die op een dag in 1943 in de trein wordt aangesproken door een vriendelijke man. Als deze hoort dat ze verpleegster is en vloeiend Frans spreekt, nodigt hij haar uit voor een kennismakingsgesprek bij de inlichtingendienst. Charlotte wil graag haar land dienen en gaat de opleiding voor spion volgen. Daarbij ontmoet ze een RAF-piloot, waar ze smoorverliefd op wordt.
Als ze hoort dat hij boven Frankrijk is neergestort maar vermoedelijk nog leeft, biedt ze zich aan voor een missie in Frankrijk. We zien dat vriendje trouwens alles bij elkaar een minuut of vier. Dat brengt niet echt over dat het hier om de liefde van haar leven gaat, als ik eerlijk ben. Hoe dan ook: Charlotte krijgt een nieuwe kapsel, een nieuwe garderobe en heet vanaf dat moment Dominique Gilbert. Per parachute arriveert ze in Frankrijk en dan kan het feest beginnen. Tijdens de oorlog was Frankrijk overigens maar gedeeltelijk door de Duitsers bezet: in ruil voor 'zelfbestuur' was de Vichy-regering in het zuiden met de Duitsers overeengekomen volledige medewerking te verlenen. Met andere woorden: Franse politiemensen maakten jacht op Joden en het verzet. Dat had, zo redeneerde de Vichy-regering, tenminste nog als voordeel dat de Duitse tanks nog even weg bleven. In deze omgeving moet Charlotte infiltreren, waarbij ze het verzet zoveel mogelijk moet assisteren als koerier. Da's best afwisselend werk: pakjes afgeven, vliegtuigdroppingen binnenloodsen, treintjes opblazen. Een soort 'Allo 'Allo maar dan zonder sexy serveersters en schilderijen van "Ze Fallen Madonna Wiz Ze Bieg Boobies."

Charlotte wordt gespeeld door Cate Blanchett. Hoe meer films ik van haar zie, hoe beter ik haar ga vinden. Ze is weer eens een totaal ander type als in haar andere films en lijkt in niets op de getergde huisvrouw in The Gift, de vamp in Bandits of Galadriel in Lord Of The Rings. Absoluut vakwerk, petje af. Maarrrr... dit blijft een redelijk stomme film. En dat zeg ik niet omdat dit soort plattelandsromantiek mij, als stoere kerel zijnde, niks doet. Daar kan ik best doorheen kijken. Nee, wat er aan mankeert is dat Charlotte als een kip zonder kop rondloopt, vrijwel geen controle heeft over haar omgeving, steeds gevaarlijke pogingen doet haar vriendje te bereiken, door onoplettendheid diverse collega's de dood in jaagt en al met al als geheim agent net zo waardeloos is als Emiel Ratelband. Nu zal dat de meeste vrouwen worst zijn, want die willen natuurlijk romantiek. Als ik dat zo eens inschat worden ze wat dat betreft redelijk teleurgesteld. Haar contactpersoon is een chagrijnige man uit Liverpool die zeer tegen zijn zin voor de geheime dienst werkt omdat hij nu eenmaal vloeiend Frans spreekt en door de belastingdienst op een smerig truukje was betrapt. De plaatselijke verzetsleider, Julien Levade, heeft weliswaar een krachtige kaaklijn, maar ze hebben dezelfde verstandhouding als ik met mijn autodealer dus dat schiet niet op. Eigenlijk brengt ze nog de meeste tijd door met de vader van Julien, een knorrige oude man die al eens een oorlog heeft meegemaakt en dat ruim voldoende vond. Die man wordt trouwens gespeeld door Michael Gambon, die duidelijk niet door had dat hij geacht werd een Fransman te spelen. Hij zal wel gedacht hebben: wat moet ik toch met die baret?

Het verhaal is gebaseerd op een roman van Sebastian Faulks en werd geregisseerd door Gillian Armstrong. Eerlijk gezegd ken ik het boek niet, maar volgens mij is er heel wat verkeerd gegaan toen een vrouwelijke regisseur een door een man geschreven roman ging verfilmen. Sfeer en mooie plaatjes zijn er in overvloed en de film probeert je ook geregeld aan het snotteren te krijgen (bijvoorbeeld met twee Joodse weesjes die op een vrachtwagen worden gezet) maar dat werkt mooi niet. Charlotte is niet alleen waardeloos als spion, maar ze bereikt ook privé geen enkel nuttig doel. Het spijt me wel, maar daar erger ik me dan aan. Ze hoeft heus geen superspionne te zijn, maar laat haar dan gewoon een pakje afgeven en verder de hooiberg in duiken, als het dan toch om de romantiek gaat. Een film als Chocolat deed dat veel beter en daar hoefden zelfs geen beelden van Joden in veewagens in. Zulke beelden gebruiken als de basis voor een oppervlakkig snotterdrama, dat vind ik pas echt om te janken.

Score: 5/10
Martijn Warnas