Twee mannen hebben een aanrijding op de snelweg. Er is alleen wat blikschade, maar voor beiden komt het op dit moment extra slecht uit. De een wil het netjes regelen, maar de ander wil er vanaf zijn: hij biedt een blanco cheque aan en als de ander die niet accepteert, rijdt hij weg.
Voor beiden heeft de vertraging grote gevolgen. De jonge advocaat (Ben Affleck) blijkt een belangrijk dossier verloren te zijn, waarvan hij weet dat het per ongeluk in handen is gekomen van de andere man. Als het dossier niet boven water komt, gaat het zijn firma een enorme klauw met geld kosten. En dat is extra vervelend als je schoonvader tevens je baas is. Voor de huisvader (Samuel L. Jackson) zijn de gevolgen van die botsing ook ingrijpend: hij mist de rechtszaak waarin de voogdij van zijn kinderen wordt toegewezen. De rechter heeft besloten dat zijn ex de kinderen krijgt, en die is van plan duizenden kilometers verderop te gaan wonen. En dat allemaal door twintig minuten vertraging.

De advocaat wil zijn dossier terug, maar de huisvader heeft de pest in. Hij was degene die het netjes wilde regelen, maar nu is hij alles kwijt. En zo ontstaat een conflict tussen twee mannen die elkaar nauwelijks kennen.
Denk bij conflict nu niet meteen aan woeste achtervolgingen of nachtelijke knokpartijen. Dit is geen Tom & Jerry cartoon, maar een film over twee normale, volwassen mannen die over het algemeen proberen om logisch te redenen en fatsoenlijk te handelen, maar soms de controle over hun emoties kwijtraken. Hoewel de advocaat als eerste naar zware middelen grijpt (door de bankrekening van de huisvader te laten blokkeren om hem zo te dwingen het dossier terug te brengen), doet hij het duidelijk met tegenzin. Maar ja, in zijn boze bui had die andere vent heel duidelijk gemaakt dat hij het dossier zou houden. Sterker nog, hij had er pesterig een pagina van op de fax gezet met de woorden waarmee de advocaat wegreed na de aanrijding: "Better luck next time." Wat moet je met zo'n vent, als je niet het type bent om met een honkbalknuppel naar zijn huis te gaan?

Het uitgangspunt van deze film is redelijk origineel, maar niet nieuw. In Sliding Doors (1998) met Gwyneth Paltrow werkt de film zelfs beide varianten uit van een simpele beslissing. Om één of andere reden kreeg ik uit de publiciteit de indruk dat zoiets hier weer speelde, maar in feite gaat het niet om wat had kunnen gebeuren, maar om een simpele ruzie die behoorlijk uit de hand loopt. Zowel Ben Affleck, die volgens mij voor het eerst een karakter neerzet waarvan je niet meteen denkt: 'Waar zou zijn skateboard zijn?', als Samuel L. Jackson spelen uitstekend. Jackson springt weliswaar wat vaker uit zijn vel en hij mag ook de berouwvolle alcoholist spelen, maar ook voor Affleck valt er genoeg uit het verhaal te halen.
Alle lof dus, voor een intelligent verhaal wat vrijwel nergens terugvalt op clichés en bovendien twee zeer geloofwaardige hoofdpersonen toont. Mijn enige probleem is eigenlijk dat de film nogal traag is. Na drie kwartier zit de vaart er nog steeds niet in en moet de eerste directe confrontatie nog komen. Ik vond dat wat te lang duren, eerlijk gezegd. De tweede helft van de film maakt dat gelukkig ruimschoots goed, maar de verleiding om op te staan om voor de spits thuis te kunnen zijn was wel even erg groot. En toen begon Samuel met het losdraaien van wielbouten...

Een beetje weinig balans dus, maar eenmaal op gang gekomen is Changing Lanes een spannende thriller.

Score: 7/10
Martijn Warnas