Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Nu moet ik uitkijken, want voor ik het weet is dit een essay over het karakter Borat, of een samenvatting van het Wikipedia-artikel. Maar ja, over de film is ook zo weinig te zeggen. Eigenlijk komt een review er op neer dat ik dan allerlei grappen moet verklappen. Daarnaast heb ik het gevoel dat zelfs mijn oma inmiddels wel weet hoe het zit met Borat en zijn grollen, dus voor wie schrijf ik dit?

Borat, de fictieve verslaggever uit Kazakhstan, gaat op reis naar Amerika om daar te onderzoeken hoe ze omgaan met de problemen waar zijn vaderland mee worstelt, te weten werkeloosheid, armoede en de Joden. Samen met zijn producer Azamat reist hij naar Amerika en dan is het grootste deel van de film een collectie sketches, met als rode draad Borats ontdekking van en zoektocht naar Pamela Anderson, waar hij graag 'sexy time' mee wil doen. Dat is een van de weinigen die in het complot zitten (Anderson en Sacha Baron Cohen kennen elkaar al jaren, heb ik begrepen) maar de meeste mensen die in deze film voorkomen denken dat Borat een authentieke Kazakhstaan is en laten zich dan ook door hem in de maling nemen. Het scheelt dat het om Amerikanen gaan, geen volk dat uitblinkt in sarcasme of wereldwijsheid. Ik maak me toch sterk dat Borat in Amsterdam aanzienlijk langer bezig was geweest om leuke grappen bij elkaar te sprokkelen zonder na drie seconden een welgemeend 'sodemieter op' naar zijn hoofd te krijgen. Dat zegt ook iets over de houding tegenover andere culturen, uiteraard: Borat lijkt het immers allemaal goed te bedoelen.

Een paar grapjes uit het begin, om de toon weer te geven: Borat laat geboortedorp zien, stelt ons trots voor aan zijn zus (de op 3 na beste hoer van het land!), toont beelden van een volksfeest waarbij op een grote pop met duivelshoren (die een Jood symboliseert) wordt gejaagd, denkt in Amerika dat de lift zijn hotelkamer is, drinkt uit de wc en zo gaat dat dus maar door. Veel grappen zijn leuk, bij andere krijg je kromme tenen van plaatsvervangende schaamte. (Tenzij je bijvoorbeeld auditie hebt gedaan voor Idols, X-Factor of Big Brother en je dus niet weet wat schaamte is.)

Nou enne... dat was het dus wel zo ongeveer. Ik kan nog pagina's vullen met dingen die je al wist, bijvoorbeeld dat Kazakhstan helemaal niet blij is met het imago dat Borat hun land bezorgt. Zo is de nationale drank gefermenteerde paardenmelk (toch al geen teken van beschaving) maar Borat beweert dat het paardenpis is. Daarnaast is hij dus uitdrukkelijk anti-Joods, anti-feministisch en tegelijkertijd geeft hij zich over aan homosexuele contacten. Het siert je als je daar niet om kunt lachen, maar ik vind het (ondanks de stukjes waarbij ik letterlijk mijn hand voor mijn ogen moet doen) stiekem vreselijk amusant. Maar is het een film?

Nee. Het is een bijzonder lange aflevering van Cohens sketch-show, de Ali G-show, waarin hij naast Borat ook nog een domme rapper speelt (waarvan in 2002 al de door mij zeer geprezen film Al G Indahouse: The Movie) uitkwam en dan heeft hij ook nog een homosexuele Oostenrijker, Bruno, in zijn arsenaal. Zijn truuk is dat hij met die karakters de hort op gaat en met een combinatie van gevatheid, een goed uitgewerkte achtergrond en ongetwijfeld veel gelieg en gemanipuleer van zijn producers (die bijvoorbeeld de vrijwaringsverklaringen moeten lospeuteren van de mensen die door Borat zijn genaaid, omdat de beelden anders niet gebruikt kunnen worden) hele leuke dingen maakt.

Je hebt mij echt niet nodig om te beslissen of je gaat kijken en op dit soort films is ook nauwelijks een cijfer te plakken. Wie denkt dat het niks is, gaat gewoon niet kijken en stemt dan bijvoorbeeld ook niet op de IMDB. Daarom staat die film daar op het moment dat ik dit schrijf ook gemiddeld een 8.3, wat krankzinnig hoog is.

Ik ben benieuwd of Borat nog navolgers gaat krijgen. Een film die voor een scheet en drie knikkers gedraaid is en een omzet van meer dan 100 miljoen dollar voor elkaar weet te boksen, daar heeft Hollywood natuurlijk natte dromen van. Het kan haast niet anders of Borat krijgt broertjes en zusjes. In elk geval is Baron Cohen zelf alweer bezig aan een nieuw karakter.

Er moet toch een cijfer komen en dan moet ik toegeven dat dit me allemaal best amuseert, maar dat het dan meer om de randverschijnselen en Sacha's improvisatietalent gaat dan die film. Bovendien lach ik liever om dingen met iets meer klasse, de film Guesthouse Paradiso niet te na gesproken. Ik houd het op een zeventje. Dit is leuk, maar films zijn toch iets anders.

Score: 7/10
Martijn Warnas