Het scheelt enorm als je de TV-show van Ali G al gezien hebt bij de VPRO. Kon je daar om lachen, dan zit je bij deze film gebakken. Heb je geen idee wie Ali G is, dan moet je er maar even voor gaan zitten terwijl ik het probeer uit te leggen. Er is een kans dat het niet jouw pakkie an is, maar dat zien we dan wel weer.

Ali G wordt gespeeld door de blanke, Joodse Sascha Baron Cohen. Dat van die huidskleur en dat geloof zeg ik er even bij omdat Ali G namelijk een zwarte 'gangsta' is, of liever gezegd een triest figuur uit het Britse stadje Stains dat zich als zodanig gedraagt. Ali G gaat gekleed in krankzinnige trainingspakken, draagt gouden kettingen, heeft het over 'bitches' en 'punani' en zou het liefst in het ghetto van een stad als Los Angeles wonen. Je kunt er uren over debatteren of Ali G een doorlopende belediging aan het adres van jonge zwarte mannen is of een geslaagde parodie op 'artiesten' als Tupac, Biggie en Ice-T (kenners zullen wel lachen dat ik Ice in dat rijtje zet, maar ik ken alleen die namen: thuis gebruiken we gewoon de verzamelnaam 'herrienegers') maar persoonlijk zal het me worst zijn. Ik, als hoogopgeleide fijnbesnaarde blanke die dit soort types alleen maar uit de film kent, vind het hilarisch en dat is voor mij voldoende.

In de TV-show interviewt Ali geregeld (blanke) wetenschappers en politici, die vaak niet door hebben dat ze in de maling worden genomen. Hoe dom Ali's vragen ook zijn: voor hen is het volkomen plausibel dat dit soort mensen bestaat. Gasten die het wel door hebben laten het zich aanleunen omdat Ali, met al zijn geveinsde domheid, ook hondsbrutaal is en daarom vaak erg leuk. Hij is waarschijnlijk de enige interviewer ter wereld die David Beckham en Posh Spice samen interviewde en ronduit kon vragen of ze al anale sex hadden gehad. Bij het bevestigende antwoord verscheen er een grijns op Ali's gezicht. Hij keek goedkeurend naar Beckham en mompelde: 'Respect'. Heb ik het karakter hiermee afdoende geschetst?

In deze film neemt Sascha Cohen zijn eigen karakter nog meer op de hak: Ali is een triest figuur in de marge van de samenleving. Samen met andere (blanke) vriendjes vormt hij de West-Staines posse. Ze rijden rond in een Opel Kadett (ofzoiets, ik ben niet sterk in automerken) met een enorme geluidsinstallatie aan boord en bekvechten met een rivaliserende bende uit East-Staines. Bij straatraces houden ze zich keurig aan de maximumsnelheid en de grootste verovering betreft het plaatselijke klimrek.
Ali werkt als vrijwilliger in het buurthuis, waar hij jochies van 8 voorbereidt op het leven 'op straat' in Staines, een omgeving die net zo ruw is als, pakweg, Weesp.
Als blijkt dat het buurthuis geen subsidie meer krijgt wordt Ali kwaad: hij ketent zich aan het hek van het stadhuis en begint een hongerstaking. Die duurt nog geen vijf minuten, als twee journalisten voor zijn ogen een doosje Chicken McNuggets met barbecuesaus leeg eten.

Ali's actie wordt opgemerkt door vice-premier David Charlton, die samen met zijn assistente een smerig plannetje bedenkt: onder het voorwendsel dat Ali een goede vertegenwoordiger van de jongeren zou zijn, haalt hij hem de partij binnen om een schandaaltje te veroorzaken. Liefst iets wat zo gênant is dat de premier moet aftreden, zodat Charlton de macht krijgt. Ali krijgt dus het aanbod in de verkiezingen kandidaat-kamerlid voor Staines te zijn (zo werkt dat in Engeland: elke regio heeft zijn eigen afgevaardigde in het parlement) en omdat Ali zo denkt zijn buurthuis te kunnen redden hapt hij toe. Ali op campagne, dat is nog eens een spektakel. Zo spreekt hij bijvoorbeeld een groep feministes toe: "Hallo Lesbo's! Ik heb al jullie films gezien en als jullie voor mij stemmen zal ik de belasting op dildo's verlagen!" En natuuuuuurlijk wint zo'n man de verkiezingen.

Uiteindelijk eindigt Ali als adviseur van de premier, maar dat was nu ook weer niet de bedoeling. Dat wordt dus een conflictje, maar laten we niet al te diep op het verhaal in gaan want het is niet meer dan een kapstok. Zo'n film dus. Wie nog twijfelt kan misschien beter even wat huiswerk doen op https://www.alig.com.

Score: 7/10
Martijn Warnas