Hoewel ik niet de illusie heb dat mijn recensies een meetbare invloed hebben op het aantal bioscoopbezoekers, worstel ik toch geregeld met mijn geweten als het er op aankomt een beoordeling te geven: mijn smaak wijkt vaak af van het gemiddelde en de enige reden dat ik wel films recenseer en veel andere mensen niet, is simpelweg dat ik er ooit mee begonnen ben. Bij twijfel beslis ik dus geregeld in het voordeel van de filmmakers, zelfs als dat ten koste gaat van een goede grap.
Evenzogoed zit er af en toe wel eens een glashelder gevalletje tussen waarbij ik zonder enige schroom de pen in het gif kan dopen. Any Given Sunday is zo'n gevalletje. Buckle up, folks...

The Miami Sharks zijn een American Football team. De laatste paar wedstrijden zit het ze niet mee: belangrijke spelers raken geblesseerd en manager Christina Pagniacci (Cameron Diaz) heeft aanzienlijk minder loyaliteit voor hem dan coach Tony d'Amato. Bovendien is ze het nichtje van de man die Tony ooit heeft aangenomen.
De medische staf wordt haar onder druk gezet lichtbeschadigde spelers af te keuren zodat ze ingeruild kunnen worden of zwaarbeschadigde spelers goed te keuren omdat ze nu eenmaal hard nodig zijn. Verder zijn er nog wat losse verhaallijnen over een nieuwe spelverdeler die het niet eens is met de tactieken van zijn coach en diverse ruzies over en weer. Veel preciezer kan ik het niet schetsen want Stone heeft de film geschoten en gemonteerd op een manier die me doet vermoeden dat dit een open sollicitatie is bij MTV voor een baan als clipregisseur en ik heb dus een en ander gemist. Onder begeleiding van snoeiharde rapmuziek komt er een massa beelden op het doek waardoor een beetje epilepticus binnen vijf minuten schuimbekkend in het gangpad ligt. Ik heb geregeld mijn ogen dichtgehouden om mijn hersenen de kans te geven even op adem te komen. Als ik geen recensies hoefde te schrijven en iemand aan me vroeg wat er dan zo slecht is aan deze film, kon ik tenminste volstaan met: "alles". Maar ja, nu moet ik dat dus gaan verantwoorden...

De Amerikaanse versie is 162 minuten lang. Voor de UK zijn daar al 12 minuten uitgehaald en wij komen er genadig af met 140 minuten, maar ik had er na 140 seconden al tabak van. Trouwens, als je alle videoclip-opnames op het veld eruit haalt zit je aan ongeveer 25 minuten echt verhaal. Een zwak verhaal, ook dat nog. Pacino kan goed boos worden en Diaz probeert een soort keiharde, vuilbekkende teammanager neer te zetten maar het is allemaal hol geschreeuw. Stone wil misschien iets vertellen over de harde wereld achter deze topsport en omdat de meeste spelers zwart zijn en zich vrijwel uitsluitend bezig houden met sport, drugs, sex en ruziemaken zal daar ook wel een soort maatschappelijke boodschap in zitten, al zou ik niet weten welke. En zeg nou niet dat ik negatief ben omdat ik niet van American Football houd, want dat zou gewoon geen rol moeten spelen. Het is normaal gesproken de bedoeling dat je meeleeft met de spelers en wilt dat ze winnen (of verliezen). Omdat de karakters hier allemaal etters zijn en bovendien zo plat als een dubbeltje, interesseert het je gewoon geen donder wat er met ze gebeurt. Zelfs The Waterboy uit 1999 met Adam Sandler, toch een zeer middelmatige film, levert spannendere wedstrijdscenes op dat dit opgedofte en kapotgeknipte stuk filmvuilnis. Trouwens, Henry Winkler was daarin ook een leukere coach dan Pacino.

Behalve Pacino en Diaz spelen er verder nog een aantal andere sterren mee, waaronder James Woods, Dennis Quaid, LL Cool J, Charlton Heston en Matthew Modine. Denk nou niet dat het verhaal daardoor gered wordt, want als ze al een behoorlijke en geloofwaardige scene hebben gespeeld, dan is die door Stone wel aan gort gemonteerd. Het enige opzienbarende aan deze film is de 'full male frontal nudity' tijdens een aantal zeer vrijmoedige kleedkamerscenes. Da's voor de dames toch weer even een bonus, lijkt me.

Ik zal Al Pacino voor het eerst in 'Donnie Brasco' uit 1997. Aangezien de man daarvoor al 28 films had gemaakt, mag je rustig zeggen dat ik tot die tijd niet op heb zitten letten. Wel maakte hij toen een verpletterende indruk op me en sindsdien ben ik een Pacino-fan. Die man kan bij mij geen kwaad doen. En aangezien Any Given Sunday een, excusez le mot, KUTfilm is, zal ik de schuld geheel bij regisseur Oliver Stone moeten leggen. Stone heeft in zijn tijd geregeld iets fatsoenlijks afgeleverd, dus Al kun je het niet kwalijk nemen dat hij tekende voor dit verhaal. Hij doet zijn best en niemand kan zulke indrukwekkende, quasi-boze kleedkamerspeeches houden als hij, natuurlijk. Maar dan is dan ook meteen alles wat er goed is aan deze film, of je moet wel héél erg van American Football houden en zware medicijnen slikken.

Score: 3/10
Martijn Warnas