Analyze That is het vervolg op Analyze This. Robert DeNiro is nog steeds maffiabaas Paul Vitti en Billy Crystal is opnieuw psychiater Ben Sobel. In deel één had Paul wat emotionele probleempjes, die hij graag uiterst discreet met Sobel wilde bespreken. De zachtaardige psychiater werd, geheel tegen zijn zin, op die manier de steun en toeverlaat van een machtige maffiabaas.

In deel twee zit Paul Vitti een gevangenisstraf uit en is het leven van Ben Sobel inmiddels weer wat genormaliseerd. Wel is onlangs zijn vader overleden, wat Ben stiekem niet zo'n ramp vindt. Tijdens de uitvaartdienst gaat echter zijn mobiele telefoon: het is Paul, die dringend om hulp vraagt omdat hij denkt dat zijn leven in gevaar is. "Dit is niet zo'n goed moment. Bel maar even terug," zegt Sobel. Het volgende wat hij van Paul Vitti hoort is dat de man volledig is doorgedraaid. Hij zingt uitsluitend liedjes uit West-Side Story en zakt af en toe weg in een diepe trance. Sobel komt zijn voormalige cliënt opzoeken en stelt vast dat Vitti niet simuleert. De gevangenisdirecteur geeft Dr. Sobel vervolgens een maand de tijd om Vitti weer op te lappen en hem een nuttige baan te bezorgen. Anders gaat de man, genezen of niet, terug de bak in. En in zijn huidige toestand maakt hij het daar dan niet lang meer.

En zo komt een gangster een poosje logeren bij een psychiater en zijn we helemaal klaar voor nieuwe komische verwikkelingen. Paul herstelt snel en zit al snel tot over zijn oren in de duistere zaakjes, maar Sobel weet dat hij de grootst mogelijke problemen gaat krijgen als hij Paul uit het zicht verliest. Gelukkig krijgt Paul uiteindelijk een baantje dat goed bij hem past: technisch adviseur bij de opnames van de serie 'Little Caesar', een parodie op de echt bestaande maffia-serie The Soprano's (waarvan de hoofdpersoon trouwens ook bij de psychiater in behandeling is). Al snel krioelt het op de set van de duistere types die geen figuranten zijn!

Het probleem met een sequel is dat je de impact van je originele goede idee kwijt bent. Je kunt alleen nog maar voortborduren op bekende karakters. Toevallig vind ik DeNiro hilarisch als maffiabaas, dus als ik hem zie ploeteren in eerlijke baantjes als autoverkoper, gerant en verkoper bij een juwelierszaak lig ik echt onder mijn stoel. Voorbeeldje: Paul Vitti kent het hele begrip loonbelasting niet: "You know they take taxes out of your paycheck? What the fuck is that?!" Veeg mij dan maar op. Na het zien van deel één heb ik ook twee weken als een maffiafiguur gesproken. Gelukkig kon mijn toenmalige baas er wel om lachen. "Hey boss, that thing you axed me to take cawe of... I did that. It ain't gonna bothew us no mowe. Hey, you want me to whack this guy?" "Doe maar niet Martijn, dat is de directeur."

Toch heb je groot gelijk als je zegt dat deel twee eigenlijk een stuk flauwer is. Vitti en Sobel hebben deze keer veel minder 'sessies' en karakters zoals Vitti's trouwe assistent Jelly en Sobels echtgenote Laura (Lisa Kudrow) hebben vrijwel niks te doen. Maar ja, zelf ben ik nu eenmaal gek op DeNiro als maffiabaas, maar ook op series als The Soprano's. Ik heb zelfs een zwak voor een film als Mickey Blue Eyes. Daar schijn ik wel alleen in te staan, dus misschien lach jij bij deze film iets minder vaak dan ik. Toch denk ik dat hier voor het hele gezin een leuke zaterdagavond mee te beleven valt, met name als je deel één ook kent.

Score: 7,5/10 Martijn Warnas