The Kingdom

Met The Kingdom wordt Saoedi-Arabië bedoeld, waar ze op religieus gebied erg streng in de leer zijn maar waar Amerika al jaren een hartelijke band mee heeft. Nou ja, hartelijk: ze kopen vrijwel alle olie. Zákelijke band, laat ik het dan zo zeggen.
Om dat te regelen zijn er Amerikaanse gezinnen in het land, die op speciale compounds wonen. Zelfs in een beschaafd land als Duitsland hebben Amerikanen nog de neiging zich op te sluiten en suburbia na te bouwen (uiteraard mét honkbalveld), maar in zo’n verstikkend tyfusland als Saoedie kan ik me daar alles bij voorstellen.

Het verhaal begint op zo’n compound, waar net een honkbalwedstrijd bezig is als een groep terroristen door de beveiliging breekt en een potje begint te schieten. Als toetje blaast een van hen zich op. Er zijn tientallen slachtoffers.
De reddingswerkzaamheden komen op gang en dan blijkt dat de terroristen nog een verrassing in petto hadden: een uur na de eerste aanval gaat er een enorme bom af, precies op de plek waar de meeste reddingswerkers dan zijn. Een complete flat gaat daarbij aan flarden. Geinig hé? Jaja, Allah is groot.

De FBI is verantwoordelijk voor het onderzoek naar zulke zaken, ook buiten Amerikaans grondgebied. Agent Ronald Fleury, die bij de aanslag trouwens ook een collega en persoonlijke vriend verloor, staat te popelen om te vertrekken. Helaas voor hem zit dat er niet in: vrijwel niemand vindt het een goed idee om nóg meer Amerikanen naar de regio te sturen en de Saudische regering lijkt ook niet van plan toestemming te geven.

Daar is Fleury het niet mee eens. Samen met een journalist zet hij wat druk op de ketel en uiteindelijk mag hij samen met drie collega’s op pad. Het team wordt opgewacht door een klein leger aan Saudische militairen, onder leiding van Kolonel Al-Ghazi. Deze man maakt vanaf het begin duidelijk dat het al dan niet slagen van dat onderzoek hem geen moer kan schelen, maar dat hij zich alleen druk maakt om de veiligheid van het team. De Amerikaanse attaché kan ook niet wachten om de heren (en één dame) zo snel mogelijk te dumpen en de terroristen hebben al snel door dat hier weer verse prooi rondloopt. Kortom, spanning en sensatie.

Fleury (Jamie Foxx) moet dus behoorlijk zeuren en dreigen om iets gedaan te krijgen, maar stukje bij beetje ontdekken ze toch wat aanwijzingen omtrent de daders. Het opsporingsdeel van deze film is overigens drie keer ruk, dan weet je dat vast. Het was maar marginaal spannender (of duidelijker) dan een aflevering van Scooby Doo. Maar goed, uiteindelijk komen de daders in beeld en dan begint het hoogtepunt van deze film: een enorme schietpartij in een Saudische woonwijk, waar op elk balkon wel een terrorist met een bazooka staat.

Puur toevallig zag ik The Kingdom in een Sultanaat. Het sultanaat Oman, om precies te zijn. Wij Warnasjes vinden Zuid-Frankrijk een tikje ordi en bovendien heeft dit land in de winter een aangename temperatuur, het hele jaar door een ideaal belastingklimaat (tariefgroep nul) en mogen wij ook graag profiteren van de overdadige parkeerruimte en het feit dat loodgieters, schoonmakers en ander personeel hier circa 1 euro per uur kosten. Bovendien hoeven Westerse vrouwen hier niet gesluierd, wat wel fijn is voor mijn moeder. Kortom, buiten de deur scharrelen de witte en de zwarte pyama’s vrolijk rond en voor zover wij weten doen ze niemand kwaad. Nou ja, ons niet.

Deze film heeft een beetje simpel wereldbeeld: er zijn moslims, waarvan de meesten in aanleg terrorist zijn of op zijn minst sympathisant. Er zijn ook een paar gunstige uitzonderingen, zoals Kolonel Al-Ghazi. Helaas staat er steeds weer een nieuwe generatie terroristen op, dus we hebben nog wel een poosje last van die knapen. Toevallig deel ik dat wereldbeeld, maar ik ben niet echt gewend dat anderen het met me ééns zijn. Bovendien zou ik dat beeld liever zien veranderen dan bevestigd krijgen!

Oh wacht, laat ik nu meteen even iets rechtzetten: ik beweer niet dat alle moslims automatisch ook terroristen zijn. Als dat zo was, zat ik nu niet in het Midden-Oosten. Nee, veruit de meeste moslims zijn geen terrorist. Ze sympathiseren misschien wel met terroristen en bidden voor de complete vernietiging van onze schaamteloze en Goddeloze cultuur, maar dat wil niet zeggen dat ze allemaal bereid zijn fluitend in een auto vol bommen en spijkers te stappen. Welnee, dat doet hooguit één op de duizend, als het niet minder is. En hoeveel moslims zijn er nu helemaal, wereldwijd? Nog geen miljard! Sinds de aanslagen van 11 September 2001 zijn er, geteld tot December 2007, slechts 10.000 mensen vermoord uit naam van de Islam. Dat zijn er nog geen vijf per dag. Dus waar lullen we over? Nee, Islam is de religie van respect, vrede en tolerantie en laat niemand iets anders beweren!

Toch vind ik dit een waardeloze film, hoezeer ik er ook van geniet om te zien hoe terroristen voor hun kneiter geschoten worden. Het speurwerk slaat nergens op, de boeven zijn (zélfs voor terroristen) wel erg eendimensionaal, dat verhaal over groeiend respect tussen twee mannen uit verschillende culturen heb ik ook al tig keer gezien (en beter) en om nu te zeggen dat deze film bij zal dragen aan betere relaties tussen de Islam en het Westen… nou nee. Niet dat ik zelf geloof dat er nog wat aan te redden valt, maar ik vind wel dat Hollywood moet doen alsóf.

Naschrift uit 2026, bijna 20 jaar later: ik ben ouder, wijzer en milder. Ik heb ook (op TV) gezien hoe Israël een nietsontziende genocide uitvoerde in Gaza en er gewoon mee weg kwam. Ik snap nu ook beter hoe met name Amerika al tientallen jaren dood en verderf zaait in Islamitische landen, maar niet eens vanwege de treurige mensenrechten aldaar. Nee, dat gaat gewoon om olie. Dingen zijn genuanceerder en vooral ingewikkelder dan ik dacht toen ik dit schreef. - MW