Star Wars: The Mandalorian and Grogu

De eerste Star Wars film dateert uit 1977. Ik was toen nog veel te jong en maakte kennis met de franchise via het speelgoed en pas veel later via de VHS-cassette uit de videotheek. Hoe anders is dat voor mijn zoon, waarmee ik op zijn negende de negen films bekeek in Blu-ray kwaliteit. Hij zoog het op en wist al snel meer van het hele gebeuren dan ik. Zo had ik nooit echt begrepen hoe het nou zat met clone troopers versus de 'gewone', of de overgang van de Republic naar het Empire.

Jaja, ik ga het zo over die film hebben. Laat mij nou even.

Ik kocht Star Wars: Battlefront op de XBOX en we hebben samen honderden uren op het virtuele slagveld doorgebracht, waarbij hij al snel beter werd dan zijn vader. Erik zat er niet mee als zijn 'poppetje' dood ging, dus die dook overal op af. Zijn bedaarde vadertje was meer van het rustige snipen op lange afstand en ik heb dus iets te vaak een raket van de tegenstander gekopt.

JA JOH RUSTIG, ik kom er zo op!

De honger naar meer Star Wars bleek bijna niet te stillen, dus heb ik 'm ook The Mandalorian laten zien. Dat viel ook goed, maar hij vond er toch iets teveel geklets in zitten. Dat heb je met die series van tegenwoordig: die streaming services willen dat je een beetje tijd rekt en ontploffingen zijn duur. Evenzogoed waren we aan de beurt toen er een paar dagen na zijn tiende verjaardag een gloednieuwe Star Wars film verscheen.

JAA-HAA! NU ga ik het er over hebben. We zijn halverwege de review, ik weet het. Allemachtig, wie heeft er nog een aandachtsspanne van meer dan vijf seconden tegenwoordig?

The Mandalorian is een lid van de Mandalorians, een groepje strijders van de planeet Mandalore. Het is niet zozeer een ras als wel, sorry dat ik het zeg, een sekte. Iedereen mag lid worden, maar dan moet je vanaf dat moment wel gemaskerd door het leven. Die helm mag wel af onder de douche, maar het is niet de bedoeling dat enig levend wezen ooit nog je ware gezicht ziet. Overigens zijn niet alle Mandalorians zo recht in de leer, maar de zwartekousen-Mandalorians die 'The Way' volgen dus wel. En dit is er zo eentje, onze Mando.

U heeft, net als ik, wellicht ook al een schrijnend gebrek aan creativiteit op het gebied van namen ontdekt? Tsja, het zijn geen lachebekjes en ook geen levensgenieters, deze Mandalorianen. Zou u ook niet zijn als uw planeet letterlijk tot een glazen bol was gebombardeerd. Dat leidde tot een diaspora, maar dan wel eentje van mensen die bij voorkeur de kost verdienen als huurmoordenaar of premiejager. (Geen idee of het een bewuste verwijzing naar Israël is, overigens.)

Wat ontzettend helpt bij de uitoefening van dat vak is dat de Mandalorians het exclusieve gebruik van het metaal Beskar opeisen, waarvan ze hun helm en harnas laten maken. Dit ijzersterke metaal hoort bij hun religie. Als iemand een van hun helmen of zelfs maar kniebeschermers gebruikt en een Mandalorian tegenkomt, wordt het dan ook geheid knokken.

Vrijwel niets van dit alles leer je overigens van de onderhavige film. Dit is allemaal kennis die je opdoet in de serie. (Die heet ook The Mandalorian en daarom heeft deze film zo'n ongelukkige titel.) En dan heb ik het nog niet eens gehad over de kennismaking tussen Mando en Grogu, in de volksmond ook wel 'baby Yoda' genoemd hoewel hij (a) geen baby en (b) niet Yoda is.

Waar die film over gaat is snel verteld. Mando werkt nog steeds als premiejager, maar uitsluitend voor de rebellen uit al die andere films. Bij gebrek aan prinses Leia worden die hier vertegenwoordigd door Sigourney Weaver, die je toch ook wel scifi royalty mag noemen. Zij stuurt hem op een missie om een gevaarlijke oud-commandant van The Empire te gaan vangen, ene Commander Coin. Een aardig karakter, al is het maar omdat het vanaf nu voor mij kinderspel is om aan Star Wars cosplay te gaan doen: hij is een charmante maar ook dikke, kale man met een Brits accent. Kat in 't bakkie. Ik pas tot mijn spijt niet in zo'n Stormtrooper uniform, maar dit moet lukken!

De lokatie van Coin is echter onbekend, dus als tussendoortje moet Mando voor twee Hutts (denk aan hele grote dikke slakken) een klusje doen: hun neefje Rotta the Hutt bevrijden. Dan hoort Mando waar Coin uithangt.

Mando gaat op pad en ontdekt dat Rotta, een gespierde dikke slak, als prijsvechter gevangen wordt gehouden, maar dat eigenlijk niet zo erg vindt. Zijn vader is namelijk de uit de andere films bekende wijlen heer Jabba the Hutt en door succesvol te vechten kan Rotta zichzelf als individu ontwikkelen en uit de schaduw van zijn vader stappen. (Het is heel bizar om de ballade van Steven Kazàn aan te horen, maar dan uit de mond van een slak met spierballen.)

Daar laat ik het bij wat het verhaal betreft, want het stelt niet zo veel voor. Mijn vrouw, die voor de gelegenheid mee was naar de bioscoop omdat het hier in feite een kinderfeestje betrof voor mijn zoon en een invité, vond dat echter helemaal niet erg. Ze kon het, zonder enige voorkennis, prima volgen.

Het mocht wat kosten, deze film. De opening zet meteen de toon: op een ijsplaneet moet een boefje worden opgespoord en al snel komen er maar liefst drie AT-ATs om de hoek kijken. Net zoals Bond-films graag beginnen met een actiescene, geeft deze film ook meteen een visitekaartje af.

Helaas is een groot deel van de actie een beetje eh... zompig. Het verhaal verplaatst zich uiteindelijk naar een moeras-achtige planeet met veel enge beestjes en nog veel engere watergebaseerde monsters. Overigens vonden de heren van tien het allemaal fantastisch, hoewel moeder de vrouw en ik geregeld bezorgd keken of onze jongen niet voor het leven getraumatiseerd zou worden op zijn eigen partijtje. Het is nogal wat, dames en heren. Van je klits-klets-klanderen!

Het wordt tijd voor een cijfer. Laten we dit even loskoppelen van dat hele Star Wars gedoe met alle bagage. Wat je overhoudt is een zeer onderhoudende, goed te volgen actiefilm die in een voor velen bekende wereld een leuk verhaal vertelt. Ben je iemand die meer van kostuumdrama houdt, dan zou ik 'm overslaan. Heb je nu echter wel zin in een goeie partij rossen en rammen tussen diverse soorten ruimtewezens, kan ik deze warm aanbevelen.