Mrs Henderson Presents

De Grande Dames van de Britse cinema hebben de laatste tijd niet over werkgelegenheid te klagen. Dame Maggie Smith heeft bijvoorbeeld vast werk aan de Harry Potter films en is momenteel te zien in Keeping Mum (warm aanbevolen) en Dame Judi Dench is alweer een poosje 'M' in de Bondfilms en mag nu bijvoorbeeld weer een heerlijk excentrieke weduwe spelen. Volgens mij valt het nogal mee met die leeftijdsdiscriminatie!

Londen, 1937. Laura Henderson is de kersverse weduwe van een hoge militair. Ze heeft haar hele leven in India gewoond maar is nu terug in Engeland. Wat ze daar te zoeken heeft weet ze nog niet, maar in liefdadigheid en borduurwerk heeft ze in elk geval geen zin. Aangezien ze steenrijk is, koopt ze in een opwelling een oud theater aan Windmill Street. Daar heeft ze natuurlijk ook een manager bij nodig (althans, volgens de film: ik vind het net zoiets als een ander je modelspoorbaan laten bouwen) en een vriend brengt haar in contact met Mr. Vivian Vandamm (Bob Hoskins), een doorgewinterde producent. De kennismaking verloopt moeizaam: Vandamm krijgt een berg beledigingen naar zijn hoofd, waaronder commentaar op zijn Hollandse afkomst en zijn naam. 'Vandamm? Dan bent u Joods! Nou ja... het moet maar.' De man heeft meteen door dat hij hier met het ergste soort aristocratisch kakwijf te maken heeft en vertrekt binnen een minuut.

Uiteindelijk komt het natuurlijk toch goed, al is duidelijk dat het hier om twee zeer sterke persoonlijkheden gaat die het nodige met elkaar te stellen zullen krijgen. Vandamm stelt voor om in het theater een nieuw concept uit te proberen, namelijk de doorlopende voorstelling. Mrs. Henderson vindt alles best, zolang ze zich er maar mee kan bemoeien. Er wordt een show in elkaar gedraaid en aanvankelijk is The Windmill een enorm succes. Dat duurt echter niet erg lang, want de concurrentie gaat het truukje nadoen. Dan komt Mrs Henderson zélf met een revolutionair plan: naakte vrouwen op het podium! Wie wil dat nu niet zien?

In het Engeland van 1937 is dat natuurlijk ongehoord. Zelfs voor korte rokjes is al een vergunning van de Lord Chamberlain nodig, laat staan voor dit! Mrs. Henderson kent die ambtenaar echter al sinds hij een klein ventje was en komt met hem tot een compromis: in een museum hangen toch ook schilderijen met naakten, om niet te spreken van standbeelden waar niemand iets van zegt. Wel, als de vrouwen op het toneel niet bewegen (en dus als een soort decorstuk dienen) is er toch niets aan de hand? Ze krijgt haar zin en Vandamm gaat op jacht naar geschikte meisjes. Kennelijk is er iets mis met de borsten van échte artiestes, want na een auditieronde besluit hij om op het platteland (dat wil zeggen: buiten Londen) op zoek te gaan naar echte Britse schoonheden. Zijn 'leading man', de zanger Bertie, mag mee.

Dát klinkt nog eens als een film, nietwaar! Twee mannen die het platteland afreizen en jonge, preutse meisjes moeten overtuigen om naakt op een podium te gaan staan. Als daar niet wat geweldige dialogen in zitten, weet ik het ook niet meer. Het was immers de tijd dat zelfs getrouwde mannen hun vrouw nooit naakt zagen, zelfs als ze al kinderen hadden! Daar passen dus ook geweldige scènes over de maatschappelijke ophef bij. Lachen!

Nou, vergeet het maar... Het eerste meisje, dat ze tijdens een nachtelijke regenbui letterlijk van de sokken rijden, stond kennelijk te wáchten op twee kerels die haar borsten wilden zien. Hoe ze aan de rest komen, wordt niet eens getoond. Deze film laat ons graag geloven dat het heel makkelijk is om grote groepen naakte dames om je heen te regelen. Nou, ik deel die ervaring niet! Het is een van de puntjes die op de agenda staan als ik mijn evaluatierapport aan onze lieve heer ga doorgeven, maar dan is het wel mooi te laat. Wat het leukste deel van de film had kunnen zijn, wordt in ongeveer tien minuten afgewerkt. Natuurlijk zijn de meisjes even verlegen, maar zelfs Kim Holland is nog moeilijker te overtuigen om haar tieten te showen!

Nu mopper ik wel eens als een film naar mijn zin teveel seks of naakt bevat, maar dat wil niet zeggen dat ik er een hekel aan heb. Integendeel. Kijk, als ik naar twee lelijke junks moet kijken die elkaar uit wanhoop of verveling achterin een auto bespringen, of een verkrachting, dan zie ik dat liever niet. Maar over het algemeen geldt voor mij, net als voor alle andere mannen: hoe meer knappe, jonge blote vrouwen, hoe liever. Bring 'em on! Ik kan er niet genoeg van krijgen. En dan ben ik ook nog hypocriet, want blote kerels vind ik juist erg smerig en wat mij betreft moet de politie daar dan meteen een eind komen maken. Zo had ik bijvoorbeeld gehoopt te zullen sterven zonder ooit Bob Hoskins 'meat and potatoes' gezien te hebben, maar dat heeft deze film dus mooi verpest. Ik deed nét te laat mijn ogen dicht. Nou ja, het had erger gekund; het had Dame Judi kunnen zijn...

Toch heeft deze film ook een paar sterke kanten. Die blote meiden dus, die tamelijk royaal in beeld komen, maar ook een paar dialogen om je vingers bij af te likken. Sommigen gaan heel snel: 'I find it helps your driver if the theatre is named after the street', zegt Mrs Henderson als Vandamm vraagt naar de naam van het theater. Sneller en duidelijker kun je haar gedachtenwereld niet weergeven, lijkt me. Ik lag bijna onder mijn stoel! Nog eentje? Een soldaat geeft haar een opstapje. Ze bekijkt hem en zegt: 'Oh, you're American? Strange people... but lovely manners. Thank you.' Ah, dáár was mijn pen gebleven!

Uiteindelijk begint de Tweede Wereldoorlog, inclusief wat stemmige archiefbeelden van Hitler. Dat is het moment waarop deze film duidelijk zit te wachten: van een komedie verandert het verhaal in een (goedkoop) melodrama, waarbij The Windmill kennelijk de personificatie wordt van het Britse moreel onder de Duitse bombardementen. Ik wist niet wat ik zag! Hopelijk zal ik het nooit kunnen toetsen, maar volgens mij is een tietenshow wel het laatste waar ik aan denk als de Stuka's dagelijks boven mijn huis vliegen. En dan is dit nog gebaseerd op een waargebeurd verhaal, ook! The Windmill heeft echt bestaan en werd beroemd als het enige theater dat tijdens hele oorlog open is gebleven. Bob Hoskins is er als kind zelf nog geweest, met zijn ouders. Ook de personages Mrs. Henderson en Vandamm zijn niet verzonnen. Ik zou zeggen: Google het eens. Er zijn ook foto's uit die tijd en die vind ik persoonlijk in elk geval een stuk spannender dan de eierstokken van Jenna Jameson. Less is more, zoiets. Wat dat betreft recreëert deze film die sfeer echt geweldig. Overigens is de aandacht voor detaillering zoals altijd bij Britse films weer fenomenaal en de soundtrack wil ik ook graag hebben.

Toch had ik aanvankelijk een zeventje in gedachten, vanwege het wat zwakke verhaal. Op het laatste moment heb ik die mening bijgesteld: het wordt een zes. Stand verplicht en van een film met deze cast (en ook nog eens van regisseur Stephen Frears) verwacht ik meer dan komedie op 'Allo 'Allo-niveau. Dat die blote meiden uiteindelijk niet de hoofdmoot zijn snap ik wel, maar dan hadden ze dat deel ook wel wat korter kunnen houden om zich daarna écht op de oorlog te richten. Het had allemaal gewoon stukken beter gekund en waar die Oscar-geruchten dan ook vandaan komen is me een raadsel. Weliswaar vallen op het eind wat puzzelstukjes in elkaar, maar dan had ik graag vantevoren gehoord dat we überhaupt aan het puzzelen waren! Nu voelt het gewoon als een goedkope poging om wat losse eindjes aan elkaar te breien.

Dit is een aardige, maar gemakzuchtige film die het zelfs tot een negen had kunnen schoppen. Ik dacht nog even aan een vijf, maar ik heb toch wel lol gehad. Vooruit dan maar.