Minions & Monsters

De Minions dateren uit 2010. Ze bestaan dus al zestien jaar op het moment dat deze film verschijnt. Kinderen die toen die film zagen hebben nu al lang en breed hun rijbewijs. Zo hee, voel jij je opeens oud!
Hun eerste optreden was in Despicable Me, waar ze niet meer waren dan vrolijke bijfiguren in het verhaal van superboef Gru, die opeens opgezadeld werd met drie weeskinderen en toch een hart bleek te hebben. Prima film, niks mis mee.

Maar Hollywood rook geld en de Minions, een soort gele zetpillen met blauwe tuinbroeken en jampotglazen als bril die onverwoestbaar blijken en hun eigen brabbeltaaltje spreken, deden het erg leuk op de internationale markt. Er was geen kinderboekenschrijver die miljoenen afroomde en ze waren inzetbaar in pretparken, 3D-films en natuurlijk als merchandising. Kortom, daar komen we nooit meer vanaf.

In 2015 kregen ze hun eigen film, waarin hun oorsprong werd uitgediept en ze zich verbonden aan Scarlet Overkill, een vrouwelijke superboef. Want dat is hun ding: superboeven. Minions (lastig met een woord te vertalen, maar denk aan iets als 'onderling' of 'trawant') willen graag een grote boef dienen. En door de geschiedenis heen hebben ze die ook geregeld gevonden. Helaas zijn ze nogal onhandig, dus vrijwel altijd betekent hun hulp een doodvonnis voor de boef in kwestie.

Iemand wilde een derde superjacht kopen, dus Illuminations heeft een nieuwe film uitgepoept, op basis van een korte film die in 2021 als extra scene op een DVD verscheen. We zien opnieuw de oorsprong van de Minions, die in hoog tempo wat boeven en monsters afslachten tot ze uiteindelijk in Hollywood terecht komen. Dat is het decor van deze film: de roaring twenties. En dat is natuurlijk leuk om te zien! Over de visuele kwaliteit van deze film heb ik dan ook geen klachten, al keek mijn zoon erg bezorgd naar de openingsscènes, waarin de Minions verwerkt zijn in de allereerste filmopnames (de aanstormende trein, een lopende olifant, die pokdalige maan die een raket in zijn oog krijgt oftewel Le Voyage dans la Lune van Georges Méliès – ja wij hebben Google thuis, handig joh!) vanwege de beeldkwaliteit. Die kinderen zijn zo verwend met hun 4K tegenwoordig! Maar dat komt helemaal goed en de film doet het bioscoopdoek wat dat betreft eer aan.

Minions & Monsters zit dan ook vol, barstensvol mag ik wel zeggen, met verwijzingen naar andere films. Je ziet de scene met de vallende gevel van Buster Keaton, Frank Lloyd die aan de klok hangt, de robot uit Metropolis, Charlie Chaplin aan de lopende band en in de raderen van een machine (Modern Times) en letterlijk honderden andere grote en kleine verwijzingen. Geinig, hoor. Het is een makkelijke manier om de tijd te vullen en meekijkende volwassenen te amuseren. Maar is er ook nog een verhaal?

Nou... nee. Niet echt. Er GEBEUREN dingen, dat zeker. Maar een verhaal zou ik het niet willen noemen. Een verhaal is een gebeurtenis waardoor iemand verandert. Dat is hier niet het geval. Dit is meer een enorme kapstok voor vrolijke herrie. Een van de Minions, een dromer die altijd in een boekje zit te tekenen, krijgt de kans zelf een film te maken. Daar heeft hij wel een monster voor nodig, maar ze hebben nog een oud toverboek op zak van een vorige werkgever en zo verschijnt Cthulhu ten tonele. Een afgesplitste factie van de Minions treft ondertussen een buitenaards wezen, dat besloten heeft dat de aarde vernietigd moet worden. Kortom, er kan weer gerausd worden.

En wat moet ik daar nu mee? Het is kindervermaak. Het heeft geen historische voetafdruk van een geliefd kinderboek of zelfs maar een illustere voorganger (zoals Charlie and the Chocolate Factory uit 1971 al twee keer opnieuw verfilmd is). Het zijn mannetjes die geen kans op een ontploffing aan zich voorbij laten gaan. En ze zijn gek op bananen. Nou, dan is het toch al gauw goed? Moet je zo'n film dan langs de lat van serieuze cinematografie leggen? Ik keek deze film met mijn zoon van 10 en die had lol. Talrijke opa's en oma's zullen 'm uitzitten met de kleinkinderen en die zullen zich, mits ze er geen knallende koppijn van krijgen, ook best vermaken.

En dan is er ook nog een sterrencast, of althans een stemmencast. Dat zijn niet de minsten. Christoph Waltz is een filmregisseur, Jeff Bridges speelt twee stereotype studiobazen en dan was er ook nog een middagje werk voor Jesse Eisenberg, Trey Parker en zelfs George Lucas himself! Da's toch leuk? Ja... Heel leuk, hoor. George Lucas in een glazen cel, te zien in een filmmuseum. Jeetje. (Zouden die kinderen weten wie het is? Of wie E.T. is?)

Maar ergens is er 85 miljoen dollar verdampt en we hielden er deze roomsoes van 90 minuten aan over. Een flinterdun liefdesplotje aan het eind verandert daar niks aan. Terwijl het best goed kan: Despicable Me had echt een hart, Minions uit 2015 ging over egoïstische ouders en het gevoel van ergens bij te willen horen. En waar gaat dit over? Geld. En hoe je er zo veel mogelijk van bij elkaar harkt door nog eens een zwengel aan de Minion-geldpers te geven. Minions & Monsters is aardig tijdverdrijf, maar als je beter kijkt zie je vooral cynisme. Je kunt ook een vrolijke film met gele mannetjes maken die wel een hart heeft. En zeker als je dat al twee keer eerder gedaan hebt, houd ik je daar aan.