Eyes Wide Shut

Gastbespreking door Bart Rouwenhorst

Twaalf gulden vijftig is peanuts voor een film als deze! Tenminste, als je ervoor open staat. Of als je gewoon van blote vrouwen houdt (zie verder). De hoofdrolspelers kennen we allemaal: Nicole Cruise-Kidman en haar man Tom. Maar eigenlijk zijn die volslagen onbelangrijk. De film is het waard om te zien vanwege de maker, ene Stanley Kubrick.

Stanley is de Rembrandt onder de filmregisseurs. Nou zal niemand onder de 8 weten wie die man is, maar als je de Amsterdamse uitloper een keer van voor naar achter volledig hebt doorgelezen (bij de kapper bijvoorbeeld), dan heb je een film gevonden die al meer dan 200 weken aan een stuk door draaide in bioscoop De Movies (nog langer dan Starwars). Hij is de maker van die film: "A clockwork orange", een film die zeker niet over citrusvruchten gaat. Maar nu over Eyes Wide Shut (EWS): na lang smeken kreeg ik mijn geliefde vriendin mee naar een vertoning ("Echt een geweldige film. Zeer kunstzinnig. De maker is de Rembrandt onder de regisseurs" en meer van dat soort gezeur). Na afloop was ik vol van indrukken waar ik nog even over moest nadenken, maar mijn vriendin wist al hoe het zat. Stanly was volgens haar een vieze man die op zijn oude dag een slechte film maakte en die wat opleukte met heel veel sex om vooral toch nog iemand te interesseren voor zijn brouwsel.

"Hmmm, dat is een boeiende mening", zei ik diplomatiek (jullie moeten weten, mijn vriendin heeft kwaliteiten die ruimschoots opwegen tegen elke botte filmkritiek).

Maar eigenlijk schuilt er een juweeltje onder de oppervlakkige laag van sex, erotiek en een blote Nicole. Stanley 'onderzoekt' een onderwerp door in een film meerdere kanten van een onderwerp te belichten. Je hebt sex, sex en sex, en in EWS zien we alle mogelijke vormen, en de implicaties daarvan. In minder wollige termen, we leven mee met de hoofdrolspelers die een periode doorstaan waarin lust en sex hun leven lijkt te verwoesten, en komen daardoor meer te weten over sex en lust. Voor de mensen onder ons die ondanks dit alles geïnteresseerd zijn in het verhaal: Nicole en Tom spelen een artsenechtpaar, getrouwd, een kind, rijk en verveeld. Nicole biecht iets op wat ze beter niet had kunnen doen, Tom flipt, komt op plaatsen waar hij beter niet had kunnen komen, en uiteindelijk loopt het goed af.

Er is verder geen moemenswaardige verhaallijn, geen achtervolging, geen whodunnit, en er is geen enkele explosie. De film kan je het beste beschouwen als een kunstwerk, waar je maar gewoon van moet genieten. Dat laatste lukt ook wel als je liefhebber bent van vrouwlijk schoon en kinky sex. Er zijn tenslotte ook mensen die naar een Rembrandt tentoonstelling gaan voor de blote vrouwen.

Beste Martijn. Wil je echt weten hoe Eyes Wide Shut is? Lees en huiver:

Hoewel Tom Cruise van zichzelf al irritant kan zijn krijgt hij in deze film volop de gelegenheid om zijn 'wat ben ik toch interessant' houding te perfectioneren. Ondanks dat hij een lieve en mooie vrouw heeft lijkt het gras toch altijd groener in de wei van de buren. Via via en ondanks geheimzinnige waarschuwingen belandt hij op een of ander gemaskeerd 'feest'. Wonder boven wonder heeft hij precies het kostuum uitgekozen wat de rest ook aan heeft, zodat hij niet opvalt, namelijk een masker en een zwarte cape (spannend he?). Het blijkt echter een soort sekte te zijn, waar tientallen gemaskerde dames en heren (ongetwijfeld belangrijke personen die dit geheim willen houden) zich overgeven aan sex en machtsspelletjes. Wat mij betreft was het leuker geweest als hij per ongeluk een iets minder sober kostuum had gekozen, zodat hij zich niet zo onopvallend in de menigte kan voegen. Maar dan was het wel een korte film geworden, want indringers waren duidelijk niet gewenst.

Terwijl Tommieboy zich in de avonturen stort (er vallen zelfs doden) droomt zijn vrouw dat ze vreemd gaat terwijl iedereen naar haar staat te kijken. Uiteraard vertelt ze dit geschokt (emoties! tranen!) aan haar man, die vervolgens stoer zijn echte avontuur probeert te verzwijgen. Moraal van het verhaal: of je nou echt je partner bedriegt of in je dromen: het is allebei even erg (????) en je wordt er niet gelukkiger van. Al met al is deze film bijna net zo slecht en doorzichtig als Lost in Space, en eigenlijk net niet slecht genoeg om grappig te zijn. Of heb ik 'm niet begrepen?

Volgens mij heb je 't uitstekend begrepen - MW.