Deuce Bigalow: European Gigolo

In 1999 kwam komiek Rob Schneider met de comedy Deuce Bigalo: Male Gigolo. Filmcritici over de hele wereld schreven hoofdschuddend de woorden 'platvloers', 'ordinair' en 'smakeloos' op de servetjes die ze hadden meegesmokkeld van hun gratis lunch, waarna het publiek alsnog voor 100 miljoen aan bioscoopkaartjes en DVD's ging kopen. Ik gaf een zeven, al maakte ik ook de kanttekening dat het verhaal maar weinig voorstelde en ik me wel iets stijlvollers kon voorstellen. Bejaarden laten struikelen ofzo. Of kale kankerpatiëntjes uitlachen. Echt, daar zat het niveau van Deuce nog ver onder!

In deel een werd Deuce Bigalow, aquariumverzorger van beroep, tegen wil en dank gigolo oftewel een 'man-whore'. Zijn cliënten waren allemaal dames waar iets mis mee was, van Touret-syndroom tot protheses. Aan het eind van die film trouwt hij met een knappe meid die een been blijkt te missen en gaan ze een mooi leven tegemoet.

In deze film, die een paar jaar later speelt, is Deuce inmiddels weduwnaar. Hij draagt het valse been van zijn vrouw altijd bij zich en maakt nog steeds aquaria schoon. Zijn oude vriend T.J. belt hem met de vraag naar Amsterdam te komen. T.J. is namelijk 'pimp', een souteneur die een escortservice runt met gigolo's, en heeft zijn werkterrein verlegd naar Amsterdam. Vanaf een enorme paarse woonboot (met zilveren wieldoppen in de stootbanden) doet hij zijn zaken. Helaas durven zijn jongens niet meer te werken nu steeds meer gigolo's tijdens hun werk vermoord worden. Het probleem is zelfs zo ernstig dat de in Amsterdam gevestigde International Man-Whore Society (motto: Semper Erectus) er een noodvergadering aan wijdt.

Dat levert echter niets op en als T.J. (Eddie Griffin) dan ook nog eens de hoofdverdachte wordt van de politie-inspecteur die het onderzoekt leidt (een leuke rol van Jeroen Krabbé), heeft Deuce geen andere keuze dan undercover op onderzoek uit te gaan. Daarbij krijgt hij weer afspraakjes met vrouwen die allemaal bizarre afwijkingen hebben, waaronder één die een penis als neus heeft (Godzijdank onder een sluier) en een vrouw die een stoma heeft en via dat gat in haar keel moet praten. De mooiste van het stel is Eva (Hanna Verboom), maar zij heeft een heleboel dwangneuroses waardoor ze eigenlijk nauwelijks over straat kan. Gelukkig is daar dan Deuce, een van de weinige mannen die zulke dingen van zich af kan zetten en vrouwen toch het gevoel weet te geven dat ze wel bijzonder maar niet gek zijn. Het is een karakter dat je van Schneider onvoorwaardelijk accepteert, juist omdat hij geen type als Cruise, Pitt of Banderas is. Jullie minder knappe schepsels móeten nu eenmaal ook naar de binnenkant kijken. (Sorry hoor, maar ik hoor nu eenmaal bij de beautiful people. Daar kan ik ook niets aan doen. Stelletje trollen...)

Een paar weken voor de release van dit vervolg, dat als verhaal overigens min of meer op zichzelf staat, kreeg ik de opdracht Rob Schneider te interviewen voor het blad Movie Alert. Nou, dat was natuurlijk geen probleem. Helaas had ik deze nieuwe film toen nog niet gezien. Sterker nog: er was alleen nog maar een trailer! Het gesprek ging dus nogal veel over de vorige film en mij bleek dat Schneider (overigens een heel aardige vent) zich nogal had gestoord aan al die critici die zijn film zo hadden afgezeken terwijl hij niets meer wilde dan een beetje vermaak bieden. Schneider is ook iemand die er totaal niet mee zit zichzelf compleet voor lul te zetten als dat een extra lach of desnoods een grijns op kan leveren. Dat hij er multimiljonair mee is geworden is natuurlijk mooi meegenomen, maar je hoeft Brad Pitt echt niet te vragen of-ie in een enorme luier en met een speen in zijn mond over de grond wil kruipen!

Nu ik de film gezien heb (wat trouwens een rare gewaarwording is als je de drie hoofdrolspelers hebt mogen interviewen - zo vaak gebeurt me dat nu ook weer niet) blijf ik erbij dat dit echt buitengewoon platvloers vermaak is. Daar staat tegenover dat dit verhaal al een stuk beter in elkaar zit dan bij de vorige film en dat Schneider zich opnieuw zichtbaar uit de naad werkt om ons te laten lachen. Daarnaast is deze film voor het overgrote deel in Nederland opgenomen, ondanks die visuele grap met de toren van Pisa op de poster. Wie het leuk vindt om Amsterdam op het witte doek te zien, komt hier nog veel meer aan zijn trekken dan bij Ocean's Twelve. Sterker nog, ik geloof dat je alleen in Amsterdamned iets meer van de stad ziet! Natuurlijk worden onze coffeeshops en onze namen weer belachelijk gemaakt (Krabbe's karakter heet 'Caspar Voorsboch') maar ik geloof Schneider als hij zegt dat hij van Amsterdam is gaan houden. (Eddie Griffin zei het trouwens ook, maar die had hier wat te neuken gevonden dus dat zal daar dan wel aan liggen.) Overigens blijkt de weervrouw van AT5 in deze film te strippen tijdens haar weerpraatje, wat wel leuk is om te zien maar nogal aanvoelt alsof Schneider ons gewoon voor lul wil zetten. Echt venijnig wordt hij echter nergens. Verder kon ik best lachen om het vakjargon van de heren gigolo's zoals de Turkish Snowcone, de Belgian Steamer, de Irish Facial, de Mudpretzel en de Chilly Rainbow. Klinkt spannend, he? (Afgezien van de Sneaky Castro weet ik van geen enkele kreet welk standje erbij hoort maar ik denk niet dat ik het uit ga zoeken!)

Voor de vorige film had ik een zeven over. Weliswaar zit het verhaal deze keer stukken beter in elkaar, maar mijn humor is het toch niet echt. Ik waardeer het wel dat ze voor deze film echt moeite hebben gedaan om deel één te overtreffen, want het zou makkelijk zijn geweest om met een flutverhaaltje opnieuw te profiteren van de naamsbekendheid en snel te cashen. Toch gaat het er uiteindelijk om hoe grappig een comedy is en om mij écht aan het lachen te maken moet je toch iets meer in huis hebben dan dwergwerpen, wijn spugen uit stoma's en vrouwen met een stijve neus. Sorry, Rob.