For the benefit of two ladies who have recently become a new, though as yet legally nonbinding part of my extended family, I shall undertake to explain the phenomenon that is the Elfstedentocht, or ‘Eleven Cities Tour’ if you will. I shall do so in English because (a) they don’t speak Dutch and (b) I am a bit of a showboater when it comes to my ability to speak and write in English. As there is tragically little demand for this or indeed any of my talents, I figured I’d best get a bit of practice in and educate the world at large while I’m at it.

In the Netherlands, you may or may not know, we tend to enjoy activities that are best done on a flat surface. Thus, we’re quite good at soccer and even better at iceskating. Downhill skiing we’re not so good at and I’m not sure but I suppose nobody is really all that good at uphill skiing. I’d love to receive any Youtube links you may have lying around of people who are. Anyway, iceskating is one of our national passions, along with high-starch foods and casual racism. And the pinnacle of this is not the European or World Championship, nor is the any Olympic iceskating event. We like those, sure, but we LOVE the Elfstedentocht.

It’s a tour of about 200 kilometres, which passes through or near eleven cities in the province of Friesland. We’re not talking about a sports arena or even doing some laps on a big lake: this is a tour of the province that will see you go through city centres and near-deserted fields. I use the word ‘city’ somewhat sarcastically when speaking of Friesland, but in a legal sense at least, that is what they are.

An Elfstedentocht is a rare event: the last one was held in 1997 and the winner, a farmer called Henk Angenent, has become a celebrity and a national treasure with roughly the same status as Neil Armstrong. In the 20th century there were only 15 races, as the ice on the entire track needs to be at least 15 centimetres thick before it can support the weight of hundreds of racers and thousands of onlookers. In 1985 the ice was so bad the race really should not have taken place, but the organisers were put under such pressure that they did indeed allow skaters to start. Sure enough, the race was ended prematurely, though another farmer called Evert van Benthem managed to get to the finish in 6 hours and 47 minutes. Most people need longer than that and it is not usual for people to take 10, 15 and even 20 hours to finish.

They day of the race is magical. Naturally, it’s all televised. Nowadays that is no big deal: any event that is even slightly more more substantial than a hobo bying a packet of gum is covered by at least 200 reporters and nearly as many helicopters. Still, in 1985 that was still unusual and I recall having the day off from school because nobody (not even teachers) would have shown up anyway: the entire country is watching the event, either on their sofa or from a fold-up chair along the 200 km track. By the way, 1985 was the first time that women were allowed to enter as competitors, rather than amateurs. If that sounds rather unenlightened for a nation such as ours, remember that the tour prior to that was held in 1963, when sexism was still something men were allowed to enjoy.

Anyway, any winter where there is enough ice to support even the smallest of malnourished ducklings, the Dutch will begin to speculate about the Elfstedentocht. It hardly ever happens that there is a long enough period with below zero temperatures so that the ice is thick enough, though. Will 2012 be one of those years? We hope so. It is the event that unites us more than anything and it will almost certainly create a new Dutch legend.

Probably another farmer…

Hersenkrakertje, wat? Is het, om eens wat te noemen, voor 1 jaar of voor 2 jaar? Hoe dan ook, reken jij eens uit je hoofd uit wat 9 * (17,50 + 5) + 3 * (37,50 + 15) is. Al kan het dus ook 9 *(17,50 + 5) + 15 * (37,50 + 15) / 2 zijn.

Weet je het al? Want ik zit te wachten.

Okay dan: we hebben het hier over een deal van 30 euro per maand of 41,25 (*). Best veel geld voor het soort hansworst dat in dergelijke advertenties trapt, want meestal is dat bedrag met krullenvegen of kippen slachten bij elkaar verdiend. Je moet toch echt een speciaal soort zoetwatermatroos zijn om naar deze advertentie te kijken en te denken: ‘Wow, 17,50 per maand en een GRATIS telefoon, dat doe ik!’

Nu heb ik drie klachten over deze advertentie:

1. Dat bezopen hoofdrekenen, moet dat nou?

2. Wat is de looptijd?

3. Wat is hier gratis? Die telefoon? Dat geloof je toch zelf niet? Die telefoon zit bij de deal inbegrepen en is dus niet gratis. Het is niet alsof 30 of 40 euro per maand ook maar vaag aantrekkelijk is voor 500 minuten bellen ZONDER dat je er een telefoon bij krijgt.

Nu kun je bij de Reclame Code Commissie tegenwoordig online je beklag doen. Ik plaats de link hier niet, want zoiets moet je niet in een opwelling doen. Je zet er namelijk een behoorlijke procedure mee in gang, die aan het eind van de rit… Maar laat ik daar niet op vooruit lopen.

Ik heb mijn klacht echter wel ingediend en kreeg al snel per post een bevestiging van de commissie: ze zouden de zaak gaan behandelen zodra GSMweb een toelichting gaf, schriftelijk of persoonlijk. Zelf mocht ik ook langskomen, als ik dat wilde. (Wilde ik niet, trouwens.) GSMweb bleek het ook de moeite niet te vinden en stuurde de Commissie een briefje met de strekking dat ik een beetje domme meneer was, want dat iedereen wel snapte dat telefoons nooit gratis zijn. Dat vond ik niet zo chique van ze, als ik eerlijk ben. Het is niet alsof ik ze ooit gebeld heb met de vraag om mij zonder verplichtingen even gratis die Samsung te sturen.

Het duurt alweer te lang, dus nu even een tandje hoger: de commissie gaf mij gelijk. Groot gelijk. Onverkort gelijk. Vonden ze zelf, althans. De commissieleden vonden  het potje hoofdrekenen geen onoverkomelijk probleem, dus ik ga voortaan ook adverteren met ‘Nu Elke Commercial Inspreken voor 10 euro!‘ En dan in kleine letters plus 20 euro per woord exclusief 30 euro nabewerkingskosten per seconde. Want dat mag kennelijk zomaar.

Maar de commissie ging er dan wel weer in mee dat hier gewoon een loopduur bij had moeten staan zodat iedereen, net als ik, op een kladje papier kon gaan zitten krabbelen en na een minuut of twee dan wist wat het zou gaan kosten. En dat gratis, dat was ook stierenpoep. Staat er zo niet letterlijk maar je leest het er wel doorheen.

Helaas was de overwinningsroes van korte duur, want de commissie is een tandeloze leeuw. GSMweb werd alleen aangeraden om zich voortaan beter te gedragen. Nou, twee dagen na de uitspraak gaven ze ‘gratis’ iPhones weg via deze constructie, dus ik vrees dat ze niet onder de indruk waren…

Aanbod op 29/01/2012 op GSMweb.nl

Het zou toch wat zijn, als de rechter er net zo naar kijkt als de RCC? Gewoon eens een mailtje naar die gasten sturen. ‘Kom maar op met die iPhone voor 0,00 euro, maar dat Tele2-abo mag u houden.’ En dan even wapperen met deze uitspraak, want vanaf nu weten ze dat ‘gratis’ (en 0 euro is gratis) zo niet gebruikt mag worden. Wie probeert het?

Oh, nog even dit: ik zit wel te jennen, maar ik ben toch een tevreden klant van GSMweb. Samen met de hulp van Birgit en een gereviseerde Cray 5 supercomputer vis ik er meestal wel een aardig deal op als het tijd wordt om te switchen en van hun helpdesk kan ik ook niet anders zeggen dan dat deze vlot en duidelijk is. Maar adverteren met een krankzinnige kruising tussen een rebus en een sudoku, dat moet echt afgelopen zijn heren!

* Hier het sommetje:

((202,50 + 157,50) = 360) / 12 = 30 pm
((202,50 + 787,50) = 990) / 24 = 41,25 pm

Download de PDF met de beschikking.

Het heeft een paar maanden geduurd voor ik echt over deze dreun heen was. Dat mijn vrouw slimmer is dan ik kan ik wel hebben, daar heb ik ‘r ook op uitgezocht. Mijn auto kan immers ook harder rijden dan ik mezelf kan verplaatsen, wat heb ik aan een auto die ik er uit loop? Maar dat ik GEMIDDELD was, DAT stak. Dan liep ik door Dirk van den Broek, keek om me heen en kwam thuis met een kilo sinaasappelen, WC-papier en een depressie.

Maar goed, er is een uitstekende manier om een second opinion te krijgen: inloggen op je bankrekening. Die gaf aan dat het met mijn IQ nogal meeviel. Ik was trouwens al een paar jaar geen typische BNN’er meer, had weinig ‘voeling’ met de geinige filmpjes die ik toen moest bekijken… kortom, de cognitieve dissonantie werd langzamerhand weggepoetst.

Kennelijk was hij er woensdag 18 januari weer, die test. Ik kijk al jaren geen live TV meer dus het was me (Goddank) ontgaan, maar bij het surfen voor het slapen gaan zag ik op NU.nl dat het feest weer geweest was en dat er een dame ruim in de 150 had gescoord, met 107 als het gemiddelde voor de Nederlandse man. Dus ik naar bnn.nl (want opa komt nog best mee) en ik begon weer aan die test.

Na een kwartier heb ik ‘m weggeklikt. Zwakbegaafd als ik kennelijk ben heb ik weliswaar toch het geld voor een 27-inch iMac bij elkaar weten te sprokkelen (die zal dan wel van een of andere subsidie voor verstandelijk gehandicapten zijn betaald, die Birgit buiten mijn medeweten voor mij ontvangt) maar met de bijbehorende high precision bluetooth muis lukte het me meerdere keren niet eens om op het juiste knopje te klikken. Erger was nog dat ik bij de categorie hoofdrekenen naar het scherm zat te kijken als een schildpad naar Parijs-Dakar. Ik zag alleen maar friemeltjes! Toen kwam er een sectie waarbij je de ontbrekende puzzelstukjes moest kiezen in een plaatje waarop wegen waren ingetekend. Dat zou appeltje-eitje moeten zijn voor iemand die geregeld computerspelletjes speelt waarbij de lay-out van complete steden en werelden geleerd moet worden (Grand Theft Auto, Red Dead Redemption, dat werk). Niet dus: ik heb drie van de vier keer niet eens op tijd op een antwoordknop gedrukt!

Toen heb ik het browserscherm maar gesloten, eerlijk gezegd. Ik zag een IQ-score aankomen waar op zijn minst een 8 in zat. Maar dat was vast niet ’108′.

Omdat ik geen zin heb om weer zes maanden met mijn ziel onder mijn arm te lopen, gooi ik het nu over een andere boeg: ik biecht het gewoon op, op mijn eigen website. Die ik zelf beheer. Daar ben ik nog vrij behendig in, overigens. Vanmiddag heb ik nog even een htaccess-file aangepast op een webserver, toch niet echt een truukje dat ik Bokito of zelfs Zanger Rinus zie doen. Filemaker, daar kan ik ook wel wat mee: ik maakte mijn eigen boekhoudsoftware voor mijn bedrijfje. Computers in het algemeen heb ik redelijk in de vingers, zo zal iedereen in mijn omgeving ongetwijfeld willen getuigen (als ze ooit nog hulp willen).

DUS HOE, IN NAAM VAN ALLES WAT REDELIJK IS, KAN EEN OVERDUIDELIJK NIET ERG DOMME JONGEN ZOALS IK EEN IQ-TEST VAN EEN C-OMROEPJE VERNEUKEN ALSOF IK GODDOMME NET EEN TIA HEB GEHAD?!?

Ik weet het ook niet. Maar deze keer zet ik het van me af. Dan maar dom. Hier staat het voortaan, te vinden voor iedereen die de moeite wil doen. Mijn IQ in 2009 was 106. In 2012 heb ik de finish niet eens gehaald. Maar morgenochtend sta ik om een uur of half tien op en als het ECHT een drukke dag is, spreek ik 2 a 3 uur wat in. Dan heb ik ze weer verdiend voor deze week. Niet gek, toch? Want ik mag dan dom zijn: ik KLINK in elk geval nog intelligent!

Wat is er nu leuker dan over de lange, dure vakantie van een ander te moeten horen? Zei jij nou: ‘Geen idee?’ DAT treft! In 2011 ging ik met moeder de vrouw namelijk naar Las Vegas en niet zo’n heel klein beetje ook. Drie weken, met roadtrips naar Laughlin, de Grand Canyon, Zion enne… nog meer. Het resultaat is een podcast van een krappe 70 minuten vol gezeur over huurwagens, observaties die niet ter zake doen (ongeacht de context) en wat comedy en songs die een of ander verband hebben met het thema.

Reis mee op de achterbank van Martijn en Birgit. Bezoek de casino’s van Las Vegas! Dineer in de heuvels van St. George met een privekok! Geniet van zonsopgang in Bryce Canyon of de zonsondergang in het Kodachrome National Park! Ga mee naar het concert van een Michael Jackson-imitator! Koop een iPad! Ga een middag op pad met een privefotograaf! Lunch op de Stratosphere Tower! Vlieg naar (en over) de Grand Canyon!

Of eh… iets nauwkeuriger: hoor toe hoe WIJ dat allemaal doen. Maar jij hebt er dan wel leuke muziek en comedy bij. Bofferd!

Direct luisteren? Gebruik de player hieronder:

Download audio file (breinvanmartijn_15.mp3)

Direct downloaden? Klik deze link.

Podcast toevoegen aan iTunes? Klik hier: itpc://www.martijnwarnas.nl/podcast/bvm/feed.xml

Meer Brein van Martijn, maar zonder moeilijk gedoe met downloaden en Podcasts en feeds en iTunes en pijn in je hoofd? Klik hier:
http://www.martijnwarnas.nl/podcast/bvm/?p=archive

Jij weet toch zo veel? (Klopt! – MW) Kun je dan eens uitleggen hoe dat zit met BitCoin?

Mrs. Trellis, Noord-Wales.’

Nou dat is een leuke brief, daar gaan we even voor zitten.

BitCoin is een virtuele munt. Dat wil zeggen: er zijn geen BitCoins van papier of metaal. Bovendien is er nergens een overheid die de BitCoin steunt met goudreserves of een centrale bank. BitCoin is van niemand en wordt maar door 2 dingen beïnvloed: vraag en aanbod.

Natuurlijk moeten BitCoins wel ergens vandaan komen. Bovendien moet er een limiet zijn aan het aantal BitCoins dat bestaat, want anders krijg je natuurlijk in no-time inflatie. Dat is dan ook het knappe aan BitCoin: in feite is elke BitCoin het resultaat van een verrekt ingewikkeld rekensommetje. Hoe meer BitCoins er zijn, hoe ingewikkelder die som wordt. Je kunt ze dan ook best zelf maken, als je zin hebt om je computer urenlang te laten draaien voor een paar cent. Dat lijkt een kleine moeite, maar computers die druk aan het rekenen zijn gebruiken (a) stroom en zijn (b) toch echt niet gratis. Natuurlijk zijn er hier en daar slimme systeembeheerders die midden in de nacht het computerpark van complete scholen en bedrijven inzetten, maar dat is te vergelijken met het kraken van een pinautomaat: je krijgt er dan wel geld uit, maar niet op een eerlijke manier. Wie zelf de stroomrekening en afschrijving betaalt, gaat niet aan het ‘farmen’, zoals dat heet.

Voor de rest van dit verhaal zou het handig zijn als je even niet nadacht over manieren waarop je met BitCoins allemaal kunt frauderen. Toen ik mezelf in het onderwerp verdiepte kwam ik ook nooit verder dan de eerste alinea’s omdat ik daarna steeds bedacht hoe dit allemaal fout zou kunnen gaan. Het punt is: daar kun je pas goed over nadenken als je het hele systeem kent. Zet die knop in je hoofd dus even om, als je kunt. (Hoewel dwangmatig diep nadenken nou niet een van de meeste kenmerkende eigenschappen van mijn publiek is, dus ik maak me vermoedelijk weer zorgen om niks.)

BitCoins bewaar je in een virtuele portefeuille, meestal een ‘wallet’ genoemd. Dat is het Engelse woord voor portefeuille, dus dat treft. Die wallet kun je op je eigen PC installeren via gratis verkrijgbare software (voor alle platformen) maar er zijn ook sites die dit voor je regelen. Je wallet heeft een eigen ‘adres’, hoewel bankrekeningnummer wellicht een betere vergelijking is.

Als ik uit mijn wallet geld naar je wil overmaken, heb ik je adres nodig. Dat verschilt niet van een overboeking bij een bank. Ik kan niet meer overmaken dan ik heb, dus ook dat verschilt niet van een overboeking bij een bank. Wat wel verschilt: de bank. Die is namelijk niet meer nodig.

Banken hebben een schurfthekel aan BitCoin. Hun hele systeem van rekeningen, overboekingen, hypotheken en leningen verstrekken van het ingelegde geld en het uitbetalen van gigantische bonussen aan managers met het morele besef van een Letlandse kleuterleider (wat?) gaat zo naar de haaien. Het zou toch een ramp zijn als ik zomaar een rekening van 20 BitCoin aan een klerenmaker in Tanzania kon betalen zonder tussenkomt van banken, die daarmee dan ook niks verdienen aan (1) de valutawisseling (2) de transactiekosten (3) het feit dat ik een rekening heb (4) het feit dat die Tanzaniaan een rekening heeft en (5) de rente over dat geld in de mysterieuze periode van een paar dagen die kennelijk nodig zijn om dat te regelen. En het zou betekenen dat ik in een colbert met een bizarre Tanzaniaanse snit rondliep, overal gevolgd door de onmiskenbare geur van kruidnagel en zebrapoep.

Nu hebben we weliswaar systemen zoals Paypal die internationale betalingen een stuk simpeler maken, maar daarvoor is nog steeds aan beide kanten een bankrekening nodig en zulke diensten vragen een percentage van de transactie, meestal aan de verkoper. Bij BitCoin speelt dat allemaal niet.

Niet alleen banken, maar ook overheden houden niet van BitCoin. Zo krijgt de Amerikaanse overheid nu inzage in nagenoeg alle transacties met dollars, wereldwijd. Dat is dan mooi afgelopen, dus roepen overheden dat BitCoin terroristen en drugsdealers aantrekt. (Ja, die hebben tegenwoordig geen schijn van kans, he?) Lokale overheden hebben ook geen inzage meer in geldverkeer en missen dus geheid een flink bedrag aan BTW-afdrachten. Daar kunnen wij als particulieren wel om lachen, maar op een dag gaat dan wel de straatverlichting uit.

Toch is dat allemaal niet zozeer het probleem van BitCoin. Zulke dingen spelen namelijk pas als je BitCoin gaat gebruiken en DAAR zit ‘m momenteel de kneep. Ik heb er vier maanden over gedaan om mijn eerste 5 BitCoin te verwerven!

Het probleem zit ‘m hierin: vertrouwen. Als ik jou een paar BitCoin stuur, is die transactie onomkeerbaar. Mezelf kennende wil ik voor die BitCoins wel iets terug. Ik moet dus ook zeker weten dat ik dat krijg! Stel dat ik van jou op afstand via BitCoin een CD koop, dan moet jij die dus eerst opsturen (en hopen dat ik betaal) of ik moet eerst betalen en dan hopen dat jij ‘m opstuurt. Als we daarvoor banken of Paypal gebruiken, hebben we een systeem om op terug te vallen. Je kunt van banken zeggen wat je wilt, maar als je genaaid bent door een verkoper kunnen ze de overboeking wel terugdraaien. Bovendien geven ze geen bankrekeningen aan mensen die zich niet hebben gelegitimeerd, dus bankoverschrijvingen gaan nooit anoniem. Dat maakt het doen van aangifte wegens wanbetaling danwel oplichting een stuk eenvoudiger.

De websites waar je een BitCoin wallet kunt aanmaken ondervangen dit deels. Zo doen zij een rudimentaire controle om te zien of mensen die daar een account hebben wel te vertrouwen zijn. Voor mij was dit een enorm probleem, omdat ik als Nederlander geen Amerikaanse bankrekening heb om me mee te legitimeren. Daarnaast was ik geen handelaar op eBay, laat staan een handelaar ‘in good standing’. En dus had die site moeite om na te gaan wie ik eigenlijk was. Kortom, ze wisten niet of ik te vertrouwen was en tot die tijd kon ik geen BitCoin kopen of verkopen via hun site. Dat is uiteindelijk opgelost, maar daar zijn wel wat mailtjes voor nodig geweest. Uiteindelijk waagde Bitmarket.eu de ‘gok’ en autoriseerde mijn account.

Daarmee had ik echter nog geen BitCoin. Weliswaar kon ik ze nu accepteren in ruil voor mijn diensten (zie http://www.bitcoinvoiceover.com als voorbeeld van een site die ik daarvoor al had opgezet) maar als ik BitCoin wilde kopen om in te beleggen (nou ja, noem het gerust speculeren) kon ik daarvoor alleen maar terecht bij mensen die ze al hadden maar wilden verkopen.

Nu heeft BitCoin een rumoerige tijd achter de rug. Kijk eens naar onderstaande grafiek, die loopt van 30 juni 2011 to 16 december 2011. De koers op 30 juni was 11,60 euro per BitCoin. Op 19 november was dat nog maar 1,62! Goedendag, daar zou Robert Mugabe nog van in de stress schieten!

Momenteel krabbelt de BitCoin weer iets omhoog en de koers helemaal rechts in de grafiek is 2,43 euro. (Klik voor een vergroting of kijk voor de huidige koers op http://btc.exchangerates24.com/eur/trend/?q=180) Je snapt dat de mensen die in juni een paar honderd BitCoin hadden verzameld, niet echt staan te springen om die nu te verkopen.

Nu is dat ook niet zo zielig voor die mensen, want BitCoins waren in de beginperiode bijzonder makkelijk te verkrijgen. Er hoefde nog niet zoveel rekenwerk voor te worden verzet en sommige sites gaven ze zelfs gratis weg. BitCoin zal nog wel een poosje schommelen, temeer daar het zo lastig is om ze aan te kopen.

Ik vond uiteindelijk een Nederlander die bereid was mij voor 2,60 (euro) 5 BitCoins te verkopen. Dat was voor mij de goedkoopste transactie, want we zaten beiden bij een Nederlandse bank. Ik heb ook een koopverzoek uitstaan voor 100 BTC tegen een koers van 2,50 maar ik geloof niet dat ik een Nederlander tegen zal komen die me daarmee kan helpen. Als ik bereid ben om via een internationale bankoverschrijving te betalen wordt die kans wat groter, maar dan betaal ik aan mijn bank dus een percentage over dat bedrag (0,1%) plus 9 euro aan kosten. Bovendien kom ik dan in een mapje bij Uncle Sam.

Kortom, dat BitCoin is allemaal leuk en aardig maar op dit moment praktisch onbruikbaar. Aan de andere kant heb ik mijn zaakjes maar graag op orde wanneer de Euro uit elkaar knalt. Want dan kon BitCoin zomaar eens heel groot worden!

Meer info op http://www.bitcoinvoiceover.com/?p=what_is_bitcoin

Nu is handvaardigheid nooit zo mijn ding geweest, maar ‘ik kan weer andere dingen’ zoals mijn schoonmoeder vaak op verzoenende toon zegt. Liedjes maken bijvoorbeeld. En zo maakte ik een paar jaar geleden voor mijn zwager Sven een liedje (bij wijze van surprise dus; het is een beste jongen maar ik heb niet vaak de aandrang hem een serenade te brengen) en daar moest ik vandaag weer aan denken.

Sven had in die tijd een vriendin in Zoetermeer (zijn tweede, overigens) en als hij daar bleef slapen nam hij zijn Senseo koffiemachine mee. Het viel hem op dat zijn bakkie daar ‘s ochtends niet zo goed smaakte als thuis (in Amsterdam, maar DAT had je vast al geraden toen ik zei: ‘nam zijn Senseo mee’ he?) en hij meende dat de kwaliteit van het kraanwater in Zoetermeer inferieur was. Dat is overigens best plausibel, maar het is erg lastig om mensen in de zeik te nemen als je ze gelijk geeft. Wij hebben hem er dus duchtig mee geplaagd en zijn surprise was dat jaar het nuvolgende parodieliedje. Share and Enjoy.

Download audio file (Zoetermeerse-Grachten.mp3)

Nog wat ongevraagde achtergrondinfo: ik heb het zelf ingespeeld op mijn keyboard en het koortje, duidelijk herkenbaar als een collectie stemmen die Andre van Duin ook vaak gebruikt, bestaat in dit geval uit Rotterdammers. Ik ben er zelf niet geboren, maar ik claim die stad altijd als mijn ‘heritage’ als mijn schoonfamilie iets te lyrisch wordt over 020.

Wie rond 2008 de podcast ‘Liedjes om te wissen’ op Podplaza volgde of HEEL nauwkeurig naar mijn afleveringen van de Filmcast luisterde, die kent het al. Andere juweeltjes uit die periode vis ik een andere keer nog wel eens op. Ik wil er niet teveel heisa van maken want voor je het weet sturen ze MIJ naar het Songfestival…

Ik ben nu 4 etmalen in Japan en dat is naar Nederlandse maatstaven een redelijke termijn om een oordeel te vellen en dat aan iedereen te melden.

Japan is in elk geval niet zoals de vele boekjes die ik van tevoren heb gelezen (althans, wanneer ze grappige plaatjes bevatten) je willen doen geloven. De theeceremonie kan dan nog zo moeilijk zijn, maar in de praktijk maak je weinig kans dat je er voor uitgenodigd gaat worden dus dat kan alvast niet fout. Daarnaast verwachten ze van buitenlanders (Gajin) ook niet anders dan uiterst boers gedrag. Dat bevestigt het idee dat ze zelf beter zijn en ik doe mensen graag een plezier.

Laat ik beginnen met een leuke foto: hieronder ben ik niet aan het bidden, maar poets ik mijn tanden. We huurden daar een ‘gestoffeerd’ appartement, dus daar zat ook een complete badkamer in. De wasbak was net boven kniehoogte.

De taal

Een verblijf in Japan is een zeldzame kans om te ervaren hoe het is om functioneel analfabeet te zijn. Weliswaar spreek in net zo weinig Spaans of Noors als Japans, maar in zulke landen kan iemand met een beetje talenknobbel van de belangrijkste teksten toch wel uitvogelen wat ongeveer de bedoeling is. Hier heb je echter geen schijn van kans. Alleen de cijfers komen me bekend voor. Verder is Japan een grote taalkundige hindernis. Zo zijn er drie verschillende schrijftalen:

• Chinese pictogrammen, die de meeste Japanners zelf ook niet kunnen gebruiken omdat je er minstens 2000 moet herkennen voor je er mee kunt communiceren.
• Een zelfbedacht fonetisch schrift van rare kriebeltjes, bestaande uit 52 verschillende symbolen – dit is wat de Japanners vaak zelf gebruiken.
• Een met Romeinse letters geschreven versie van de taal, Romanji geheten. Dit is waar Westerlingen op aangewezen zijn om bijvoorbeeld namen van metrohaltes te kunnen lezen. Dezelfde letterset kan ook gebruikt worden om Engels te schrijven.

Daarnaast kent de gesproken taal nog vier beleefdheidsniveau’s, variërend van grof (1) via informeel (2, voor familie), 3 (voor collega’s) en 4 (uiterst beleefd, voor de baas, klanten, etc.) En dan spreken mannen en vrouwen ook nog eens op een andere manier, wat vervelend is voor Westerlingen die hun Japans van hun vriendin hebben geleerd. Temeer daar de meeste Japanse mannen te beleefd zijn om je te vertellen dat je praat als een wijf.

Kortom, je hebt hier geen schijn van kans. Drie of vier uitdrukkingen zijn nog net te onthouden, net als de namen van metrostations waar je wat te zoeken hebt, maar de rest blijft nog geen seconde tussen je oren hangen. Mijn hele repertoire is als volgt:

Domo arigato (hartelijk bedankt)
Konichiwa (begroeting, altijd goed)
Ikebana (bloemschikken)
Kabuki (toneel)
Moshi moshi (hallo – informeel of voor als je de telefoon opneemt)

Probeer daar maar eens een gesprek mee te voeren. Moet je wel heel toevallig een kennis hebben die de bloemstukken levert voor toneelvoorstellingen en verder kort van stof is.

Helaas is het Engels van de meeste Japanners ook beroerd. Ondanks het feit dat ze het vak zes jaar lang op school onderwezen krijgen, lukt het ze vaak niet om de meest elementaire zinnen te bouwen. Gebrek aan oefening en het feit dat Japanners hun zinnen vanuit ons perspectief van achteren naar voren formuleren is daar debet aan. Met geschreven Engels kunnen ze gek genoeg stukken beter overweg. Het schijnt dat ze gek zijn op een praatje om zo hun Engels te kunnen oefenen, maar mij is het nog niet overkomen.

Het gaat er bij Japanners niet echt in dat sommige mensen hun taal niet verstaan. In winkels en in Disneyland werd voortdurend onbekommerd tegen me aan gekwekt. Als je aangeeft dat je alleen Engels verstaat, wordt er even gegiecheld en overlegd, waarna ze beginnen in het Engels. Als ik het al versta, lopen ze zelf na twee woorden al vast, waarna ze meteen weer overschakelen in het Japans. Het doet denken aan Nederlandse bejaarden in Spanje die denken dat de ober ze wel verstaat als ze gewoon WAT HARDER SPREKEN.

Overigens zijn Japanners wel gek op Engelse woorden. De winkels hebben hier de gekste namen, die uitsluitend gekozen lijken te zijn vanwege de klank. Er is weliswaar (meestal) een vage connectie met de aard van de onderneming, maar toch klopt er vaak iets niet. Ik zag een In The Room (woninginrichting) en een Octopus Army (kledingzaak voor jongeren).

Cultuur

Of Japanners echt zo hard werken kan ik niet bevestigen. Volgens mijn vader wel: de Japanner die het project leidt, slaapt kennelijk onder zijn bureau. De man is 24 uur per dag beschikbaar. Ook zijn collega’s zijn van ‘s ochtends 9 tot ‘s avonds 10 uur op kantoor. Maar werken ze dan ook de hele tijd? Welnee! Ze zitten er om hun loyaliteit aan de baas te bewijzen, maar voeren per uur stukken minder uit dan een Europeaan die om vijf uur zijn jas weer aan doet. Het beeld van de hardwerkende Japanner is dus grotendeels een schijnvertoning, waar ze echter allemaal aan meedoen. Nou ja, allemaal… dit is ook het land van de Melkertbanen. Er zijn mannetjes met uniformen alsof ze een brigadegeneraal zijn, die welgeteld 1 zebrapad onder hun hoede hebben. Die mannetjes staan ook wel eens onderaan de roltrap, om je te vertellen dat je beter niet kunt struikelen. Ik was in een museum waar hooguit 20 bezoekers rondliepen, met zeker net zoveel personeel achter de balie. Dat personeel verkoopt geen kaartjes: daar staat een automaat voor. En dus staat het personeel bij de automaat, om je te helpen bij de keuze. Kortom, het lijkt of die knakkers het druk hebben maar dat valt in de praktijk nogal mee. Met een stuk of tien Birgitten kun je heel Yokohama draaiend houden, denk ik.

Op straat

Een van de aardige dingen van Japan is dat je er op straat veel minder kans loopt om beroofd of lastig gevallen te worden. Als ik richting de metro loop, kan ik rustig mijn portefeuille tevoorschijn halen, de metrokaart er uit halen en het ding weer terug steken. Dat is in Nederland weliswaar ook niet uitzonderlijk, maar hier doe je het op je dooie gemak en zonder dat je even een stil hoekje moet zoeken of achter iemands brede rug gaat lopen. Spullen die je vergeet, staan de volgende dag nog steeds op die plaats of ze zijn door een welopgevoede Japanner afgegeven bij het loket. Kortom: Japan is een veilig land.

In de boekjes staat dat je niet op straat mag zoenen. Dat heb ik dan ook nergens gezien. Wel zijn er altijd en overal stelletjes, die vaak hand in hand lopen. Als je wel zoent op straat, zegt overigens niemand er iets van. Als buitenlander wordt er wel relatief veel naar je gekeken, maar wij vallen hier dan ook erg op. Sterker nog, ik betrapte mezelf er op dat ik OOK al naar andere buitenlanders staarde!

Het openbaar vervoer is perfect geregeld: schoon, stipt en vaak. Alle haltes werken met kaartjesmachines, die je bij het betreden en verlaten van het station door een kaartlezer moet halen. De deurtjes van die poort staan altijd open (!) en gaan pas dicht als de lezer merkt dat je niet genoeg hebt betaald, bijvoorbeeld als de reis duurder was dan je krediet op je kaart had. Dan ga je naar de Fare Adjustment Machine en die rekent voor je uit wat je moet bijbetalen. Je hoeft dus nooit van tevoren te weten wat je reis gaat kosten: koop gewoon het goedkoopste kaartje en reken af met de automaat als je op je bestemming bent. Onderweg is er geen controle, hooguit een conducteur die vraagt of er al mensen zijn die weten dat ze bij moeten betalen, zodat hij dat alvast met je kan regelen. Het openbaar vervoer is ongeveer net zo duur als in Nederland, maar VEEL beter. Dat is maar goed ook, want autorijden zou ik hier niet durven: wat ze hier met stoplichten en verkeersborden uitvreten is voor een Nederlander onvoorstelbaar.

Het is wel jammer dat er veel verschillende systemen en spoorlijnen zijn, vaak elk met hun eigen kaartjes. Bussen hebben ook zo hun eigenaardigheden: soms betaal je bij het instappen, maar ik heb ook te maken gehad met het volgende systeem: je stapt in bij de achterdeur en pakt een kaartje uit een automaat. Op mijn kaartje stond een 3. Op een digitaal display was te zien dat mensen die een kaartje met een 3 hadden, op dat moment 170 yen moesten betalen als ze uit wilden stappen. Toen we in een nieuwe zone kwamen, ging het apparaat bij de deur kaartjes met een 4 uitdelen en werd het tarief om uit te stappen voor mij 190 yen (en voor mensen met een kaartje 4 170 yen). Afrekenen doe je bij de chauffeur, die een razendsnelle betaalautomaat heeft waar je gewoon je kaartje en een handvol munten (of een biljet) in flikkert. Je zou dus in principe kunnen frauderen door vlak voordat je uitstapt een vers kaartje te pakken, maar zo zitten Japanners niet in elkaar. Dat is niet omdat ze naïef zijn, maar omdat je dat soort dingen in dit land gewoon niet doet. Je zou ook gewoon bij de voordeur eruit kunnen springen zonder te betalen: de chauffeur kan je toch niet tegenhouden.

Bovenstaande foto is op een of ander station. Als jij nou even kijkt welk spoor we moeten hebben? (V.L.N.R. in het roze mijn vrouw, in het grijs mijn vader en in streepjes mijn moeder. Leuk he, zo’n inkijkje in de familie?)

Wel is het jammer dat de kaartjesmachines alleen Japanse opschriften en knoppen hebben. Gelukkig kun je, als je de naam van je bestemming weet, meestal wel uitvogelen welk kaartje je moet hebben en welke knop op de automaat dat is. Japanners lopen ook met een grote boog om je heen als je met die machines staat te kloten dus neem rustig de tijd. Overigens zijn ze best bereid om je te helpen als je het vraagt, maar je verstaat ze toch niet dus dat heeft weinig zin.

Dat Japanners verlegen zijn valt ook erg mee: meerdere keren per dag zie (en hoor) je Japanners in microfoons of megafoons tetteren. Soms is dat om het publiek een winkel in te lokken, soms is het om te melden dat de spoorwegen ook vandaag weer bijzonder blij zijn dat ze op je klandizie kunnen rekenen en dat de trein er zometeen aan komt (allicht, die komt elke vijf minuten). Uiteraard heb ik vrij weinig mededelingen kunnen volgen, maar er werd niemand boos dus ik neem maar aan dat ik nergens iets belangrijks heb gemist. Hoewel… een keer stond ik in de rij voor een bus (van Disneyland naar Yokohama) en werd er weer een speech gehouden. De rij bewoog echter niet: niemand stapte in. Tsja, dan neem ik aan dat het niet de bedoeling is om al te lang voor vertrek in te stappen. We stonden met zijn allen onder een groot bord met de tekst Yokohama, dus ik nam aan dat ik niet de enige was die mee zou willen.
Opeens reed de bus zonder klandizie weg en dat bleek nou net mijn bus geweest te zijn. Die Japanner met die microfoon had me ook best zien staan, maar het was niet in hem opgekomen dat ik hem niet had verstaan toen hij aankondigde dat passagiers voor Yokohama nu toch echt moesten instappen. Gelukkig ging er 20 minuten later weer een bus. Maar ja, ze kunnen zich dus niet voorstellen dat iemand ze niet verstaat. Om een bekende Franse filosoof te citeren: ‘Rare jongens, die Japanners.’

Tot zover een artikel uit de oude doos, of liever gezegd een USB-stick die opeens opdook van maar liefst 16 MEGAbyte, ja!

So, you’re in a hotel. You’ve got your iPhone, your iPad, maybe some other gizmo and ofcourse your laptop. What you want is Internet Connectivity.

Sadly, the hotel offers wi-fi only. There is a wireless network without password protection. If you connect, all you see is a portal. Pay a fee and presto, you’re online with that device.

Too bad you will have to pay AGAIN for your other devices, eh? After all, the internet access is now linked to your laptops MAC-address. It can surf the web, but your other stuff can’t.

Now if the hotel had WIRED internet you’d be laughing. You’d connect your laptop to it, start a new wireless network via Airport and hey presto, wifi for everybody (who has the password of your impromptu network, that is). THAT variation has been very well documented on all the other pages you’ve found. (Or here.)

But in this case the hotel DOESN’T have a wired network connection. Most don’t, these days. Now you’re screwed: the wireless router can’t connect TO a wireless network, it can only RUN one. For internet access, it needs to be wired to something.

You have a laptop. It has Internet Sharing. I hope to God you had the good sense to get a Macbook because if you’re on Windows, you are in for a world of pain. Also, I won’t be writing about your situation, though in theory the same applies.

Here’s what you do:

1. Fire up the Macbook. Connect to the portal. Pay up.

2. Start the router. Connect it to your Ethernet port with a cable and use DHCP to get a connection, so you can change the settings. (You did write down the username/password on the damned thing in marker, didn’t you?) If you don’t know the router IP, try 192.168.0.1 or look it up: it’s TELLING you its IP in the settings, under ‘router’.

Make it run a local network, preferably on the 10.0.0.x range (subnet 255.255.255.0, don’t forget to select a network ssid and set a password) and set it to get its internet connection via DHCP. Now I hope you did this right because it’s time to disconnect. Restart it first, just to make sure. (Note: you could be doing this via one of your wireless thingemabobs, perhaps.)

3. Now configure the ETHERNET connection (not the Airport connection, you need that to GET internet from the hotel) manually (‘handmatig’ in Dutch) as follows:

You’ll note that I’m using 192.168.0.102 as the ‘router’. Substitute this for the local IP you have from the hotel wifi, which is your Airport-IP. DNS 8.8.8.8 is actually a free DNS-service by Google. You shouldn’t need it, I’m using it anyway. In fact, I’m terrified to change anything after I’ve been figuring this out for two days.

Got that? Now go to Sharing and set up Internet Sharing as follows:

So share internet via Airport TO ethernet. Make sure it RUNS. Disable firewalls, I hear those get in the way.

Now, plug in your cable in your Ethernetsocket and then connect it to your router. The thing is, DO NOT connect it to the outgoing ports. To clarify: if you have a router with 4 ports, it will have 5 connectors. One is for connecting the router to the internet (usually via a modem), that’s the one we want now. (When you were configuring the damned thing, you were using one of the other ports.)

If all is well, your Macbook, via the magic of Internet Sharing, will now give your router all the info it needs via DHCP. Any wireless devices that connect to your local network (the 10.0.0.* one, remember) should now be able to access the web.

So in summary:

- DHCP does all the work, except for setting the Ethernet details on your Macbook

- Apple’s internet sharing uses the 192.168.2.* range. I hear it’s different in Lion. You can test what it is at home, by setting up Internet Sharing via Airport first to see what happens. (Also, I’d set all this up at home if I were you.)

- Change the cable to a different socket on your router once you’ve configured it. (You may be able to keep an eye on the router via one of your mobile devices once you have local wifi up and running.)

- Your laptop will need to run all the time to provide connectivity.

- Internet now runs from the hotel wifi to your laptop (via airport), then via ethernet (cable on your laptop) to the router and then from the router via wifi to your devices.

- You will not be able to connect to your laptop from your wireless devices, because they are on different local networks. Your iPad will be, say 10.0.0.2 and your laptop is 192.168.2.1, remember? So no go. Hey, nothing is perfect.

There are about 250.000 things that can and will go wrong here. And that’s if you’re on a MAC. It could be worse, you could be on Windows trying to get Internet Connection Sharing to work. Good look with that, sucka. See this site: http://www.martijnwarnas.nl/switch2mac okay?

Zal ik een verhaal vertellen
dat mij overkomen is?
Het is leerzaam maar toch grappig
en de clou is echt niet mis.

Het speelt in het Midden-Oosten
in het Sultanaat Oman.
In het weekend zei mijn vader
`Laten wij op wadi gaan.’

Wellicht denkt u nu: `een wadi?
daar heb ik nooit van gehoord.’
Goed, dan zal ik dat verklaren:
het is een arabisch woord.

Het zijn lange brede kloven
in een droog en heet gebied.
Vroeger waren het rivieren.
Tegenwoordig meestal niet.

Slechts wanneer het hevig regent
is zo’n wadi in bedrijf
en om daar eens rond te kijken
was voor ons een tijdverdrijf.

Wadi Al-Kabir bijvoorbeeld
is een schitterend gebied.
Laat ik eens voor u beschrijven
wat de reiziger daar ziet.

Bergen in diverse kleuren
Dadelbomen bij de vleet.
Velen vinden het er prachtig
maar mij is het er te heet.

Goed, u kent nu de omgeving.
Ik had een verhaal beloofd.
Als ik klaar ben weet ik zeker
dat u er niets van gelooft.

Met mijn vader en mijn moeder
plus mijn broer, die Richard heet,
reed ik door een mooie wadi
die erg diep was en heel breed.

Plots zag ik een pad naar boven
langs de steile bergwand.
Dus ik zette de versnelling
in de steile-bergen-stand.

Van mijn vader kwam de opdracht
om het bergpad op te gaan.
Dankzij de vierwielaandrijving
stonden we snel bovenaan.

Tijd om even uit te stappen
na een lange, woeste rit.
Ook al zat ik comfortabel,
toch was het een hele zit.

Richard ging toen steentjes gooien
heel onschuldig, voor de gein.
Het was kalksteen, dat versplintert
op de bodem van ‘t ravijn.

Vader kreeg ook interesse
en hij vond een grote steen.
Twintig meter lager spatte
deze met een klap uiteen.

Broer en vader gingen strijden
om het beste resultaat.
En u raadt het al, zij zochten
stenen van een flink formaat.

“Richard, kun je even helpen?”
riep mijn vader opgewonden.
Ergens bij wat dorre struiken
had meneer een kei gevonden.

Ik moest ook nog komen tillen,
want hij was te zwaar voor twee.
En met een ‘een twee drie, in Godsnaam’
wierpen wij hem naar benee.

Toen pas zag ik bij mijn voeten
dat een ketting van metaal
rinkelend de afgrond indook.
Plotseling was er kabaal…

Onverwacht weken de struiken
onder luid geblaat uiteen.
Daar passeerde een jong geitje,
dat over de rand verdween.

De doodskreet van het arme diertje
kaatste terug tegen de wand.
Hoewel ik niet ben gaan kijken
is hij vast erg ruw geland.

Dit veroorzaakte het einde
van een lange wadi-tocht.
Deze wadi, laat zich raden,
hebben wij nooit meer bezocht.

De moraal van dit verhaaltje:
kijk, indien u stenen smijt
altijd even of er
ook een touw is, of een geit.