Het heeft een paar maanden geduurd voor ik echt over deze dreun heen was. Dat mijn vrouw slimmer is dan ik kan ik wel hebben, daar heb ik ‘r ook op uitgezocht. Mijn auto kan immers ook harder rijden dan ik mezelf kan verplaatsen, wat heb ik aan een auto die ik er uit loop? Maar dat ik GEMIDDELD was, DAT stak. Dan liep ik door Dirk van den Broek, keek om me heen en kwam thuis met een kilo sinaasappelen, WC-papier en een depressie.

Maar goed, er is een uitstekende manier om een second opinion te krijgen: inloggen op je bankrekening. Die gaf aan dat het met mijn IQ nogal meeviel. Ik was trouwens al een paar jaar geen typische BNN’er meer, had weinig ‘voeling’ met de geinige filmpjes die ik toen moest bekijken… kortom, de cognitieve dissonantie werd langzamerhand weggepoetst.

Kennelijk was hij er woensdag 18 januari weer, die test. Ik kijk al jaren geen live TV meer dus het was me (Goddank) ontgaan, maar bij het surfen voor het slapen gaan zag ik op NU.nl dat het feest weer geweest was en dat er een dame ruim in de 150 had gescoord, met 107 als het gemiddelde voor de Nederlandse man. Dus ik naar bnn.nl (want opa komt nog best mee) en ik begon weer aan die test.

Na een kwartier heb ik ‘m weggeklikt. Zwakbegaafd als ik kennelijk ben heb ik weliswaar toch het geld voor een 27-inch iMac bij elkaar weten te sprokkelen (die zal dan wel van een of andere subsidie voor verstandelijk gehandicapten zijn betaald, die Birgit buiten mijn medeweten voor mij ontvangt) maar met de bijbehorende high precision bluetooth muis lukte het me meerdere keren niet eens om op het juiste knopje te klikken. Erger was nog dat ik bij de categorie hoofdrekenen naar het scherm zat te kijken als een schildpad naar Parijs-Dakar. Ik zag alleen maar friemeltjes! Toen kwam er een sectie waarbij je de ontbrekende puzzelstukjes moest kiezen in een plaatje waarop wegen waren ingetekend. Dat zou appeltje-eitje moeten zijn voor iemand die geregeld computerspelletjes speelt waarbij de lay-out van complete steden en werelden geleerd moet worden (Grand Theft Auto, Red Dead Redemption, dat werk). Niet dus: ik heb drie van de vier keer niet eens op tijd op een antwoordknop gedrukt!

Toen heb ik het browserscherm maar gesloten, eerlijk gezegd. Ik zag een IQ-score aankomen waar op zijn minst een 8 in zat. Maar dat was vast niet ’108′.

Omdat ik geen zin heb om weer zes maanden met mijn ziel onder mijn arm te lopen, gooi ik het nu over een andere boeg: ik biecht het gewoon op, op mijn eigen website. Die ik zelf beheer. Daar ben ik nog vrij behendig in, overigens. Vanmiddag heb ik nog even een htaccess-file aangepast op een webserver, toch niet echt een truukje dat ik Bokito of zelfs Zanger Rinus zie doen. Filemaker, daar kan ik ook wel wat mee: ik maakte mijn eigen boekhoudsoftware voor mijn bedrijfje. Computers in het algemeen heb ik redelijk in de vingers, zo zal iedereen in mijn omgeving ongetwijfeld willen getuigen (als ze ooit nog hulp willen).

DUS HOE, IN NAAM VAN ALLES WAT REDELIJK IS, KAN EEN OVERDUIDELIJK NIET ERG DOMME JONGEN ZOALS IK EEN IQ-TEST VAN EEN C-OMROEPJE VERNEUKEN ALSOF IK GODDOMME NET EEN TIA HEB GEHAD?!?

Ik weet het ook niet. Maar deze keer zet ik het van me af. Dan maar dom. Hier staat het voortaan, te vinden voor iedereen die de moeite wil doen. Mijn IQ in 2009 was 106. In 2012 heb ik de finish niet eens gehaald. Maar morgenochtend sta ik om een uur of half tien op en als het ECHT een drukke dag is, spreek ik 2 a 3 uur wat in. Dan heb ik ze weer verdiend voor deze week. Niet gek, toch? Want ik mag dan dom zijn: ik KLINK in elk geval nog intelligent!

Wat is er nu leuker dan over de lange, dure vakantie van een ander te moeten horen? Zei jij nou: ‘Geen idee?’ DAT treft! In 2011 ging ik met moeder de vrouw namelijk naar Las Vegas en niet zo’n heel klein beetje ook. Drie weken, met roadtrips naar Laughlin, de Grand Canyon, Zion enne… nog meer. Het resultaat is een podcast van een krappe 70 minuten vol gezeur over huurwagens, observaties die niet ter zake doen (ongeacht de context) en wat comedy en songs die een of ander verband hebben met het thema.

Reis mee op de achterbank van Martijn en Birgit. Bezoek de casino’s van Las Vegas! Dineer in de heuvels van St. George met een privekok! Geniet van zonsopgang in Bryce Canyon of de zonsondergang in het Kodachrome National Park! Ga mee naar het concert van een Michael Jackson-imitator! Koop een iPad! Ga een middag op pad met een privefotograaf! Lunch op de Stratosphere Tower! Vlieg naar (en over) de Grand Canyon!

Of eh… iets nauwkeuriger: hoor toe hoe WIJ dat allemaal doen. Maar jij hebt er dan wel leuke muziek en comedy bij. Bofferd!

Direct luisteren? Gebruik de player hieronder:

Direct downloaden? Klik deze link.

Podcast toevoegen aan iTunes? Klik hier: itpc://www.martijnwarnas.nl/podcast/bvm/feed.xml

Meer Brein van Martijn, maar zonder moeilijk gedoe met downloaden en Podcasts en feeds en iTunes en pijn in je hoofd? Klik hier:
http://www.martijnwarnas.nl/podcast/bvm/?p=archive

Nu is handvaardigheid nooit zo mijn ding geweest, maar ‘ik kan weer andere dingen’ zoals mijn schoonmoeder vaak op verzoenende toon zegt. Liedjes maken bijvoorbeeld. En zo maakte ik een paar jaar geleden voor mijn zwager Sven een liedje (bij wijze van surprise dus; het is een beste jongen maar ik heb niet vaak de aandrang hem een serenade te brengen) en daar moest ik vandaag weer aan denken.

Sven had in die tijd een vriendin in Zoetermeer (zijn tweede, overigens) en als hij daar bleef slapen nam hij zijn Senseo koffiemachine mee. Het viel hem op dat zijn bakkie daar ‘s ochtends niet zo goed smaakte als thuis (in Amsterdam, maar DAT had je vast al geraden toen ik zei: ‘nam zijn Senseo mee’ he?) en hij meende dat de kwaliteit van het kraanwater in Zoetermeer inferieur was. Dat is overigens best plausibel, maar het is erg lastig om mensen in de zeik te nemen als je ze gelijk geeft. Wij hebben hem er dus duchtig mee geplaagd en zijn surprise was dat jaar het nuvolgende parodieliedje. Share and Enjoy.

Download audio file (Zoetermeerse-Grachten.mp3)

Nog wat ongevraagde achtergrondinfo: ik heb het zelf ingespeeld op mijn keyboard en het koortje, duidelijk herkenbaar als een collectie stemmen die Andre van Duin ook vaak gebruikt, bestaat in dit geval uit Rotterdammers. Ik ben er zelf niet geboren, maar ik claim die stad altijd als mijn ‘heritage’ als mijn schoonfamilie iets te lyrisch wordt over 020.

Wie rond 2008 de podcast ‘Liedjes om te wissen’ op Podplaza volgde of HEEL nauwkeurig naar mijn afleveringen van de Filmcast luisterde, die kent het al. Andere juweeltjes uit die periode vis ik een andere keer nog wel eens op. Ik wil er niet teveel heisa van maken want voor je het weet sturen ze MIJ naar het Songfestival…

Ik ben nu 4 etmalen in Japan en dat is naar Nederlandse maatstaven een redelijke termijn om een oordeel te vellen en dat aan iedereen te melden.

Japan is in elk geval niet zoals de vele boekjes die ik van tevoren heb gelezen (althans, wanneer ze grappige plaatjes bevatten) je willen doen geloven. De theeceremonie kan dan nog zo moeilijk zijn, maar in de praktijk maak je weinig kans dat je er voor uitgenodigd gaat worden dus dat kan alvast niet fout. Daarnaast verwachten ze van buitenlanders (Gajin) ook niet anders dan uiterst boers gedrag. Dat bevestigt het idee dat ze zelf beter zijn en ik doe mensen graag een plezier.

Laat ik beginnen met een leuke foto: hieronder ben ik niet aan het bidden, maar poets ik mijn tanden. We huurden daar een ‘gestoffeerd’ appartement, dus daar zat ook een complete badkamer in. De wasbak was net boven kniehoogte.

De taal

Een verblijf in Japan is een zeldzame kans om te ervaren hoe het is om functioneel analfabeet te zijn. Weliswaar spreek in net zo weinig Spaans of Noors als Japans, maar in zulke landen kan iemand met een beetje talenknobbel van de belangrijkste teksten toch wel uitvogelen wat ongeveer de bedoeling is. Hier heb je echter geen schijn van kans. Alleen de cijfers komen me bekend voor. Verder is Japan een grote taalkundige hindernis. Zo zijn er drie verschillende schrijftalen:

• Chinese pictogrammen, die de meeste Japanners zelf ook niet kunnen gebruiken omdat je er minstens 2000 moet herkennen voor je er mee kunt communiceren.
• Een zelfbedacht fonetisch schrift van rare kriebeltjes, bestaande uit 52 verschillende symbolen – dit is wat de Japanners vaak zelf gebruiken.
• Een met Romeinse letters geschreven versie van de taal, Romanji geheten. Dit is waar Westerlingen op aangewezen zijn om bijvoorbeeld namen van metrohaltes te kunnen lezen. Dezelfde letterset kan ook gebruikt worden om Engels te schrijven.

Daarnaast kent de gesproken taal nog vier beleefdheidsniveau’s, variërend van grof (1) via informeel (2, voor familie), 3 (voor collega’s) en 4 (uiterst beleefd, voor de baas, klanten, etc.) En dan spreken mannen en vrouwen ook nog eens op een andere manier, wat vervelend is voor Westerlingen die hun Japans van hun vriendin hebben geleerd. Temeer daar de meeste Japanse mannen te beleefd zijn om je te vertellen dat je praat als een wijf.

Kortom, je hebt hier geen schijn van kans. Drie of vier uitdrukkingen zijn nog net te onthouden, net als de namen van metrostations waar je wat te zoeken hebt, maar de rest blijft nog geen seconde tussen je oren hangen. Mijn hele repertoire is als volgt:

Domo arigato (hartelijk bedankt)
Konichiwa (begroeting, altijd goed)
Ikebana (bloemschikken)
Kabuki (toneel)
Moshi moshi (hallo – informeel of voor als je de telefoon opneemt)

Probeer daar maar eens een gesprek mee te voeren. Moet je wel heel toevallig een kennis hebben die de bloemstukken levert voor toneelvoorstellingen en verder kort van stof is.

Helaas is het Engels van de meeste Japanners ook beroerd. Ondanks het feit dat ze het vak zes jaar lang op school onderwezen krijgen, lukt het ze vaak niet om de meest elementaire zinnen te bouwen. Gebrek aan oefening en het feit dat Japanners hun zinnen vanuit ons perspectief van achteren naar voren formuleren is daar debet aan. Met geschreven Engels kunnen ze gek genoeg stukken beter overweg. Het schijnt dat ze gek zijn op een praatje om zo hun Engels te kunnen oefenen, maar mij is het nog niet overkomen.

Het gaat er bij Japanners niet echt in dat sommige mensen hun taal niet verstaan. In winkels en in Disneyland werd voortdurend onbekommerd tegen me aan gekwekt. Als je aangeeft dat je alleen Engels verstaat, wordt er even gegiecheld en overlegd, waarna ze beginnen in het Engels. Als ik het al versta, lopen ze zelf na twee woorden al vast, waarna ze meteen weer overschakelen in het Japans. Het doet denken aan Nederlandse bejaarden in Spanje die denken dat de ober ze wel verstaat als ze gewoon WAT HARDER SPREKEN.

Overigens zijn Japanners wel gek op Engelse woorden. De winkels hebben hier de gekste namen, die uitsluitend gekozen lijken te zijn vanwege de klank. Er is weliswaar (meestal) een vage connectie met de aard van de onderneming, maar toch klopt er vaak iets niet. Ik zag een In The Room (woninginrichting) en een Octopus Army (kledingzaak voor jongeren).

Cultuur

Of Japanners echt zo hard werken kan ik niet bevestigen. Volgens mijn vader wel: de Japanner die het project leidt, slaapt kennelijk onder zijn bureau. De man is 24 uur per dag beschikbaar. Ook zijn collega’s zijn van ‘s ochtends 9 tot ‘s avonds 10 uur op kantoor. Maar werken ze dan ook de hele tijd? Welnee! Ze zitten er om hun loyaliteit aan de baas te bewijzen, maar voeren per uur stukken minder uit dan een Europeaan die om vijf uur zijn jas weer aan doet. Het beeld van de hardwerkende Japanner is dus grotendeels een schijnvertoning, waar ze echter allemaal aan meedoen. Nou ja, allemaal… dit is ook het land van de Melkertbanen. Er zijn mannetjes met uniformen alsof ze een brigadegeneraal zijn, die welgeteld 1 zebrapad onder hun hoede hebben. Die mannetjes staan ook wel eens onderaan de roltrap, om je te vertellen dat je beter niet kunt struikelen. Ik was in een museum waar hooguit 20 bezoekers rondliepen, met zeker net zoveel personeel achter de balie. Dat personeel verkoopt geen kaartjes: daar staat een automaat voor. En dus staat het personeel bij de automaat, om je te helpen bij de keuze. Kortom, het lijkt of die knakkers het druk hebben maar dat valt in de praktijk nogal mee. Met een stuk of tien Birgitten kun je heel Yokohama draaiend houden, denk ik.

Op straat

Een van de aardige dingen van Japan is dat je er op straat veel minder kans loopt om beroofd of lastig gevallen te worden. Als ik richting de metro loop, kan ik rustig mijn portefeuille tevoorschijn halen, de metrokaart er uit halen en het ding weer terug steken. Dat is in Nederland weliswaar ook niet uitzonderlijk, maar hier doe je het op je dooie gemak en zonder dat je even een stil hoekje moet zoeken of achter iemands brede rug gaat lopen. Spullen die je vergeet, staan de volgende dag nog steeds op die plaats of ze zijn door een welopgevoede Japanner afgegeven bij het loket. Kortom: Japan is een veilig land.

In de boekjes staat dat je niet op straat mag zoenen. Dat heb ik dan ook nergens gezien. Wel zijn er altijd en overal stelletjes, die vaak hand in hand lopen. Als je wel zoent op straat, zegt overigens niemand er iets van. Als buitenlander wordt er wel relatief veel naar je gekeken, maar wij vallen hier dan ook erg op. Sterker nog, ik betrapte mezelf er op dat ik OOK al naar andere buitenlanders staarde!

Het openbaar vervoer is perfect geregeld: schoon, stipt en vaak. Alle haltes werken met kaartjesmachines, die je bij het betreden en verlaten van het station door een kaartlezer moet halen. De deurtjes van die poort staan altijd open (!) en gaan pas dicht als de lezer merkt dat je niet genoeg hebt betaald, bijvoorbeeld als de reis duurder was dan je krediet op je kaart had. Dan ga je naar de Fare Adjustment Machine en die rekent voor je uit wat je moet bijbetalen. Je hoeft dus nooit van tevoren te weten wat je reis gaat kosten: koop gewoon het goedkoopste kaartje en reken af met de automaat als je op je bestemming bent. Onderweg is er geen controle, hooguit een conducteur die vraagt of er al mensen zijn die weten dat ze bij moeten betalen, zodat hij dat alvast met je kan regelen. Het openbaar vervoer is ongeveer net zo duur als in Nederland, maar VEEL beter. Dat is maar goed ook, want autorijden zou ik hier niet durven: wat ze hier met stoplichten en verkeersborden uitvreten is voor een Nederlander onvoorstelbaar.

Het is wel jammer dat er veel verschillende systemen en spoorlijnen zijn, vaak elk met hun eigen kaartjes. Bussen hebben ook zo hun eigenaardigheden: soms betaal je bij het instappen, maar ik heb ook te maken gehad met het volgende systeem: je stapt in bij de achterdeur en pakt een kaartje uit een automaat. Op mijn kaartje stond een 3. Op een digitaal display was te zien dat mensen die een kaartje met een 3 hadden, op dat moment 170 yen moesten betalen als ze uit wilden stappen. Toen we in een nieuwe zone kwamen, ging het apparaat bij de deur kaartjes met een 4 uitdelen en werd het tarief om uit te stappen voor mij 190 yen (en voor mensen met een kaartje 4 170 yen). Afrekenen doe je bij de chauffeur, die een razendsnelle betaalautomaat heeft waar je gewoon je kaartje en een handvol munten (of een biljet) in flikkert. Je zou dus in principe kunnen frauderen door vlak voordat je uitstapt een vers kaartje te pakken, maar zo zitten Japanners niet in elkaar. Dat is niet omdat ze naïef zijn, maar omdat je dat soort dingen in dit land gewoon niet doet. Je zou ook gewoon bij de voordeur eruit kunnen springen zonder te betalen: de chauffeur kan je toch niet tegenhouden.

Bovenstaande foto is op een of ander station. Als jij nou even kijkt welk spoor we moeten hebben? (V.L.N.R. in het roze mijn vrouw, in het grijs mijn vader en in streepjes mijn moeder. Leuk he, zo’n inkijkje in de familie?)

Wel is het jammer dat de kaartjesmachines alleen Japanse opschriften en knoppen hebben. Gelukkig kun je, als je de naam van je bestemming weet, meestal wel uitvogelen welk kaartje je moet hebben en welke knop op de automaat dat is. Japanners lopen ook met een grote boog om je heen als je met die machines staat te kloten dus neem rustig de tijd. Overigens zijn ze best bereid om je te helpen als je het vraagt, maar je verstaat ze toch niet dus dat heeft weinig zin.

Dat Japanners verlegen zijn valt ook erg mee: meerdere keren per dag zie (en hoor) je Japanners in microfoons of megafoons tetteren. Soms is dat om het publiek een winkel in te lokken, soms is het om te melden dat de spoorwegen ook vandaag weer bijzonder blij zijn dat ze op je klandizie kunnen rekenen en dat de trein er zometeen aan komt (allicht, die komt elke vijf minuten). Uiteraard heb ik vrij weinig mededelingen kunnen volgen, maar er werd niemand boos dus ik neem maar aan dat ik nergens iets belangrijks heb gemist. Hoewel… een keer stond ik in de rij voor een bus (van Disneyland naar Yokohama) en werd er weer een speech gehouden. De rij bewoog echter niet: niemand stapte in. Tsja, dan neem ik aan dat het niet de bedoeling is om al te lang voor vertrek in te stappen. We stonden met zijn allen onder een groot bord met de tekst Yokohama, dus ik nam aan dat ik niet de enige was die mee zou willen.
Opeens reed de bus zonder klandizie weg en dat bleek nou net mijn bus geweest te zijn. Die Japanner met die microfoon had me ook best zien staan, maar het was niet in hem opgekomen dat ik hem niet had verstaan toen hij aankondigde dat passagiers voor Yokohama nu toch echt moesten instappen. Gelukkig ging er 20 minuten later weer een bus. Maar ja, ze kunnen zich dus niet voorstellen dat iemand ze niet verstaat. Om een bekende Franse filosoof te citeren: ‘Rare jongens, die Japanners.’

Tot zover een artikel uit de oude doos, of liever gezegd een USB-stick die opeens opdook van maar liefst 16 MEGAbyte, ja!

So, you’re in a hotel. You’ve got your iPhone, your iPad, maybe some other gizmo and ofcourse your laptop. What you want is Internet Connectivity.

Sadly, the hotel offers wi-fi only. There is a wireless network without password protection. If you connect, all you see is a portal. Pay a fee and presto, you’re online with that device.

Too bad you will have to pay AGAIN for your other devices, eh? After all, the internet access is now linked to your laptops MAC-address. It can surf the web, but your other stuff can’t.

Now if the hotel had WIRED internet you’d be laughing. You’d connect your laptop to it, start a new wireless network via Airport and hey presto, wifi for everybody (who has the password of your impromptu network, that is). THAT variation has been very well documented on all the other pages you’ve found. (Or here.)

But in this case the hotel DOESN’T have a wired network connection. Most don’t, these days. Now you’re screwed: the wireless router can’t connect TO a wireless network, it can only RUN one. For internet access, it needs to be wired to something.

You have a laptop. It has Internet Sharing. I hope to God you had the good sense to get a Macbook because if you’re on Windows, you are in for a world of pain. Also, I won’t be writing about your situation, though in theory the same applies.

Here’s what you do:

1. Fire up the Macbook. Connect to the portal. Pay up.

2. Start the router. Connect it to your Ethernet port with a cable and use DHCP to get a connection, so you can change the settings. (You did write down the username/password on the damned thing in marker, didn’t you?) If you don’t know the router IP, try 192.168.0.1 or look it up: it’s TELLING you its IP in the settings, under ‘router’.

Make it run a local network, preferably on the 10.0.0.x range (subnet 255.255.255.0, don’t forget to select a network ssid and set a password) and set it to get its internet connection via DHCP. Now I hope you did this right because it’s time to disconnect. Restart it first, just to make sure. (Note: you could be doing this via one of your wireless thingemabobs, perhaps.)

3. Now configure the ETHERNET connection (not the Airport connection, you need that to GET internet from the hotel) manually (‘handmatig’ in Dutch) as follows:

You’ll note that I’m using 192.168.0.102 as the ‘router’. Substitute this for the local IP you have from the hotel wifi, which is your Airport-IP. DNS 8.8.8.8 is actually a free DNS-service by Google. You shouldn’t need it, I’m using it anyway. In fact, I’m terrified to change anything after I’ve been figuring this out for two days.

Got that? Now go to Sharing and set up Internet Sharing as follows:

So share internet via Airport TO ethernet. Make sure it RUNS. Disable firewalls, I hear those get in the way.

Now, plug in your cable in your Ethernetsocket and then connect it to your router. The thing is, DO NOT connect it to the outgoing ports. To clarify: if you have a router with 4 ports, it will have 5 connectors. One is for connecting the router to the internet (usually via a modem), that’s the one we want now. (When you were configuring the damned thing, you were using one of the other ports.)

If all is well, your Macbook, via the magic of Internet Sharing, will now give your router all the info it needs via DHCP. Any wireless devices that connect to your local network (the 10.0.0.* one, remember) should now be able to access the web.

So in summary:

- DHCP does all the work, except for setting the Ethernet details on your Macbook

- Apple’s internet sharing uses the 192.168.2.* range. I hear it’s different in Lion. You can test what it is at home, by setting up Internet Sharing via Airport first to see what happens. (Also, I’d set all this up at home if I were you.)

- Change the cable to a different socket on your router once you’ve configured it. (You may be able to keep an eye on the router via one of your mobile devices once you have local wifi up and running.)

- Your laptop will need to run all the time to provide connectivity.

- Internet now runs from the hotel wifi to your laptop (via airport), then via ethernet (cable on your laptop) to the router and then from the router via wifi to your devices.

- You will not be able to connect to your laptop from your wireless devices, because they are on different local networks. Your iPad will be, say 10.0.0.2 and your laptop is 192.168.2.1, remember? So no go. Hey, nothing is perfect.

There are about 250.000 things that can and will go wrong here. And that’s if you’re on a MAC. It could be worse, you could be on Windows trying to get Internet Connection Sharing to work. Good look with that, sucka. See this site: http://www.martijnwarnas.nl/switch2mac okay?

Zal ik een verhaal vertellen
dat mij overkomen is?
Het is leerzaam maar toch grappig
en de clou is echt niet mis.

Het speelt in het Midden-Oosten
in het Sultanaat Oman.
In het weekend zei mijn vader
`Laten wij op wadi gaan.’

Wellicht denkt u nu: `een wadi?
daar heb ik nooit van gehoord.’
Goed, dan zal ik dat verklaren:
het is een arabisch woord.

Het zijn lange brede kloven
in een droog en heet gebied.
Vroeger waren het rivieren.
Tegenwoordig meestal niet.

Slechts wanneer het hevig regent
is zo’n wadi in bedrijf
en om daar eens rond te kijken
was voor ons een tijdverdrijf.

Wadi Al-Kabir bijvoorbeeld
is een schitterend gebied.
Laat ik eens voor u beschrijven
wat de reiziger daar ziet.

Bergen in diverse kleuren
Dadelbomen bij de vleet.
Velen vinden het er prachtig
maar mij is het er te heet.

Goed, u kent nu de omgeving.
Ik had een verhaal beloofd.
Als ik klaar ben weet ik zeker
dat u er niets van gelooft.

Met mijn vader en mijn moeder
plus mijn broer, die Richard heet,
reed ik door een mooie wadi
die erg diep was en heel breed.

Plots zag ik een pad naar boven
langs de steile bergwand.
Dus ik zette de versnelling
in de steile-bergen-stand.

Van mijn vader kwam de opdracht
om het bergpad op te gaan.
Dankzij de vierwielaandrijving
stonden we snel bovenaan.

Tijd om even uit te stappen
na een lange, woeste rit.
Ook al zat ik comfortabel,
toch was het een hele zit.

Richard ging toen steentjes gooien
heel onschuldig, voor de gein.
Het was kalksteen, dat versplintert
op de bodem van ‘t ravijn.

Vader kreeg ook interesse
en hij vond een grote steen.
Twintig meter lager spatte
deze met een klap uiteen.

Broer en vader gingen strijden
om het beste resultaat.
En u raadt het al, zij zochten
stenen van een flink formaat.

“Richard, kun je even helpen?”
riep mijn vader opgewonden.
Ergens bij wat dorre struiken
had meneer een kei gevonden.

Ik moest ook nog komen tillen,
want hij was te zwaar voor twee.
En met een ‘een twee drie, in Godsnaam’
wierpen wij hem naar benee.

Toen pas zag ik bij mijn voeten
dat een ketting van metaal
rinkelend de afgrond indook.
Plotseling was er kabaal…

Onverwacht weken de struiken
onder luid geblaat uiteen.
Daar passeerde een jong geitje,
dat over de rand verdween.

De doodskreet van het arme diertje
kaatste terug tegen de wand.
Hoewel ik niet ben gaan kijken
is hij vast erg ruw geland.

Dit veroorzaakte het einde
van een lange wadi-tocht.
Deze wadi, laat zich raden,
hebben wij nooit meer bezocht.

De moraal van dit verhaaltje:
kijk, indien u stenen smijt
altijd even of er
ook een touw is, of een geit.

In een aflevering van ruim een uur en een kwartier kwam het volgende aan bod:

• Intro met pepermuntjes
• Waar doet hij het van?
• Wat draagt een heer
• Het scharrelen
• Het maatschappelijk bijdragen
• Toch weer die Wikipedia
• Ronald McDonald en zijn vrienden
• Je moet het zakelijk zien
• Het Lingo cumshot-schandaal
• De Speld
• Herenlunch Nieuws
• Standuppen
• Mensen zonder humor
• Minder is ook genoeg
• Een toetje
• Sander remembered
• Digitaal onsterfelijk zijn
• Eijsboutsbaiting

Een en ander gelardeerd met muziek van Natalie Cole, het orgel van Klaus Wunderlich, het thema van The Flintstones en Dusty Springfield.

Podcastkenners melden zich op http://www.martijnwarnas.nl/podcast/bvm voor de RSS-feed en het archief.

Direct luisteren mag ook, via dit geinige spelertje:

Het beloofde filmpje over Scopino-ijs heeft heer Eijsbouts vooralsnog niet aangeleverd.

The thing is, Vuze manages to do 4 things I really like, that I used to have to do with separate software and that I figured very few other people did. Not so, apparently. What is does is this:

Vuze lets you download torrents (1) with its easy to use built-in search engine (2) and then convert your download into whatever it needs to be (3) so you can play it in iTunes or, if you like, via your Xbox 360 or other mediaplayer. It’s also a media server for Xbox 360 on OSX (4), which is nice because you don’t have that option there. (In Windows, that is a feature of Mediaplayer.)

Why would you NEED that, you may ask. Though I think you don’t because you’ll have ended up here because of Google and they’re very good, you probably weren’t looking for desert recipes. Still, let us image you DID ask. Just for the hell of it.

Say you’ve seen a promo for a show you’re interested in. Something like, oh I dunno, ‘Only in America’ featuring Larry the Cable Guy. And you’d like to see that show in your living room.

1. Search for it (with Vuze). You’ll probably find a few episodes.
2. Click on them and Vuze will begin downloading. It’s a perfectly competent torrent-client, I shouldn’t be surprised if you managed to download an episode in fifteen minutes or so. This depends on the number of other people sharing though, so older stuff will take longer or may not be available.
3. Optional: drag the downloaded file to the converter (in Vuze). Say you have an Apple TV 2. They’re nice and quite inexpensive, for a mediaplayer. Vuze will convert the file (takes 10 minutes on my iMac, your results may vary) and copies the file into your iTunes directory.
4. Go downstairs, watch the show. If you have a media player that’ll play from any kind of network share you’d have skipped step 3.

My wife and I do this often. I’ll usually have a number of shows ready (we like House, Dexter, Eureka, stuff like that) that we watch whenever we feel like it, NOT whenever it pleases the TV-station to start the show. Also: no adbreaks!

Vuze even does a fifth thing: it can download torrents that come in via an RSS-feed. Via the excellent TVTorrents.com website I have arranged for an RSS-feed that features all the latest episodes of shows I like (The Daily Show, the Colbert Report, The Big Bang Theory, etc.) and Vuze monitors that feed. As soon as a new show appears, it will download it.

Granted, I’ll still have to drag it to the converter if I want to watch it via the Apple TV but I DON’T need to do that if I want to watch it via my Western Digital TV Live, a little box that connects to my network and will play all types of media files it can find on any network share it can access.

If I want to use my Xbox 360 to watch video (which CAN’T access network shares but also doesn’t need iTunes, it needs a media server and it’s quite picky about filetypes so it may need a converted file too) Vuze has got my back too: it will play the role of a media server for devices that need them. Small drawback there: it will only play files that are in its own media library. You can’t just point it to a folder on your harddisk. I dislike software that wants me to build libraries, but I forgive Vuze for that. Anyway, just drag a file to Vuze and it’s IN the library, no biggie.

So yeah, I have an Apple TV 2 in the living room (one in the bedroom, too), a WDTV Live in my office and an Xbox in my… bathroom. No, really. I have. I watch TV in the bathtub, do you have a problem with that? Good.

So, how much does Vuze cost? Well, nothing! I did, in fact, donate a few bucks because Vuze saves me so much hassle. It has changed the way I watch TV. I watch less now than I ever did before, but I don’t waste any time watching ads or having to wait for a new episode of my favorite show. (I’ll usually begin watching whenever an entire series is available and download that. Let others watch the crap that never gets past episode 3, I say.)

Converting files is just a matter of drag and drop. You merely need to indicate the type of device you’ll play the file on (anything from an Xbox to an iPhone) and Vuze will pick the best settings. It probably won’t handle everything you throw at it, but downloads for popular stuff tend to be in mainstream formats anyway.

You can also manage Vuze via a web-interface. Now I like my TV-shows, but not to the extent that I’ll want to manage my download cue from my iPhone when I’m on the road, thanksverymuch.

Here’s a list of the software I don’t need anymore because of Vuze:
1. Torrent client. (I still have uTorrent though, as it allows me to pick separate files or episodes from a torrent)
2. Connect360, a commercial (and very good) media server for the Mac, for those who use their Xbox 360 to watch video
3. iSquint, the software I used to convert video to iTunes. That was free, but it has been discontinued.

I find it’s much easier to find torrents via Vuze than via Google or a specialised site. (Though the Pirate Bay is quite good, ofcourse.) Vuze will search those sites FOR you.

Vuze is available for Windows and Mac. Downloading torrents of copyrighted files may be illegal in your country, but so most likely is waterboarding or bribing politicians and nobody minds that either. If you like Vuze, give them a few bucks for their trouble OR get the full version which also allows you to burn the files to DVD (meh… what’s so hard about that? Still, if you haven’t got something like Nero that’s a nice option to have), provides antivirus software (nice, but you’re probably already covered, right?) AND acts as a media streamer. By that they mean Vuze can start to play files that haven’t fully downloaded yet. Seems like a nice idea, but when did torrents ever download in chronological order? Also, Vuze Plus has no ads. Thing is, I don’t MIND ads. They barely even register. Vuze Plus charges $25 annually which is hardly big money but I don’t like subscription software. Still, not a bad price if you were also looking for affordable antivirus software.

So there ya go. That’s Vuze. I like it. A lot. So they’ll probably go bankrupt tomorrow…

More, entirely unrelated, stuff in English by the same author.

Vooruit, een selectie van de beter geslaagde tweets (gekozen uit nummers 101 tm 1835)

“Goeiemiddag, ik kom eens binnen voor zo’n gratis gehoortest.” “Wat zegt u?”

Soms, HEEL soms, is die Sharia gewoon beter. ‘Verminkte vrouw mag van rechter zuur in ogen van belager spuiten.’ http://bit.ly/iE1XCD

Met het onderwijs in Nigeria moet het toch goed zitten als je nagaat hoeveel advocaten en artsen mij dagelijks aanschrijven.

Geen leuk werk, cursus over persoonlijkheidsstoornissen inspreken. Tot nu toe heb ik er 6 van de 8. (Niet: Hestiacomplex, Anorexia.)

Trouwens, na de cursus Kunstgeschiedenis bleek ik ook een Romantische Neo-Gotische Renaissanceman te zijn, met Kubistische neigingen.

PVV: ‘Swastika prachtig symbool uit het Hindoeïsme, zonnewiel, kracht, purusha, prakrti, maar helaas besmet. Goed dat koffiemokken weg gaan’
(Naar aanleiding van het verwijderen van de door de NSB besmette ‘Prinsenvlag’ uit de PVV-fractiekamer.)

Twee onbekende kleine meisjes aan de deur. Of wij ook de rouwkaart willen tekenen voor platgereden poesje van hun buren.

Er was iets en dat was dom en afijn, snedig commentaartje mijnerzijds en 1x geretweet en vul jij het even in, ik moet iets schilderen. Bleh.

Ook zo irritant: stelletjes die samen 1 Messenger-account gebruiken.

Gaus M.D. gaat over een cynische, manke hondentrainer met een team van jonge dierenartsen. Nieuw van de ATrosVro. Woensdag 20:30 NL1

Ik ben vermoedelijk de enige man in Nederland waarvan in de Gaykrant staat dat-ie hetero is. #uitdekastdag http://bit.ly/jYtcvh

Nu heb je een boekhouder ook om ‘m te negeren. Want natuurlijk zijn marmeren leeuwen bij de voordeur WEL aftrekbaar. Kom nou.

‘Avro en TROS gaan fuseren.’ SLOGANTIJD! ‘De saaiste familie van Nederland.’ offeh… ‘Een beetje schlagermuziek kan geen kwaad.’

Krijg nou het zuur: de blauw onderstreepte woorden kun je aanklikken! Dat gaat dat surfen een heel stuk versimpelen, wat ik je brom!

Maar even serieus: op de bank zitten en naar de tv staren is geen herdenken. Herdenken doe je staand of eventueel in een rolstoel. Toch?
(Gepost op 4 mei)

Ook vandaag sta ik weer een paar minuten stil. Vermoedelijk 20-30 minuten ter hoogte van Muiderberg. (Gepost op 4 mei)

Ik heb trouwens ook jarenlang geheime Seal-operaties uitgevoerd. Maar toen Lenie er achter kwam, schopte ze me meteen de opvang uit.

Kijk, het verschil tussen zaligverklaren en heiligverklaren is dat er nog een paar goedgelovigen met een kletsverhaal moeten worden gezocht.

Ik was trouwens de eerste Webmaster van InHolland (echt waar, voor de verandering) en ik schreef mijn HTML ook gewoon over hoor.

Mijn buurjongen, Achmed, heeft gouden handel ontdekt: ‘Pagina uit Koran scheuren en shredden 1 euro.’ Heeft al 3x afgestort bij de bank.
(Gepost op Koninginnedag.)

@Koningin_NL ‘Bernard? Haal jij daar even frietjes voor Ons en je broers? Maar NIET meteen het hele pand kopen he?’ (Mag U gebruiken hoor.)
(Gesouffleerd aan een fake maar grappige account van Beatrix. Is ook gebruikt. Betreft de snackbarhoudster die door o.a. Bernhard jr. uit haar pand wordt gezet.)

Er kon niet eens een bandoleon van af. Die Engelsen hebben ook geen greintje gevoel voor tradities he.

Hofnarretje heet voortaan de ‘Heineken Coca-Cola Arena Mediamarkt Experience.’ Albert Drenth: ‘Hopelijk nu geen gezeik meer over de naam.’

Ik heb ook op straat geslapen vanwege dat huwelijk. Omdat ik zei: ‘Pop, je kunt toch tenminste wel wat STRIJKEN terwijl je die onzin kijkt?’
(N.a.v. de Royal Wedding. Leverde me 50 nieuwe volgers op. En ik had er maar zestig.)

Toen ik nog alleen was nam ik zelf ‘s avonds soms Rohypnol en bakte dan croissants. Volgende dag: ‘Wow, verse broodjes. Hoe kan dat?!’

Alweer geen vakantie gewonnen met een slagzin: ‘Lactacit: smeer ‘t NIET op je tiet!’  Jaren geleden trouwens wel een auto gewonnen met: ‘Clenbuterol, stop dat maar in je vaars.’

Wie sturen wij naar die ‘staatsbegrafenis’ van Sai Baba? Jomanda?

Vandaag op het politiebureau geprobeerd de inbreker van gisteren even te spreken. Zo benieuwd hoe je binnenkomt zonder dat Birgit wakker wordt!

Pfff wat een werk. Eigenlijk zijn ze alle 1700 leuk. Ga zelf maar bladeren. Klachten hieronder, desnoods anoniem. Maar NIET bij mijn vrouw