0

Chromecast: a poor man’s Apple TV

Posted by Martijn on 06/01/2014 in Brein van Martijn, Columns |

Ik kan maar lastig voorbijlopen aan nieuwe, leuke multimedia-apparaatjes, zoals de beheerder van mijn plaatselijke Shurguard grijnzend zal bevestigen.

Zo kwam ook de Chromecast op mijn radar, een apparaatje om elke TV te veranderen in een ‘smart TV’.

Nu had ik al 3 Apple TV’s in huis, maar de TV in mijn badkamer (…) had nog geen internetverbinding dus dit was een welkom excuus. Die Apple TV’s zijn namelijk (a) 99 euro en (b) sinds versie 3 niet meer te ‘jailbreaken’. Dat deed ik met versie 2 standaard (met Seas0npass) zodat ik InFuse kon installeren. En DAT is dan weer handig omdat ik anders alleen films en series kan kijken die in mijn iTunes folder staan. En ik ben dan wel toegetreden tot de kerk van St. Jobs, maar om nu de tientallen films en series die ik als torrents download ook nog eens naar iTunes-vriendelijke formaten te converteren is me een beetje te gek. Met dat InFuse kan ik gewoon naar een gedeelde folder op mijn iMac bladeren en alles bekijken wat daar staat, eventueel met ondertiteling.

Zo’n Chromecast leek me dus wel een aardig alternatief: niet alleen aanzienlijk goedkoper, maar ook wat minder eenkennig.

Op de 3e generatie Apple TV kan dat dus niet meer, daar kun je ofwel alles naar je Apple TV streamen vanaf je iPad, iPhone of iPod (zoals bijvoorbeeld Uitzending Gemist, Youtube, Netflix, in feite alles waar je naar kijk of luistert) OF je kunt naar je eigen iTunes-verzameling bladeren. Wat, zoals gezegd, niet handig is als je daar je video niet in beheert.

Zo’n Chromecast leek me dus wel een aardig alternatief: niet alleen aanzienlijk goedkoper, maar ook wat minder eenkennig (de arme tak van de familie komt hier doodleuk met Samsungs over de vloer, daar zeg ik niks van maar Steve hoort me brommen) en handig voor op vakantie. Want jawel, de laatste paar keer ben ik op vakantie gegaan met een Apple TV… Moeder de vrouw en ik kijken graag ’s avonds naar een gedownloade film of een journaaltje en aangezien wij in appartementen verblijven waar een paar vierkante meter LCD-scherm standaard is, nam ik die zwarte hockeypuck dus mee. Het gewicht was het niet, maar ze zijn er nou ook weer niet echt voor bedoeld. Bovendien moet de bon dan weer mee, voor de douane. Gedoe, gedoe.

De Chromecast dus: aanvankelijk slecht verkrijgbaar, maar tegenwoordig voor 35 euro in het schap (je loopt er drie keer voorbij want het is een doosje van niks) dus ik heb er een meegenomen. En ik moet zeggen: het valt me niet tegen!

De leveringsomvang is keurig: naast de Chromecast, die het formaat heeft van een wat heftig uitgevallen USB-stick, zit er in de doos ook een HDMI-stekkertje voor het geval de Chromecast niet lekker in de aansluiting op de TV past. Dat wil wel eens gebeuren als de fabrikant ze op een ongelukkige plek heeft geplaatst of als er weinig tussenruimte is. Heel netjes, die kabel. Daarnaast bleek die Chromecast een eigen voeding nodig te hebben, wat een tegenvallertje is: ik heb al genoeg draadjes achter mijn dressoir. Maar zelfs dat blijkt nog nuttig te zijn, want de aansluiting is micro-USB en die stekkers zijn redelijk zeldzaam in huize Warnas. (In tegenstelling tot mini-USB, de zilvervisjes van de electronicawereld.)

Micro-USB is precies de aansluiting waarmee ik mijn Mophie Juice Pack (zie mijn review op CoolBlue) van stroom moet voorzien. Daarnaast is de oplader niet aan de kabel vastgeklonken, maar kun je er ook andere USB-achtige stekkers (zoals je iPhone laadkabel of wellicht die van je digitale fotocamera) in pluggen. Hoe dan ook: handig voor op reis, althans in mijn geval. En bij de meeste TV’s is er ook nog wel een USB-plug vrij, dus je kunt altijd even testen of die zelf al genoeg prik geeft om de Chromecast te laten werken en dan scheelt dat weer een plek in de stekkerdoos.

De Chromecast heeft geen eigen afstandsbediening

Installeren is ook makkelijk, maar daarmee bedoel ik: voor mij. Niet dat ik nou zo slim ben, maar voor de meeste mensen is het vermoedelijk toch een brug te ver om te snappen dat een Chromecast nieuw uit de doos een eigen netwerk uitzendt, waarmee je kunt verbinden als je eerst op je smartphone de Chromecast app hebt gedownload en die je dan zo kunt configureren om met je eigen netwerk verbinding te leggen. Het staat weliswaar is grote letters op het scherm, maar daarmee is dit nog geen cadeau wat je met vaderdag met een gerust hart achter kunt laten, want als je twee maanden later terugkomt heeft pa het hooguit een keer in zijn laptop gestoken (wat geen zin heeft) en daarna in een hoek geflikkerd.

De Chromecast heeft namelijk geen eigen afstandsbediening, dus er is geen enkele manier om informatie in te voeren zonder die app. Vandaar die hinkstapsprong met dat eigen netwerk. Het gebrek aan afstandsbediening wil ook zeggen dat het pauzeren van een spelende film alleen kan via de app waarmee je die film oorspronkelijk gestart hebt. Het goede nieuws is dat het je vrij staat om bijvoorbeeld een Youtube filmpje op je smartphone te starten en het afspelen daarna ‘over te dragen’ aan de Chromecast (zodat je op je TV verder kijkt) en daarna op je telefoon fijn Angry Birds te gaan spelen of desnoods het pand te verlaten. De Chromecast speelt dan rustig door. Het slechte nieuws is dan wel dat degene die nog zit te kijken terwijl jij inmiddels over de meubelboulevard slentert, geen enkele manier heeft om die video te pauzeren of terug te spoelen. Er is immers geen afstandsbediening.

Pauzeren en terugspoelen kan alleen via de app die de boel heeft opgestart.

Nou is dat op te lossen, want de Chromecast is niet specifiek gebonden aan een apparaat. Iedereen die toegang heeft tot het draadloze netwerk en die de app heeft geinstalleerd, kan zelf iets nieuws starten. Maarrrr… pauzeren en terugspoelen kan alleen via de app die de boel heeft opgestart.

De app is nodig om een aantal standaard apps op je smartphone (Youtube en Netflix zijn momenteel de voornaamste, Uitzending Gemist doet vooralsnog helaas niet mee) te voorzien van de menu-optie om de betreffende film door te sturen naar de Chromecast. Dit is een groot verschil met de Apple TV, waar ALLES doorgezet kan worden naar het grote scherm, via Airplay. Of je nu je foto’s wilt laten zien, een Youtube filmpje, het spelletje dat je net zit te spelen of iets wat je net zelf hebt gefilmd: de Apple TV kan het beeld overnemen van je iDinges. Chromecast kan dat vooralsnog niet, al zijn we maar 1 handige app of plugin van zulke verbeteringen verwijderd: het systeem, ontwikkeld door Google, is niet zo gesloten als bij Apple.

Als de video eenmaal speelt mag je naar hartelust andere tabs openen en zelfs andere programma’s draaien.

Als je je video, uit welke bron dan ook, echter op je laptop of bureaucomputer kunt vertonen, wint Chromecast snel weer terrein: als je de gratis ‘Chrome’ browser hebt (wat weer iets anders is dan de Chromecast, al zijn ze met elkaar verweven) en daarvoor de plugin (soms ‘extensie’ genoemd) voor de Chromecast installeert, kan opeens de inhoud van een tabblad op je TV worden weergegeven, plus alles wat daar in speelt. Zo is dus van alle streamingdiensten (ik noem een Netflix, Hulu, Vimeo, Youtube of BBC iPlayer) het beeld op TV te krijgen. Bovendien mag je, als de video eenmaal speelt, naar hartelust andere tabs openen en zelfs andere programma’s gebruiken.
Ook het afspelen van films op je lokale harde schijf is mogelijk via Chrome, via een andere plugin, ‘Videostream’. Die opent ook in een tabblad en laat je even bladeren naar de film die je wilt zien. Een aparte werkwijze, maar het gaat eigenlijk prima. Videostream is een dienst die niks met Google te maken heeft en spoort je aan om een paar piek per jaar te betalen voor extra functies, maar in wezen is het gratis. Installatie is supersimpel, want het is gewoon een plugin voor Chrome (en dus afkomstig uit de Chrome webstore).

De kwaliteit van je wifi-netwerk is doorslaggevend voor de lol die je van de Chromecast zult hebben. In een druk studentenhuis waar tien man op dat ene lijntje werkt, is het wachten op problemen. Immers, zowel jouw laptop of computer en de Chromecast leggen aardig beslag op de beschikbare interne bandbreedte.
Hetzelfde geldt voor een hotel, waar hele etages op hetzelfde netwerk zitten. In zo’n geval is een mogelijke oplossing om je laptop een wifi-netwerk te laten genereren, waar je Chromecast mee verbonden is. Geen idee hoe dat werkt onder Windows 7 of 8, maar op mijn Macbook is het een kwestie van een vinkje zetten in het menu ‘delen’. Je hebt dan natuurlijk geen internet meer via wifi, dus dit is alleen zinnig als je een lokale file af wilt spelen of als je je laptop ook via een kabel van internet kunt voorzien. Dan ben je spekkoper.

Al met is de Chromecast een leuk apparaat, zeker voor dat geld. Een volwaardige mediaspeler zoals de inmiddels zeer schappelijk geprijsde spelers van Western Digital is natuurlijk beter, al is het maar omdat zo’n ding een afstandsbediening heeft en vaak zelf over allerlei apps (Youtube, Netflix, lokale videofiles kijken) beschikt. Maar die mediaspelers kunnen dan weer niet zo makkelijk iets streamen van een dienst waar geen app voor is, of je browserscherm laten zien. De Apple TV is wat dat betreft onmisbaar in Apple-huishoudens, maar zoals gezegd zit je dan wel aan iTunes vast om je films af te spelen.

Kunnen we in vredesnaam naar de conclusie?

Jazeker. De Chromecast is voor 35 euro onder alle omstandigheden een aanrader, of het nu is om een TV op een zolderkamertje wat meer opties te geven of zelfs om mee op reis te nemen. Voor mensen die zelf fluitend hun wifi-netwerkje opzetten is het allemaal ontzettend gemakkelijk in gebruik, maar idiot proof is het nog bepaald niet.
In Nederland zitten we wat apps en aanbod betreft natuurlijk weer in het verdomhoekje, maar de ontwikkelingen gaan snel. Via PC of laptop is nagenoeg alles op TV te vertonen, maar als je daar eenmaal de lol van hebt ontdekt zul je door willen groeien naar een echte mediaplayer. Of die van Apple is, hangt af van de overige hoeveelheid dure, zilverkleurige iMeuk in je huis.

Is je TV zelf al ‘smart’, dus heeft die van zichzelf al Netflix, Youtube en meer van dat fraais, dan voegt een Chromecast (of een mediaplayer in het algemeen) erg weinig toe. Die TV’s kunnen via DLNA al grasduinen op de diverse harde schijven in het netwerk (als je weet wat je doet, tenminste) en ook van alles vertonen.

Vijf sterren. Voor deze review, bedoel ik.

Martijn Warnas

 

Tags: ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Copyright © 2005-2017 Brein van Martijn! All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.5, from BuyNowShop.com.

Bad Behavior has blocked 65 access attempts in the last 7 days.