0

A Million Ways To Die In The West

Posted by Martijn on 06/14/2014 in Filmbesprekingen |

Seth MacFarlane is een bijzondere jongen en dat is-ie. We kennen hem al jaren van de animatieseries Family Guy en American Dad, waarvoor hij diverse stemmen doet en de uitermate platvloerse en onsmakelijke scripts schrijft. Dat moet je smaak zijn en ik kan vaak om ‘m bulderen, om daarna weer iets walgelijks te moeten aanzien waarna ik besluit de serie af te zweren. Met American Dad heb ik dat ook daadwerkelijk en permanent gedaan, maar Family Guy zie ik op zijn tijd nog wel. In de auto mag ik nog wel eens uitbarsten in een uitvoering van het barbershopquartet-nummer ‘You’ve got AIDS‘, of een nummer van het fenomenale album Family Guy Live In Vegas.

MacFarlane presenteerde de Oscars in 2013 en dat was meteen de laatste keer: zijn humor was veel te hard voor de doelgroep, wat onder andere bleek uit het zing- en dansnummer ‘We saw your boobs‘, waarin hij even alle actrices benoemde die topless te zien waren in het afgelopen jaar. En deze grap viel ook niet erg lekker:
‘Django Unchained’ is the story of a man fighting to get back his woman, who’s been subjected to unthinkable violence. Or as Chris Brown and Rihanna call it, a date movie.’

Ik vertel je wat over Seths CV omdat ik geen grappen uit de film wil verklappen. Dat doen de trailers wel voor me. Maar mocht je die gemist hebben, moet je toch even weten wat je te wachten staat. Hoewel verpakt als een gepolijste Western, is dit toch meer Blazing Saddles dan Once Upon A Time In The (of zelfs maar Wild Wild) West.

Oh die ken je allemaal niet… Nou ja, dat geeft ook niet. MacFarlane, die tekende voor scenario, regie EN de hoofdrol (en dat ook gewoon kan, irritant megatalent dat hij er is) verwijst namelijk op geen enkele manier naar het genre waarin hij zijn verhaal vertelt. We zien wel de bekende taferelen (een stoffig woestijnstadje met een saloon, Monument Valley, veel duels en een stoomtrein) en de kostuums en decors zijn allemaal prima in orde, maar dit is geen ode aan de Western: het is een (mooi) decor voor grappen, niet meer en niet minder.

Overigens heeft MacFarlane wel een prachtige, bombastische soundtrack laten maken die de wijdse, warme shots van het Wilde Westen prachtig begeleiden. Gek genoeg kwam ik wat dat betreft bij deze film veel meer aan mijn trekken dan bij The Lone Ranger, een film die veel meer met het landschap ‘doet’ en trouwens ook veel meer spektakel te bieden heeft. Die soundtrack is te vinden in Spotify en in mijn volgende Amerikaanse vakantievideo, kan ik je melden.

Het verhaal is niet eens zo onaardig, in aanmerking genomen dat het een kapstok is voor poep- en piesgrappen. In TED deed MacFarlane dat met een speelgoedbeer, deze keer is hij zelf de humorist. Hij speelt Albert Stark, een jonge schaapsherder die nog bij zijn ouders woont en verkering heeft met Louise. Albert is gek op haar, maar de liefde komt toch voornamelijk van zijn kant en in het begin van het verhaal, als Albert zich weer eens met een grappen en excuses onder een duel uit geluld heeft, maakt ze het dan ook uit. Ze vindt hem een lafbek. Bovendien is hij een slechte schaapsherder, want hij raakt voortdurend delen van de kudde kwijt. Louise maakt het uit en wordt een paar dagen later gezien met Foy, een rijke winkelier.

Een nieuw gezicht in het stadje is Anna, gespeeld door Charlize Theron. Bij een vechtpartij in de saloon redt Albert haar het leven en zo worden ze vrienden. Ze gaat met hem mee naar de jaarlijkse ‘fair’, om Louise jaloers te maken. Op die fair krijgt Albert weer eens een duel aan zijn broek (bijna dagelijks werk voor hem, al kletst hij zich er meestal wel uit) en Anna geeft hem zelfs schietles. Je kunt nu verder wel ongeveer bedenken hoe dat afloopt. Inderdaad, precies zo.

Een boef is er ook: Liam Neeson is Clinch, een bandiet die reizigers besteelt en een overval op de postkoets van plan is. Neeson duikt er vol in, want zo vaak mag hij geen boeven meer spelen tegenwoordig. Daarnaast zijn er rollen voor Sarah Silverman en Giovanni Ribisi als een stelletje met een apart achtergrondverhaal, wat zich in feite geheel buiten het grote geheel afspeelt. Silverman is een com├ędienne die nog nooit een grap als te smakeloos terzijde heeft geschoven en die met een glimlach de meest gruwelijke dingen zegt. Je zou zeggen dat MacFarlane met zo iemand wel zaken kan doen, maar ze is feitelijk niet meer dan een van de elementen die alleen voor de ‘shock value’ in de film voorkomen.

Als de film twee zwakke plekken heeft, zijn het deze: MacFarlane is al jaren de meester van de non sequitur, de bizarre grap die uit het niets komt. Daar zitten er veel van in deze film en daar zijn dus veel karakters voor nodig. Het is niet helemaal gelukt om die ook een REDEN te geven in het verhaal voor te komen. Verder heeft MacFarlane veel showbizz vriendjes en vriendinnetjes kleine rollen of cameo’s gegeven, zoals de volslanke Alex Borstein (de stem van Lois uit Family Guy). In de Indianentaal is ‘Milakunis‘ kennelijk ook een woord en ik spotte onder andere Ewan McGregor vermomd als koiboi maar dat blijkt een initiatief van Charlize Theron te zijn geweest. Vermoedelijk is er nog veel meer aan de hand, maar dat vis ik er wel uit als ik deze film over een paar jaar op Netflix bekijk.

Een ander zwak element is de nogal luie cinematografie. Weliswaar is het allemaal zeer deskundig gedaan (ik had het al over prachtige opnames en goed verzorgde sets) maar dit ziet er al met al toch meer uit als een TV-film of de kerstspecial van een sitcom dan een volwassen speelfilm. Zelfs de regisseur van de Love Boat bedacht af en toe nog wel eens om de camera door een reddingsboei te laten kijken, maar creatiever dan een shot over een kampvuurtje heen wordt het eigenlijk niet. Jammer, want met beeldvoering kun je ook grappen maken. Ik vermoed dat Seth (die ook al de hoofdrol moest spelen en moest regisseren) het maken van wat creatievere shots er gewoon niet bij kon hebben. Hij blokt zijn scenes duidelijk als iemand die al jaren elke week twee nieuwe scripts doorbelt naar een Koreaanse animatiestudio: ‘Mannetje A staat hier, ziet mannetje B en doet dan dit of dat.’

Seth MacFarlane, een magere vent met eigenaardige oogjes en tandjes, heeft een fenomenale stem. Daarnaast is-ie gek op showtunes en rare liedjes. Wie mij kent, snapt dat ik een verwantschap voel. (Behalve wat dat magere betreft.) Ik kan dus nooit lang boos of geschokt blijven door wat Seth uitvreet. De onsmakelijke grappen vergeef ik hem, want ik heb ook vaak genoeg zitten bulderen en wanneer buldert een mens nu nog, heden ten dage?

Wij komen zo langzamerhand bij de conclusie aan. Dit is geen Blazing Saddles voor de 21e eeuw, dat moge duidelijk zijn. Leuk? Zeker. ‘Oh mijn God waarom heeft niemand dit eerder bedacht?!’ Nee, dat dus niet. Platvloers? Te vaak. Charmant. Toch wel, al springen de vonken tussen MacFarlane en Theron er nou ook weer niet vanaf. De stemmen op de IMDB kwamen op een 6,4. Ik ben iets royaler, met een een 7,5. Een stem tegen McFarlane voelt namelijk iets teveel als een stem tegen mezelf…

Cijfer: 7,5/10

Martijn Warnas

 

Tags:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Copyright © 2005-2017 Brein van Martijn! All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.5, from BuyNowShop.com.

Bad Behavior has blocked 57 access attempts in the last 7 days.