0

Filmbespreking: A Good Day To Die Hard

Posted by Martijn on 02/21/2013 in Filmbesprekingen |

A Good Day To Die Hard is de vijfde ‘Die Hard’ film. De eerste is uit 1988 en toen werd duidelijk dat het, artistiek gezien natuurlijk, een bijzonder goed idee is om Bruce Willis te casten als de politieman John McClane. John komt iets vaker dan statistisch gezien waarschijnlijk is in aanraking met terroristen en wat volgt is een puinhoop van epische proporties.

Zo ook nu.

Ik ben op het moment van schrijven 39. Gedurende 7 jaar was ik full-time filmcriticus. Ik zeg dat omdat het waarschijnlijk wat gewicht leent aan de volgende uitspraak: Ik heb nog nooit van mijn leven een film gezien waarin zo ontzettend veel, op zo’n spectaculaire wijze kapot is gemaakt. Vergeet de The Matrix trilogie, vergeet alle Bondfilms, vergeet Independance Day en al die andere films waarin Aliens de boel komen verbouwen. Het is kinderspel. Transformers? Godzilla? Peanuts. Als het gaat om dingen slopen, staat A Good Day To Die Hard op eenzame hoogte. Als dat geen aanbeveling is, weet ik het ook niet meer.

Hoewel ik alle Die Hard films gezien heb, herinner ik me geen moer van eventuele verhalen. Ook het gezinsleven van John McClane is me geheel ontschoten, maar deze keer heeft hij een volwassen zoon en dochter. De dochter vraagt pa om spoorslags naar Moskou te gaan, waar zoon Jack is gearresteerd wegens de wel zeer publieke moord op … eh … iemand. Geen idee wie. Een corrupte Rus in een nachtclub, wil je werkelijk precies weten hoe en wat?

Goed, laat ik op zijn minst een globaal beeld schetsen. Een Russische politicus heeft een van zijn vijanden in de gevangenis laten zetten. Deze man, Komarov, lijkt echter belastende informatie te hebben over die politicus. De CIA wil graag dat die informatie openbaar wordt, om zo te voorkomen dat de politicus aan de macht komt. Want zoals wij allen weten: als eenmaal bekend is dat een Rus een schimmige achtergrond heeft, alle wetten aan zijn laars lapt en ongeveer zo betrouwbaar is als Aannemersbedrijf Diederik Stapel BV, dan heeft hij geen SCHIJN van kans om tot president gekozen te worden. Zoiets putin, pardon pikken de Russen niet.

Ziehier een van de gapende gaten in dit verhaal. Het zal wel door de kogels komen, maar zo lek als dit script zie je ze niet vaak op het witte doek. Als je de film ook gezien hebt moet je eens langskomen (donderdag ben ik golfen, verder schikt het altijd) en dan gaan we het twee a drie uur hebben over de enorme waslijst met fouten die we samen hebben ontdekt, okay? Hoe productief iemand bijvoorbeeld nog is nadat hij een ijzeren staaf uit zijn lijf heeft laten trekken (die er in kwam door een explosie waarvan de meeste ruggenwervels zouden versplinteren als een rijstwafel in een blender) is een leuke. Hoe het kan gebeuren dat in hartje Moskou een rechtbank wordt opgeblazen, gevolgd door de moeder aller auto-achtervolgingen, waarna de autoriteiten niet meer weten in te zetten dan een (1) politiewagen, waarvan de bemanning niet eens weet uit te stappen alvorens voor de Moskovitische flikker geschoten te worden. Zomaar twee dingetjes uit een lijst van honderden.

En toch geeft het niet. Het stoort geen seconde. Waar het om gaat is dat vader en zoon McClane de krachten bundelen om Komarovs hachje te redden en ze uiteindelijk belanden in Chernobyl. Ondertussen hebben ze lekker de tijd gehad om aan hun vader-zoon relatie te werken, want John dacht eigenlijk dat junior een drugdealer was. Jack blijkt echter kans te hebben gezien om (a) de politieschool, (b) een militaire opleiding en (c) de CIA-training te doen zonder dat zijn vader (zelf politieman) ook maar vaag het vermoeden had dat de jongen deugde. Da’s toch knap.

Omdat ik de vorige vier films al een poosje niet gezien heb, weet ik ook niet of er nog vaak naar terugverwezen wordt. Ik heb in elk geval geen ‘Yippie-ka-jay, motherfucker!’ gehoord. Als je op zulke dingen zit te wachten, vrees ik toch dat je prioriteiten in het leven niet geheel en al op de juiste plaats liggen. Het is dom vermaak, deze film. Meer wil hij ook niet zijn. Maar als een partijtje raggen en rossen is het onovertroffen.

Cijfer: 8/10

Tags:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Copyright © 2005-2017 Brein van Martijn! All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.5, from BuyNowShop.com.

Bad Behavior has blocked 65 access attempts in the last 7 days.