0

Wat had jij dan gedaan?

Posted by Martijn on 04/28/2010 in Blog |

Nooit gedacht dat ik ooit een kat NAAR het asiel zou brengen. Zeker niet om zo’n yuppenreden: ‘ja, hij heeft een paar keer op het bed gepiest’. Maar ‘Kereltje‘ leek wel erg hardleers te zijn. De vraag was niet OF hij nog een keer in de fout zou gaan, maar wanneer. En daarom leefde hij de laatste tijd in het trappenhuis. Hij kon alleen in mijn kantoor, waar hij dan ook prompt zijn eigen mandje vol zeek. Het liefst gebruikte hij echter ons bed. Dat deed hij zelfs twee keer toen wij er nog in lagen en de bank heeft hij ook te grazen genomen. Ik slaap best graag elke dag onder schoon beddegoed, maar niet om deze reden.

Ik heb altijd gezegd dat een kat een baan heeft. Dat kan muizen vangen zijn of een ander huisdier gezelschap houden of in ons geval: huisdier zijn. En met een huisdier bedoel ik niet iets wat de benen neemt bij elke vreemde stem, dat mij elke ochtend opnieuw aankijkt en ontwijkt of ik een volslagen vreemde ben (ook als hij de voorgaande avond drie uur op schoot heeft gelegen) en waarvoor ik in mijn eigen huis cipier moet spelen. Een huisdier moet overal kunnen komen, jou geregeld opzoeken voor gezelschap en minstens twee avonden per week tevreden spinnend op schoot liggen slapen. Dat leek teveel gevraagd voor Kereltje. Nu had ik dat nog jarenlang gepikt ook, maar aangezien hij OOK nog eens elke seconde dat ik niet oplette benutte om op ons bed te gaan zitten pissen, tekende hij zo zijn eigen ontslagaanvraag.

Een kat mag in de fout gaan, vind ik. Heel soms. Als je lange dagen van huis bent of stelselmatig de bak vergeet, heb je het recht niet om kwaad te worden als vervolgens de flarden van je leren bankstel hangen. Maar dit lag anders: dit zag je gewoon aankomen. Het zal allemaal best, dat Kereltje nog moest wennen en gewoon zielig en nerveus was, maar ondertussen zat hij wel aan de valium en was hij doorgaans best te aaien als je maar langzaam op hem af kwam. Zo heel erg slecht had hij het niet. Kennelijk was hij gewoon te stom om te bevatten dat dit nieuwe huis, met riant eten en drinken, alle rust van de wereld en twee HELE grote katten op twee benen die alleen maar heel erg lief voor hem waren, letterlijk de kans van zijn leven was. Ik ken wel meer nerveuze danwel afstandelijke kutkatten waar geen lol aan is, maar die zijn dan nog slim genoeg om dit niet te flikken. Het is niet zo dat we van Kereltje verlangden dat hij zelf op de pot ging zitten en doortrok. Hij gebruikte de bak trouwens wel, dat snapte hij best. Ik verschoonde zijn bak soms zelfs twee keer per dag, dus kieskeurigheid kon het ook niet zijn.

Dus… was ik te ongeduldig? Is drie weken gewenning te kort? Kereltje (voorheen ‘Shiloh’) is weer op te halen bij de stichting Dierenopvang Haarlemmermeer, waar ze overigens heel eerlijk waren over zijn geschiedenis en vast niet wisten dat hij deze tick had. Prove me wrong. Haal hem maar op!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Copyright © 2005-2017 Brein van Martijn! All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.5, from BuyNowShop.com.

Bad Behavior has blocked 83 access attempts in the last 7 days.