0

Zaterdagboodschappenblues

Posted by Martijn on 02/23/2008 in Blog |

Ik mag mijn boodschappen graag op zaterdag doen. Dat is zo’n aardige afwisseling van een week vol werk. Bovendien kom je zo ook veel mensen tegen en dan bedoel ik niet alleen de echtparen waarvan een rood aangelopen man zijn karretje voor het schap met de melk heeft geparkeerd. Nee, ik doel ook op de vele sociaal betrokken vrijwilligers en hard werkende mensen die een winkelcentrum maken tot wat het is: het voorportaal van de hel.

Zo had de Voedselbank Haarlemmermeer zich strategisch opgesteld bij de deur naar de supermarkt, om ons met folders nog eens te wijzen op het feit dat er mensen zijn die zich géén 4 gevulde koeken voor 2 euro 95 kunnen veroorloven. Dat is natuurlijk niet rechtvaardig. Ik vergeet soms wel eens dat er alleenstaande vrouwen zonder noemenswaardige opleiding zijn die zich op hun zestiende door een of ander waardeloos stuk vreten met jong hebben laten schoppen waarna deze ‘kostwinner’ de benen nam en die dus te weinig inkomen kunnen verwerven om én sigaretten én eten te kunnen kopen. Of mensen die op basis van pijn in hun rug (heel vervelend hoor, heb ik ook wel eens gehad) terecht vinden dat ze dan eigenlijk alleen nog maar TV kunnen kijken, wat helaas gezien de lage prijzen van chips en koek een nadelig effect op hun gewicht heeft gehad zodat ze nóg meer rugklachten kregen en ook slechts op een uitkering zijn aangewezen. En dat moet je eens proberen, zo’n plat beeldscherm van 50 centimeter én eten kopen. Dat gaat niet!

Kortom, leve die voedselbank. Nee dank u geen folder, doe maar een extra portie schuldgevoel. Daar heb ik doordeweek namelijk geen tijd voor, dan werk ik. (Ja, in het weekeind werk ik OOK, maar niet als ik boodschappen doe.) Nee, ik doe ook niets in de collectebus en die boodschappen was ik van plan zelf te consumeren dus ik stop niets in de witte kratjes. Ik weet trouwens niet eens wat bijstandsmoeders en steuntrekkers lekker vinden. Frikandellen, vermoed ik. Die heb ik niet gekocht.

Ik ga mijn boodschappen doen en besluit om via een andere ingang het pand te verlaten, zodat de voedselbank zich kan richten op andere potentiële weldoeners.

In het middel van het winkelcentrum staat een man in kokspak, die door het winkelcentrum is ingehuurd om mij erwtensoep aan te bieden vanaf een karretje waaruit muziek blèrt. Is dat niet attent? Nu loop ik met volle boodschappentassen en ik heb net mijn lunch gekocht, maar als ik iets waardeer is het wel aangesproken te worden door een koddig geklede man die als carrière heeft gekozen voor het uitbeelden van beroepen in winkelcentra. Een mede-entrepreneur ontmoeten doet altijd goed. Bovendien, wat is er fijner dan om in je eentje soep te eten midden in de loop van een winkelcentrum, waar nergens bankjes zijn, met smeltende boodschappen in je tas?

Helaas ben ik te verlegen om soepetend figurant te zijn, dus ik besluit hem te vermijden. Dat lukt maar net.

Bij de ingang tegenover de Blokker staat een man te enquêteren. Zo mag je dat gerust noemen, want een enquête is in feite het zoeken van antwoorden en hij zoekt zo te horen naar het antwoord op de vraag of ik van hem groene stroom wil kopen. Nee dank u, ik heb toch geen kinderen dus de planeet hoeft voor mij nog maar een jaar of 50 mee en dat redden we zo ook wel. En ik heb al groene stroom.

Omdat ik de voedselbankmensen, de enquêteur en de soepman niet nodeloos van hun tijd wil beroven, zoek ik (inmiddels wanhopig) naar een uitgang van het winkelcentrum waar je nog ongestoord doorheen kan. Bij de fietsenmaker was vroeger een achterdeur, maar die is nu dicht. Dan maar omlopen tot de deur bij het postkantoor, zo zwaar zijn die tassen nu ook weer niet. Even denk ik dat het me gelukt is, maar dan schiet een jongedame op mij af om me zowaar een gratis exemplaar van het Haarlems Dagblad aan te bieden. Helaas boycot ik die krant wegens verregaande arrogantie van de kunstredactie, maar dat weet zij niet. En ik heb dus ook geen behoefte aan een praatje over waarom ik die krant dan niet wil, dus ik loop maar door met een verontschuldigende glimlach op mijn gezicht. Zo, de boodschappen zijn weer gedaan. En ik hoef ook niet meer op de crosstrainer, vanwege al dat omlopen.

Ik zou al deze hardwerkende en goedwillende mensen het volgende willen meedelen;

SODEKUTKANKER EEN GRAFTAKKETYFUS EIND OP MET JE GEZEIK EN JE SCHULDGEVOEL!

Ik ben Goddomme niet geïnteresseerd in die lulkoek, laat mij in vrede die boodschappen halen en steek niet de hele tijd flyers, collectebussen en andere onzin in mijn gezicht!

Maar ja, dat zeg je niet.

Lieve lezers, nog een heel fijne zaterdag. Ik ga even een HEEL gewelddadig computerspelletje spelen. En daarna weer hard aan het werk, want ik lust geen frikandellen van de voedselbank.

Link: Frikadel, FrikaNdel?

Tags: , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Copyright © 2005-2017 Brein van Martijn! All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.5, from BuyNowShop.com.

Bad Behavior has blocked 94 access attempts in the last 7 days.