0

Wi-Fi zit in de lift!

Posted by Martijn on 07/16/2005 in Columns, Computers en Internet |

Het is half twaalf ’s avonds en ik ga de deur uit op weg naar een LAN-party. Een nachtje doorhalen met vrienden, bier en een gewelddadig computerspel, wat wil een mens nog meer? Gelukkig heb ik ook deze keer een geweldig excuus om de lift te nemen: ik heb mijn laptop bij me en dan is de trap véél te gevaarlijk.
De lift gaat open, ik stap in en als de deuren dicht zijn voel ik hoe de kooi rustig naar beneden zakt. Ik weet niet of u wel eens in een lift hebt gestaan, maar het is de bedoeling dat de deur bij aankomst automatisch openschuift. Tenminste, wel in het luxueuze appartementencomplex waar ik woon. Aan duwen doen wij niet. Trouwens, de meeste buren zijn hoogbejaard en hebben al moeite met het klepje van de brievenbus.

Helaas hoor ik geen geruststellend gezoem van electromotoren en blijft de lift potdicht. Hé bah, dan moet ik mijn vriendin wakker bellen. Tenminste… als ik mijn telefoon niet net in de oplader had gestopt! Klereding! Nu moet de hele flat eraan geloven, terwijl die stomme bejaarden hier al om tien uur in bed liggen. Dat wordt vast weer gezeur bij de komende bewonersvergadering: “En u zat ook herrie te maken in de lift!” Zuchtend druk ik op de alarmknop, waardoor een schorre klaxon in het trappenhuis gaat brullen. Normaal gesproken, dan…

Wat heb ik toch misdaan?! Geen telefoon, geen toeter en bovendien woon ik op de een-na-hoogste etage. De bewoners van de 1e en de 2e verdieping, voor zover ze nog lopen zonder stok, vinden het veel makkelijk om de trap te nemen. Het kan dus wel even duren voor ze me hier vinden. Zal ik gaan gillen? Da’s ook zo gênant…

Wacht eens, ik heb mijn laptop bij me! Ben ik nog in het bereik van mijn draadloze netwerk? Ik installeer me op de vloer met de laptop op schoot en hoop maar dat de muren van de liftkoker geen al te grote hindernis vormen. Wel dus… en volgens mij was ik al bijna beneden, dus daar zit teveel beton tussen. Maar dan lijk ik mazzel te hebben: ik vind een draadloos netwerk met de SSID-naam van een buurman, volgens mij die bolle eikel van nummer 6. Hoera, verbinding! Oh shit… WEP-encryptie! Ik mag wel verbinden, maar krijg geen IP-adres.

Even logisch nadenken. Een WEP-code is tien cijfers. (*) 0123456789 werkt niet. Omgekeerd ook niet. Wat kies je dan als code? Welk tiencijferig nummer ken je uit je hoofd? Juist, je telefoonnummer. Nu nog even naar www.detelefoongids.nl en… oh nee, dat kan nog niet. Maar ik heb wel mijn palmtop bij me en volgens mij heb ik die man vorig jaar eens gebeld. Godlof, zijn nummer staat bij de reminder!

BLING! Martijn is online.

Martijn: Hee Richard!
Richard: Broer! Waar blijf je nou?
Martijn: Dat is nog een heel verhaal!

POING! Uw accu is op 5% van het maximale vermogen. Schakel direct over op netstroom om verlies van gegevens te voorkomen.

Martijn Warnas

(*) Een 64-bits WEP encriptie met HEX-codering is tien cijfers. Het had ook 128-bits kunnen zijn met een willekeurige passphrase, maar dat was het niet. Work with me, people! Never let the facts get in the way of a good story…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Copyright © 2005-2017 Brein van Martijn! All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.5, from BuyNowShop.com.

Bad Behavior has blocked 57 access attempts in the last 7 days.