Dat kan ik dus niet, tenminste niet voor vrouwen. Mijn moeder zegt het altijd voor en bovendien wil die toch alleen maar de Margriet-agenda, maar normaal gesproken is dit een operatie waar ik een week van tevoren al chagrijnig van word. Soms kun je je 'schoonmoeder' stiekem bellen voor tips, maar wat te denken van al die jarige collega's? Naar mannelijke maatstaven weet je genoeg van ze: vrijgezel, makkelijk in de omgang, ging ook al eens naar huis met die lul van Marketing... kat in 't bakkie. Maar dan wordt het tijd voor een cadeau. Wat draagt ze ook alweer? Ja, kleren... m'n neus, dat zie ik ook. En wat voor parfum is dat? Ik heb haar kaptafel nog niet gezien. Wat voor muziek luistert ze dan? Al sla je me hartstikke dood.

Mannen registreren dat soort details meestal niet. Vrouwen wel. De gluiperds. Die geven briljante cadeau's, puur om te zieken. Precies wat ik wilde hebben: een batterij-oplader, lege videotapes, een stropdas met apestaartjes erop. Maar dan ga ik naar een cadeauwinkel en wat zie ik? Opblaasbare kussens in de vorm van lippen, lichtgevende plastic tulpen, shampoo met ronduit vulgaire etiketten, kleine flesjes champagne die veel meer suggereren dan ik van plan ben of eindeloze rijen knuffelbeesten. Om even niet te spreken van 'lekkere luchtjes'. Wat MOETEN ze daar toch mee? Ik krijg ze ook, maar ze gaan nooit open. Ik ruik gewoon naar zeep. Sinds mijn 21e doe ik al met 5 miniatuurflesjes herenparfum die mijn moeder ooit tax-free voor me kocht. Als ze leeg raken giet ik ze in elkaar over, dan kan er een flesje weg. Mannen die luchtjes dragen moet je niet vertrouwen, vind ik. Daarom kan ik me niet voorstellen dat een vrouw een luchtje wil, maar ze hebben ze zelf vaak genoeg bevestigd. Een goede tip is dan om ruim van tevoren discreet naar 'haar' merk te vragen, maar wie denkt daar nou aan? En wie onthoudt het antwoord?

Ik zie dus een gat in de markt: een winkel waar mannen cadeaus voor vrouwen kunnen kopen. Die zijn er natuurlijk wel (Blokker, Etos, Witgoedzaken) maar dat bedoel ik niet. Daar krijg ik niet de service die ik eigenlijk zoek.
Ten eerste bestaat het personeel daar uit vrouwen en daar heb je, al zou je anders vermoeden, weinig aan bij het plegen van overleg. 'Voor welke gelegenheid is het?' 'Wel, ik hoop haar tussen nu en volgende week wel plat te krijgen.' Dat krijg ik m'n bek niet uit bij die meiden. Ten tweede staat alles daar wat mij betreft verkeerd gerangschikt: parfum bij parfum, vazen bij vazen... als ik wist dat een vaas het juiste cadeau was, kon ik het zelf ook wel, ja!

Nee, in mijn winkel (ik denk aan Chick-Gifts) werken mannen in grijze stofjassen achter effen geschilderde toonbanken. Dat schrikt vrouwen af, want die mogen het niet weten. In de etalage ligt veel te duur doe-het-zelf spul, als afleidingsmanoeuvre en geheim herkenningssignaal. Als je de mannen met de stofjassen wat vraagt gaan ze halverwege je eerste zin al knikken en dan sloffen ze het magazijn in, om terug te komen met een volledig ingepakt cadeau. "Dit zoekt u, meneer. Zeker weten. Dertig gulden. Als het niet goed is mag u ruilen maar geloof me, het is goed. Ik zit al dertig jaar in dit vak." Zoiets. Lijkt me heerlijk. Ik betaal zo het dubbele, om die middag winkelen uit te sparen.

"Meneer, zeg het eens."
"Ja, ik zoek dus een cadeau."
"Moeder, vriendin, buurvrouw..."
"Tja..."
"Ex-vriendin, was-het-maar-een-vriendin, jarige collega..."
"Nou, doe toch maar vriendin."
"Verjaardag, versieren, excuses..."
"Versieren. Nou ja, zeker stellen zeg maar. Regulier onderhoud."
"Hoe oud?"
"Eh... negentien."
"Snoep, cosmetica, plant, kleding..."
"Kleding?"
"Hebben wij heel wat in hoor. Wat voor maten?"
"Tjezus, eh..."
"Hoe hoog?"
"Zo... ongeveer."
"Hoe dik?"
"Slank."
"Hmmm... borsten?"
"Nou eh..."
"Wijs maar even aan in het boek. Okay, dat is 75A. Nou ja, wie het grote niet eert... Wat mag het kosten?"
"Vijftig piek, zoiets."
"Moment. Gaat u even zitten. De nieuwe Computer!Totaal is net binnen."

En dan komt hij vijf minuten later terug uit dat magazijn, met een mooi ingepakt cadeau. Pas als je afgerekend hebt vraagt hij:
"Wilt u nog weten wat het is?"
"Nou eh... ja?"
"Een satijnen hemdje. Niet te frivool, maar als je zo ver komt ben je aardig op weg. Succes d'r mee. Wie mag ik dan helpen?"
En dan de volgende getergde ziel.
"Ja, ik zoek iets voor een vriendin."
"Een echte of meer zo'n praatvriendin?"
"Praatvriendin."
"Dus niet een waarmee u naar bed zou gaan?"
"God nee... daarom juist. Ik zoek iets wat niet teveel suggereert, maar een boekenbon is zo lullig en verder kon ik alleen maar kleine flesjes champagne en plastic tulpen vinden."
"Meneer, ik ga u helemaal uit de brand helpen. Is ze érg lelijk?"
"Nou ja, voor noodgevallen is het wel..."
"Maar ze gebruikt wel make-up?"
En dan krijgt die man een make-up reiskoffertje mee ofzo. Had-ie nooit zelf bedacht.

Het wordt pas echt mooi als die winkel de namen registreert van al die vrouwen, inclusief de cadeautjes: "Meneer, ik zie dat er dit jaar al drie heren zijn geweest die dachten dat ze een kans hadden. Ik zie hier een sieradendoosje, een dure kamerjas en een grote fotolijst. En u bent nummer vier. Ik zou zeggen: houd het nu even simpel, want kennelijk is ze vrij kritisch en dan is het toch maar zonde van het geld." Ongekende mogelijkheden. "Meneer, twee jaar geleden woog ze nog 62 kilo, nu al 74. Ik zou dat even in de gaten houden..."

Gouden concept. U mag het gratis hebben. Ik zou het zelf wel doen, maar de inkoop zou een levensgroot probleem worden.

Martijn Warnas

Van dezelfde schrijver:
The Movie Academy (leuke filmbesprekingen)
The Cyber Academy (columns over internet)