Nino gaat trouwen. Zijn drie zussen zijn stomverbaasd als ze dat horen, omdat iedereen er tot dusverre van uit ging dat hij homo was. Praktiserend, welteverstaan. Dus het was al geen twijfelgeval. Maar ja, Nino gaat dus trouwen met Bo, met als gevolg dat hij het Portugese hotel erft waarop zijn drie zussen recht meenden te hebben. Hun overleden vader was kennelijk niet zo blij met de lifestyle van zijn zoon en liet in zijn testament een clausule opnemen om Nino 'aan te moedigen' te trouwen. Alleen daarom al vertrouwen de drie zusjes het huwelijk voor geen meter en dus nemen ze zich voor er iets aan te doen.
Tsja, die zussen. Ze hebben maar een ding gemeen en dat is dat ze alle drie dringend naar de kapper moeten. En met dringend bedoel ik: zwaailicht en sirene. De blonde is een bemoeizieke wereldverbeteraar, de rode is een journaliste die tegen heug en meug met een artikel over sex bezig is en die brunette is een kunstenares die onder meer reageerbuisjes vult met alle denkbare menselijke afscheidingen. Vreselijke types. Als ik zulke zussen had gehad, was ik waarschijnlijk ook homo... eh... hoewel... oke, dan was ik in het klooster gegaan. Ik wil het er verder ook niet over hebben. Brrr...
Dit is weer zo'n Nederlandse film. Met van die verlammende blootscenes. Echt verlammend. En verder zien we ook nog een prostaatonderzoek, dat was ook geen feestje. Al met al hebben we thuis Triviant maar weer van zolder gehaald. Mijn vriendin heeft nog een appeltje te schillen met Paula van der Oest, verantwoordelijk voor regie en scenario. Zelf vond ik het niet zo'n ramp: die verbouwing op zolder is nu zo goed als rond. Maar ik dwaal af.
Er zit een lichtpuntje in deze film. Het is een kleintje, maar ik grijp alles aan: het is Hugo, de man van de roodharige. Acteur Theu Boermans zal in het echt een bovenstebeste kerel zijn, maar hij speelt Hugo als een lamstraal van het zuiverste water. Lelijk als hij is weet hij echter toch geregeld een vrouw te versieren, waarschijnlijk onder het motto: 'Nee heb je, pepperspray in je smoel kun je krijgen.' Daarom sturen de drie gezusters hem ook op Bo af, om te zien of hij haar tot vreemdgaan kan bewegen. Aanschouwelijk onderwijs voor mannen die kampen met verlegenheid, dat is het eigenlijk.
Ik kan me er eigenlijk niet toe brengen het verhaal in meer detail te vertellen. Zoiets staat of valt bij de karakters en deze mensen wens je na een kwartiertje allemaal acute mond- en klauwzeer. Technisch gezien zijn ze daar niet vatbaar voor, maar het zijn toch allemaal domme koeien.
Met excuses aan iedereen die bij deze productie betrokken was en die nu denkt: 'Weer zo'n betweter die de boel afkraakt terwijl hij zelf nog geen fatsoenlijke bruiloftsregistratie zou kunnen maken' moet ik toch gewoon zeggen wat ik er van vind. En ik vind het dus prut. Koeienprut. Pretentieuze koeienprut, ook dat nog. Ergens in de persmap zal wel staan dat het hier om 'jonge, moderne vrouwen gaat die worstelen met de problemen van hun generatie en de sleur van het bestaan' ofzo. Alsof dat een reden is om zo'n film te maken.
Wie hierbij de zaal uitkomt zonder in een rechte lijn naar de kassa te lopen om geld terug te eisen is net zo erg als de karakters in Zus & Zo. Er zijn best goede kanten aan deze film, maar als ik langer dan vijf minuten moet nadenken voor ik er een heb kan ik net zo goed stoppen, nietwaar?
Score: 3/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|