

Nu speelt Tad vaak in romantische films en hij is dan ook voor veel vrouwen de man van hun dromen. Rosalee Futch bijvoorbeeld, slaat geen film van hem over. Ze neemt dan haar vrienden Cathy en Pete mee, hoewel Pete helemaal geen interesse heeft in de romantische prutfilms waarbij Rosalee en Cathy zo graag mogen wegdromen. Pete heeft namelijk zelf een oogje op Rosalee, al is hij niet het soort man om dat hardop te zeggen. Ze kennen elkaar tenslotte pas 22 jaar en je moet zulke dingen niet overhaasten.
Het drietal is overigens ook collega van elkaar: ze werken in een supermarkt met de bizarre naam Piggly Wiggly. (Tot mijn stomme verbazing blijkt die keten echt te bestaan. Hun logo is een varken met een slagersmuts.) De dames zijn caissière, Pete is zelfs bedrijfsleider. Ze wonen in het plaatsje Fraziers Bottom, West Virginia. Dat verhoudt zich tot Hollywood als het Gelderse plaatsje Collendoorn tot Amsterdam. Met andere woorden: in Hollywood denken ze dat iedereen uit West Virginia achterlijk is.
Omdat Tad geregeld in de roddelbladen verschijnt en de kans op een goede rol daarmee natuurlijk afneemt, wordt het tijd voor wat positieve publiciteit. Daarom bedenkt zijn manager het volgende: voor een donatie van honderd dollar aan een goed doel maakt elke vrouw kans op een date met Tad.
Dat lijkt Rosalee wel wat, dus gaat ze sparen. Tot groot verdriet van Pete wint ze de hoofdprijs, waarop ze businessclass naar Hollywood mag vliegen en een avondje met Tad op pad gaat. Hij haalt haar op met een limousine, neemt haar duur uit eten en doet net of hij het niet erg vindt als ze van de zenuwen op zijn schoenen kotst. Tot zijn verbazing wil ze echter niet mee naar zijn huis, althans niet mee naar binnen. Tenslotte is het wel een keurig meisje. Zo keurig, dat Tad begint te beseffen hoe vreselijk leeg en oppervlakkig zijn leventje eigenlijk is! (En dat mogen wij, arme sloebers met suffe kantoorbaantjes, natuurlijk ook graag zien.)
Een ervaring rijker keert Rosalee terug naar huis, waar Pete het tijd vindt om duidelijk te maken wat hij voor haar voelt. Helaas… precies op het verkeerde moment klopt Tad Hamilton in eigen persoon op de deur van de kantine. Hij is zo onder de indruk van Rosalee, dat hij een poosje in Frasiers Bottom zal verblijven om daar, om het eens in goed Nederlands te zeggen, wat van haar normen en waarden op te pikken. Daarbij belooft hij plechtig met zijn handjes van Rosalee af te blijven.
Ondanks de titel gaat deze film natuurlijk niet over Tad, maar over Rosalee en Pete. Uiteindelijk moeten zij elkaar krijgen, al lijkt Rosalee die mogelijkheid in haar hele leven nog geen picoseconde overwogen te hebben, trekt Pete zijn bek niet open en probeert Cathy het zelfs actief te ontmoedigen.
Sommigen zullen de sfeer van deze film heel prettig vinden. Het heeft de braafheid van de jaren '50, in combinatie met een plot dat net zo subtiel is is als geprakte aardappels. Het mankeert er nog maar aan dat Pete bij het leger gaat en vertrekt om overzee te gaan vechten voor het vaderland.
Persoonlijk vond ik het echter, kind van de jaren '80 dat ik nu eenmaal ben, een bijzonder zouteloos verhaaltje met karakters die werkelijk onvoorstelbaar plat en saai zijn. Rosalee (Kate Bosworth) moet een vrolijke, nuchtere meid uit een klein stadje voorstellen, maar ze lijkt eerder van de maan afkomstig te zijn. Het personage Pete (Topher Grace, bekend uit 'That Seventies Show') stelt ook weinig voor, al is hij redelijk gevat. Hij lijkt het echter gedurende de hele film interessanter te vinden om de rol van stille aanbidder te spelen, met gekwetste opmerkingen over zijn gebroken hart naar al wie het horen wil behalve Rosalee.
De film bevat hooguit vijf grapjes die de moeite van het grinniken waard zijn, al doet Ethan Hawke als slijmerige manager erg zijn best om de film een beetje energie te geven. Helaas is dat bij lange na niet genoeg. Dit is geen film, dit is een damesromannetje.
Score: 4/10
Martijn Warnas