Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Will Smith is cool. Hij speelt weliswaar sinds the Fresh Prince of Bel Air hetzelfde type, maar dat is dan ook een supercool type. Nu speelt hij datzelfde type weer, maar dan met de naam James West en gekleed in een zwart pak. West is een U.S. Marshall in de tijd van het wilde westen (duh!). Overigens is in dit verhaal het Wilde Westen een kruising van de bekende cowboystijl met de Barok en het werk van Jules Verne, met een vleugje Science Fiction. Niet bepaald de setting voor een tweede Kramer Vs. Kramer of een ander diepgaand, emotioneel verhaal. Maar wel geinig.

De Amerikaanse burgeroorlog is net voorbij (het racistische zuiden tegen het minder racistische noorden) en president Ulysses S. Grant heeft zijn handen vol aan de heropbouw van het land. Het laatste waar hij op zit te wachten zijn dreigementen van Dr. Arliss Loveless, die hem beveelt de macht over te dragen zodat de VS opgedeeld kunnen (ja kunnen, look it up) worden tussen de Zuiderlingen, Engeland, Mexico, Spanje en hemzelf. Loveless (een geniale gek die alle organen en ledematen beneden zijn ribbenkast mist en dus in zelfgemaakte rolstoelen-op-stoomkracht rondscheurt, een bizarre maar leuk gespeelde rol van Kenneth Branagh) heeft een aantal vooraanstaande geleerden ontvoerd en beweert dat die hem helpen met een superwapen, om het dreigement kracht bij te zetten.
De president stuurt twee Marshalls op pad (die dat niet van elkaar weten) om dat probleem op te lossen. West, de revolverheld, is de ene en Artemus Gordon is de andere. Gordon (Kevin Kline, een specialist op het gebied van dit soort rollen en meteen ook even President Grant speelt) is zelf ook niet vies van een uitvindinkje en probeert bovendien het gebruik van wapens te minimaliseren. In plaats daarvan doet hij liever een jurk of andere vermomming aan.

Het duo heeft uiteraard de schurft aan elkaar en moet samen op pad in een speciaal uitgeruste trein. Deze trein had Q in zijn meest koortsachtige dromen nog niet kunnen verzinnen. Er zitten valdeuren in, wapenkasten, een biljart met explosieve ballen en meer van dat fraais. Trouwens, flauwe zet van regisseur Sonnenfeld om daar een grote stoomlocomotief voor te zetten, want ik verander bij het zien van zo’n ding op slag in een jochie van 13. Echt heel erg. Proefwerk geschiedenis: ‘Hoe vervoerden de Duitsers de Joden naar de concentratiekampen?’ Mijn antwoord: ‘Meestal in een Schumann 1132 stoomloc met dubbele tender.’
(Ik begin je verhaal over irritante jongetjes met onverdiend hoge cijfers nu ook beter te begrijpen. - Ed.) Hoe dan ook, de film zit propvol met speciale effecten die bedoeld zijn om je aan het lachen te maken. Hoogtepunt is een enorme, stoomaangedreven Tarantula-tank die met zijn spinnepoten zelfs over bergen heen kan klimmen. Dat moet je zien om het te snappen. De ruzie tussen West en Gordon is ook erg vermakelijk en dan speelt er natuurlijk ook nog het onvermijdelijke vrouwtje-dat-de-dag-redt mee (Salma Hayek in dit geval) maar ze redt de dag niet en dient alleen voor het showen van sexy lingerie. Ze wordt trouwens niet eens op het laatste moment door de boef gegijzeld. Daar had ik, zodra ik haar zag, een geeltje op durven wedden.

Even over de zwakke plekken in deze film: kijk, over die techno-onzin hoor je mij niet. Ik geloof alles wat dat betreft. Een zelfgebreid kogelvrij vest? Prima. Stoomaangedreven spinnemachine? Loopt u maar door. Man zonder onderlichaam in stoomaangedreven rolstoel? Parkeren in vak C, bij de andere mannen zonder onderlichaam in stoomaangedreven rolstoelen graag. Ik geloof alles. Maar het verhaal rammelt als een Lada-bouwpakket. Niks wordt uitgelegd, nergens zie je de voorgeschiedenis van. Bloedirritant!
Waarom zit Loveless in een rolstoel? ‘Omdat hij een ongeluk heeft gehad.’ Ja, dat haal je de koekkoek!
Waarom wil hij Engeland een deel van Amerika schenken? ‘Omdat hij gemeen is.’
Hoe komen West en Gordon steeds te weten wat hij van plan is? ‘Omdat het onvermijdelijke vrouwtje dat toevallig heeft horen zeggen.’
Van die dingen, meneer. Van die dingen.

Dan nog iets: twee onafhankelijke waarnemers (mijn broer Richard en mijn netwerkbeheerder Akos) vonden de film ‘wel aardig’. De lezers van de Internet Movie Database vonden hem, getuige het gemiddelde cijfer van een 4.4 aanzienlijk minder dan dat. Ab Zagt (recensent Algemeen Dagblad en vermaard zeikerd) vond het voornamelijk een triomf voor de afdeling speciale effecten. En wat vond ik?
"IT ROCKED THE FUCKING HOUSE!!!"
Kortom, aan mijn mening heb je eigenlijk ook niks. Een stoomtrein, wat grappige dialogen en een spinnemachine en ik ben al verkocht.

Het moest er een keer van komen. Dat cijfer voor Star Wars (8,5) zit me al weken dwars. Ik heb ‘m nu twee keer gezien en het is een onderhoudende film, niks mis mee. Maar ik heb ook al een paar films gezien die gewoon leuker waren, maar die ik eigenlijk geen hoger cijfer wil geven, omdat er bijvoorbeeld teveel gaten in het verhaal zitten of omdat er kansen worden gemist. Star Wars heeft dat voor mijn doen waanzinnig hoge cijfer gekregen zoals het braafste, ijverigste jongetje in de klas dat ook altijd krijgt: ondanks het feit dat het een slijmerig, irritant mannetje is en andere leerlingen veel leuker zijn, moet de docent gewoon naar het ingeleverde werk kijken. En het irritante aan Star Wars is, in willekeurige volgorde: de hype, de schandalige merchandising, het gedrag van de fans (kaartje kopen, trailer bekijken en voor de hoofdfilm de bios weer uitlopen), Jar Jar Binks, het feit dat meer dan de helft van de film is opgenomen voor een blauw scherm en er welgeteld 1 shot is zonder speciale effecten, de manier waarop Natalie Portman spreekt en last but not least de jonge Darth Vader, Anakin. Met zijn enge blonde bolletje en zijn vroegwijze gedrag.

Maar ja, het eindresultaat is een zeer behoorlijke film en een hoogstandje op het gebied van speciale effecten en oog voor detail. Dus wat moet je dan?

U begrijpt nu hopelijk dat ik geen keuze heb: Wild Wild West moet er overheen, al heeft deze film ook zo zijn fouten. De hemel sta me bij als er een keer een écht goede film verschijnt, want dan moet ik misschien een elf of een twaalf uit gaan delen!

Cijfer: 8,6/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .