Verhaaltechnisch is er aan dit verhaal, oorspronkelijk een boek van H.G. Wells, overigens niet erg veel te beleven. Marsmannetjes die het op onze grondstoffen voorzien hebben, sturen een knokploeg naar de aarde en schoppen daar een enorme puinhoop. De 'lol' zit hem voornamelijk in de opbouw van het nieuws over de invasie, beginnend met wetenschappelijke publicaties over vreemde explosies op het oppervlak van Mars en dan langzaam oplopend via vage berichten over smeulende cilinders op de heide tot het moment waarop zo langzamerhand iedereen op aarde achterna gezeten wordt door een enorme mechanische spin. De afloop is ook behoorlijk suf, maar ik zal voor deze keer de mensen die denken dat 'Pimp My Ride' onder de noemer Educatieve TV valt eens matsen door het niet te verklappen. Voor diezelfde groep zal binnenkort wel een film over de Hindenburg gemaakt worden en daar zit me toch een verrassing in, jongens!
Stephen Spielberg zag hier wel brood in en liet een zouteloos script schrijven, dat in twee zinnen is samen te vatten: Tom Cruise speelt een gescheiden vader die op een dag zijn puberende zoon en zijn iets jongere dochtertje te logeren krijgt.
Vervolgens begint de invasie van de marsmannetjes en al snel moet hij New York ontvluchten en doet hij alles wat in zijn vermogen ligt om zijn kinderen te beschermen.
That's it. Werkelijk, hier houdt het op. Ik heb ingewikkelder scenario's gelezen op een bus mierenpoeder. (1. Open bus. 2. Strooi poeder bij de ingang van het nest. 3. Na gebruik handen wassen.) Dit is bepaald geen Independance Day, mensen. Denk maar niet dat deze dappere huisvader degene is die ontdekt hoe je de invasie tegen kan houden, of dat zijn dochtertje (Dakota Fanning) de enige is die een dialoog met de buitenaardse wezens op gang kan brengen. Welnee, het is gewoon twee uur rennen geblazen. Feitelijk gebeurt er steeds hetzelfde: de aliens komen er aan, pa sleept zijn kinderen mee naar een schuilplaats, de aliens breken de tent af en op het nippertje weet het drietal vervolgens te ontsnappen. Da's leuk, da's spannend en da's spectaculair, allemaal tot je dienst. Maar meneer Spielberg, mag het ietsje meer zijn? Is het niet min of meer gebruikelijk dat de karakters die wij volgen ook een beetje groeien als mens? Dat ze iets meer doen dan in een hoekje zitten te schuilen, om op het laatste moment weg te springen?
Okay, voor de vorm doen die twee kinderen nog wel of ze eigenlijk geen vertrouwen hebben in hun losbol van een vader: die puber ligt lekker dwars, het meisje wil naar haar moeder. Verder is er nog een scène waarin pa (ik heb niet eens de behoefte om de naam van Tom's karakter op te zoeken) iemand moet vermoorden om zijn dochter te beschermen en gaat een buitenaardse invasie natuurlijk niemand in de koude kleren zitten, maar die elementen lijken allemaal naderhand toegevoegd om wat tijd te rekken. Ze worden amper uitgewerkt, laat staan dat ze onderdeel zijn van een groter verhaal. Trouwens, er zit ook aardig wat jatwerk in. Nu lijken alle rampenfilms op elkaar, maar het stukje waarin onze helden in een kelder schuilen voor drie aliens met koffiepauze (neem ik aan, want ze komen aan een kraan lurken) lijkt sprekend op een scène uit Jurassic Park. Trouwens, hoe vaak zou ik Manhattan nu al hebben zien branden op het witte doek? Keertje of dertig, schat ik. Dan was dit nummer 31 en weet je, het nieuwtje is er wel vanaf!
Omdat ik niet het soort criticus ben dat in elke film een vermomde parabel of Griekse mythe wil zien, kan ik met een dergelijke film best leven. Met een beetje actie op zijn tijd is niks mis en War Of The Worlds heeft een paar shots die zeker de moeite waard zijn. Het trieste is alleen dat het zoveel méér had kunnen zijn. Om nog even terug te komen op Independance Day: dat is natuurlijk ook 'maar' een actiefilm, maar die heeft misschien wel twintig losse en interessante verhaaltjes over mensen die reageren op een bijzondere situatie en dat komt dan ook nog eens allemaal mooi samen. War Of The Worlds is echter niets meer dan het verhaal van een man die probeert zijn gezin in leven te houden. Da's mooi, maar het maakt eigenlijk geen donder verschil of hij met zijn kinderen op pad zou zijn of met twee katten in een reismand en of het nu oorlog is of dat er marsmannetjes geland zijn. En dat is een enorme gemiste kans, meneer Spielberg. Ik dacht eigenlijk dat u inmiddels beter wist. Doe mij de filmversie uit 1953 maar...
Score: 6/10
Martijn Warnas
Voor wie (gratis) het boek wil lezen:
https://wikisource.org/wiki/The_War_of_the_Worlds
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|