Walk On Water is weliswaar een film die vrijwel alle aspecten van Israël op een of andere manier aanroert, van het gevoel tegenover Duitsers tot de beruchte Mossad en van de bijbelse geschiedenis die in dat land zo tastbaar is tot het feit dat dit volk bij winkelpersoneel over de gehele wereld (samen met de Ghanezen, overigens) bekend staat als het meest onbeschofte, maar juist die mix maakt het eigenlijk interessant.
Eyal is een jonge vent, ergens rond de dertig schat ik, die voor de Mossad werkt. Hij knapt gevaarlijke klusjes op, zoals het vermoorden van een Hamas-leider. Op een dag komt hij thuis en treft zijn vrouw dood in bed: ze heeft zelfmoord gepleegd.
De klap is enorm, maar Eyal wil niets liever dan meteen weer aan het werk om tenminste weer iets omhanden te hebben en zijn aandacht af te leiden. Zijn chef Menachem had liever dat Eyal het wat rustiger aan deed en met een psycholoog ging praten. Daarin heeft Eyal echter geen interesse en daarom krijgt hij een nieuwe klus:
De jonge Duitser Axel komt naar Israël om daar zijn zus Pia te bezoeken, die in een Kibboets leeft. De opa van Axel en Pia is echter een Nazi, die na de oorlog naar Argentinië is gevlucht. Menachem is het spoor van deze oude man echter onlangs kwijtgeraakt en het is nu aan Eyal om er achter te komen of Axel en Pia daar toevallig iets van weten. Menachem heeft namelijk een motto en dat is: 'Reken met ze af voor God het doet.' Kennelijk kun je in Israël geen twee motto's tegelijk hebben, want 'Stel niet uit tot morgen wat je vandaag kunt doen' was ook wel toepasselijk geweest: die Nazi is inmiddels 85!
Eyal doet zich voor als gids en haalt Axel op van het vliegveld. Twee weken lang trekt hij met de twee jonge Duitsers op, waarbij hij zelfs afluisterapparatuur plaatst. Al snel raakt hij er van overtuigd dat deze twee niets over opa te melden hebben en hij is dan ook opgelucht als hij Axel uiteindelijk weer kwijt is en aan zijn volgende missie kan beginnen. Maar dan stuurt Menachem hem naar Duitsland, achter Axel aan.
De speurtocht naar die oude Nazi is niet de hoofdmoot van de film. Eigenlijk wil deze film het verhaal vertellen van een cynische, bijna emotieloze Mossad-man die tot zijn eigen verbazing een soort vriendschap sluit met een jonge Duitser.
Axel blijkt overigens 'schwul' te zijn, tot stomme verbazing van Eyal. Lekkere inlichtingendienst moet dat zijn... Ik had het na vijf minuten al door, toen Axel vrijwillig aan het volksdansen in de Kibboets mee ging doen, maar bij Eyal duurt het wat langer en zo gaan die twee ook lekker zwemmen in de dode zee en praten ze tijdens het douchen ook nog eens over het fenomeen van besnijdenis! Dat was niet mijn favoriete stukje van deze film, eerlijk gezegd, maar gelukkig is het snel weer voorbij en je snapt daarna extra goed dat Eyal geschokt is als hij merkt dat Axel homo is. Douchen met andere kerels is al niet zo geweldig maar als het dan toch moet alleen met 'eyes front and center', natuurlijk.
Vanwege de nogal negatieve berichten over Israëliërs die ik de laatste tijd hoor (met name van mensen die op Schiphol werken) was ik nogal nieuwsgierig naar deze film, dus persoonlijk vond ik het wel interessant om via het witte doek een kijkje in dat land te nemen.
Het verhaal over die vriendschap interesseerde me echter geen donder, laat staan die halfbakken Nazi-jacht. Ik zou eigenlijk niet precies kunnen zeggen wat deze film nu precies wil zeggen, maar het is wel heel duidelijk voor het arthouse-publiek. Dat volkje begrijp ik toch al nooit en dat is wederzijds. Ik zou zeggen: ieder het zijne. Gelukkig is er dan altijd nog de persmap: 'What begins as a deceptive mission dissolves into a journey through conflicting ideologies and histories, changing Eyal's view of the world forever.'
Mij best. Mazzeltov!
Score: 6/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|