

'Wat zou je doen met een miljoen' is typisch zo'n vraag voor feestjes
waarvan het de bedoeling is dat ze uit de hand lopen, maar waar dat maar
niet wil lukken. 'Wat zou je doen VOOR een miljoen' is ook een betere
en originelere vraag, waar in de film Waking Ned een leuk antwoord op
wordt gegeven.
De
setting is Tullymore, een afgelegen dorpje aan de Ierse kust. Rustieker
kan het haast niet: er wonen nog geen zeventig mensen, er is in de wijde
omgeving geen boom te bekennen en de mensen wonen er in stenen bouwvallen
waar pasgetrouwde stelletjes ontzettend hitsig van worden en waar bejaarden
liefst zo snel mogelijk uit willen vertrekken.
Jackie
O' Shea en Michael O' Sullivan zijn twee heren op leeftijd die een grote
passie hebben: de loterij. Ze spelen elke maand braaf mee, maar winnen
uiteraard nooit. Op een dag blijkt dat de hoofdprijs in Tullymoore is
gevallen en de heren gaan, samen met Jackie's vrouw Annie, op zoek naar
de gelukkige winnaar om daar een een flink potje bij te gaan slijmen,
in de hoop een graantje mee te kunnen pikken. Ze geven rondjes in de kroeg
en vragen zelfs iedereen die deze maand met de loterij heeft meegedaan
te eten, in de hoop dat de winnaar zijn mond voorbij praat. Een genodigde
komt niet opdagen en dat blijkt de oude Ned Devine te zijn. Jackie vindt
Ned in zijn huisje, voor de TV en met het lot in zijn hand: de schok van
het winnen heeft hem een hartaanval bezorgd. Ned heeft geen familie en
al snel ontstaat het idee om de organisatoren van de loterij te neppen.
Jackie, een man die niet in zijn eerste leugentje is gestikt, zal zich
voordoen als Ned. Helaas gaat er iets fout waardoor de meer timide Michael
die rol op zich moet nemen. Hij ontvangt de controleur van de loterij
in het huisje van Ned. Deze laat hem allerlei papierwerk invullen, maar
net als alles in orde lijkt kondigt de man aan binnenkort terug te komen
om in het dorp nog even te informeren of Ned inderdaad is wie hij zegt
te zijn. Ai! In Amsterdam kun je weliswaar twee weken dood in je flat
liggen zonder dat je buren je missen, maar in het dorpje Tullymore kent
iedereen elkaar. Bovendien is het strafbaar om de loterij op te lichten.
Wat nu?
Waking
Ned is een heerlijk en origineel verhaal, zonder gelul over virtual reality,
ontploffende gebouwen, onrealistische seks tussen onrealistisch mooie
mensen en ruimtewezens. Meer vertel ik dus niet, want dat is zonde.
De acteurs zijn allemaal volslagen onbekend, behalve misschien David Kelly
(Michael), die fans van Fawlty Towers misschien herkennen als de louche
aannemer O'Reilly. Iedereen spreekt met dat typisch Ierse accent waarvan
ik dacht dat ze het speciaal voor de comedyserie 'Father Ted' hadden verzonnen
en het landschap is fenomenaal, tenminste als je een mensenschuwe liefhebber
van gras en rotsen bent. De Ierse VVV zal wel staan te juichen want het
lijkt schitterend weer in dat gebied, terwijl het er toch om bekend staat
dat het daar zo vaak regent dat zelfs de zeehonden zich verhangen.
De film heeft een klein probleem: hij stikt van de nutteloze bijfiguren, waarschijnlijk vanwege de couleur locale. Zo zit er een liefdesgeschiedenis in tussen een varkensfokker en een dorpsmeisje en er is ook iets met een nieuwe priester die maar moeilijk kan aarden en vriendschap sluit met een klein jochie, maar dat doet er voor het verhaal geen ene sodemieter toe. Vertel het dan niet, denk ik dan. Het is alsof je een verhaal van je moeder aan moet horen, waarbij ze wil vertellen met wie nicht Bep nu weer samenwoont, maar dat kennelijk niet kan uitleggen zonder de kleur van Bep's gordijnen erbij te vermelden.
Waking Ned is geen film om hardop om te lachen en de twee hoofdrolspelers zijn weliswaar grappige oude mannetjes, maar niet van het soort waar je warme sympathie voor gaat voelen. Hun drijfveer is en blijft hebzucht. Toch zijn het leuke types om naar te kijken, al is het maar omdat ze niet, in tegenstelling tot vrijwel alle senioren die de laatste tijd mijn pad kruisen, de vraag 'hoe gaat het' beantwoorden met 'tsja, pijn he...' of achter een gordijn op de po gaan. Welnee, de heren rijden naakt rond op motorfietsen, liegen en bedriegen er vrolijk op los en hebben een duidelijk doel in het leven.
Ik
ga Waking Ned een 7,5 geven. Die gaf ik ook aan, pakweg, The Mummy. Denk
nou niet dat allebei die films even goed zijn, want dat is appels met
peren vergelijken. Met dat cijfer bedoel ik gewoon dat ik me twee uur
lang goed vermaakt heb en me nergens aan ergerde. Het was gewoon een verademing
om weer eens een simpel, origineel en leuk uitgewerkt verhaal te zien.
Vergeet alleen niet dat ik de persvoorstelling zag, met gratis toegang
en eveneens gratis consumpties. Als ik deze film had gezien tijdens een
avondje uit met een leuke meid en op had moeten draaien voor de kaartjes
en de ijsjes in de pauze, zou ik misschien aanzienlijk minder mild gestemd
zijn geweest.
Score: 7,5/10