Na afloop van deze film was er enige discussie tussen de dames en heren filmcritici. Wat was hier nu in Godsnaam de bedoeling van geweest? De een hield vol een briljante parodie te hebben gezien, de andere vond het een zeer zwakke comedy en een derde dacht met een romantisch niemendalletje van doen te hebben. Ikzelf was er ook nog niet uit, maar ik heb tijdens de hele voorstelling gedacht dat het allemaal tamelijk seksistisch was. En als MIJ dat opvalt, dan kan het niet anders of het is met opzet zo gedaan. Niet dat ik me er aan stoorde, overigens. Zo ben ik dan ook wel weer.
Gwyneth Paltrow speelt Donna, een meisje van eenvoudige komaf. In Amerika betekent dat meestal dat je in een woonwagen woont. Trailer Park Trash heet dat.
Natuurlijk droomt ze er van daaraan te ontsnappen, maar dat schiet niet erg op. En dan ziet ze in een talkshow opeens een vrouw die het helemaal gemaakt heeft in het leven, door zich met haar ziel en zaligheid te richten op een carrière als stewardess. Deze Sally Weston (Candice Bergen) is min of meer de Martha Stewart van het cabinepersoneel.
Donna besluit haar voorbeeld op te volgen en solliciteert bij Sierra Airlines, een piepkleine lokale luchtvaartmaatschappij die vliegt met toestellen waar nog geen Oegandees in zou willen. Het uniform heeft ook een enorm decolleté. En zo maakt Donna de eerste vlucht van haar leven meteen als leerling-stewardess. Het duurt even, maar na een tijdje heeft ze het werk in de vingers.
Sierra Airlines is, net als het uniform, echter al snel een maatje te klein voor haar en samen met haar collega Christine (Christina Applegate) solliciteert ze bij Royalty Airlines. Die geloven niet zo in meeloopstages en geven hun nieuwe medewerkers gewoon een uitgebreide training. Deze wordt verzorgd door John, gespeeld door Mike Meyers. Zijn rol is relatief groot en een duidelijke clou dat we hier toch echt met een comedy te maken hebben. Andere clou: John is scheel. In elk geval gaat Meyers behoorlijk tekeer.
Het afsluitende examen bepaalt op welke routes je terechtkomt, waarbij een internationale bestemming (Parijs of Londen) natuurlijk de hoofdprijs is. Tot ieders verbazing maakt Donna haar examen echter zo slecht dat ze niet verder komt dan Royalty Express, de dagelijkse shuttle vanuit Denver. Dat is niet bepaald een dienst met veel status en Donna heeft het er ook erg moeilijk mee. Er is maar één voordeel: ze krijgt een vriendje en kan elke avond thuis met hem doorbrengen.
Als blijkt dat zelfs Christine, bepaald niet de meest getalenteerde stewardess uit hun groep, een veel betere dienst heeft gekregen, trekt Donna aan de bel bij Sally Weston voor een herexamen. En dan, dames en heren, staat ze opeens voor de keus: carrière maken of een leuke vriend.
Zou dat nou de les zijn van deze film? Dat moet haast wel. En sprekend als iemand die de leasewagen en het aandelenpakket maar weer heeft ingeleverd om iets te gaan doen wat minder goed schuift maar wel leuker is, kan ik dat wel goedkeuren. Maar in dat geval is die boodschap wel erg raar verpakt, namelijk met de extra boodschap dat voor vrouwen het hoogst bereikbare doel is om onbeperkt te kunnen shoppen in Parijs en ondertussen champagne te schenken in First Class. En dat hoor je dan weer op te geven voor de liefde. Ik ben geen feminist, maar zelfs ik vind dat wat kras. Zou het satirisch bedoeld zijn? Maar wat is dan de aanleiding?
De romantiek is verder wel erg beperkt en wat de comedy betreft: Mike doet zijn best, maar ik heb slechts twee keer gelachen. En volgens mij heeft het leven van deze stewardess (en haar opleiding) ook geen flikker te maken met de realiteit. Ik ken toevallig een paar stewardessen: zonder uitzondering pittige tantes die weliswaar zeer professioneel kunnen glimlachen maar die bepaald niet kicken op het serveren van kaviaar aan rijke stinkerds. By the way, als je ooit twee stewardessen over hun passagiers hebt horen roddelen, zit je de rest van je leven bij elke vlucht stokstijf in je stoel en durf je je bek niet meer open te doen. Ook dat element komt niet terug in deze film.
Kortom, ik heb geen flauw idee wat deze film nu precies wil, maar mij had hij in alle opzichten net iets te weinig te bieden behalve een paar uitgebreide scènes met Gwyneth en Christina in badpak. Dus saai is-ie in elk geval niet.
Score: 5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|