Er was ooit ook een podcast. Klik hier

De wereld van Terry Wolfmeyer, moeder van vier dochters en brave huisvrouw in een buitenwijk van Detroit (ofzo, who cares) staat van de ene dag op de andere op zijn kop: haar echtgenoot, 'Grey', neemt de benen met zijn Zweedse secretaresse en laat geen woord meer van zich horen. Geen kaartje, geen mailtje, noppes. Terry doet het enige wat een vrouw in haar positie kan doen: zuipen, zuipen en nog eens zuipen. De ooit zo lieve en door iedereen gewaardeerde moeder verandert in een haveloos drankorgel en eist van haar vier dochters onvoorwaardelijke steun.

Op een dag staat buurman Denny voor het raam. Als die hoort dat Grey niet te spreken is (en waarom niet), biedt hij zichzelf aan als collega-drinkebroer. Denny (Kevin Costner) heeft namelijk ook niet zo'n denderend leven, vindt hij zelf. Ooit was hij een beroemde honkballer, maar die dagen zijn voorbij en nu heeft hij een baantje bij een plaatselijk radiostation en verdient hij bij door winkels te openen en honkballen met zijn handtekening te verkopen. (Ik snap werkelijk niet wat die man te klagen heeft, eerlijk gezegd. Doe mij zo'n leventje! Of dacht je dat het makkelijk was om soms wel DRIE films per WEEK te zien? Ik ga er aan onderdoor, man! En niemand vraagt mij ooit een handtekening, laat staan dat ze er dan voor willen betalen!)

Hoe dan ook, langzaam maar zeker wordt Denny de nieuwe man in het leven van Terry, al wil dat niet zeggen dat ze vanaf dat moment de fles laat staan. Bovendien krijgt ze met vrijwel al haar dochters ruzie: de een wil niet studeren en komt thuis met een gruwelijke lapzwans, de ander wil juist wél studeren maar dan iets onzinnigs als 'interpretatieve danstheorie'. Kortom, de ellende is nog lang niet voorbij.

De titel laat zich niet makkelijk vertalen. Het voordeel van woede komt technisch het best in de buurt, maar klinkt ons raar in de oren. In elk geval suggereert die titel dat Terry na een periode van levermishandeling opeens iets positiefs mee maakt: meer aandacht voor de kinderen, zelfontplooiing door een baantje, meer waardering voor goedkopere merken wasverwachter, dat werk. Nou, vergeet het maar. We zien geen seconde van haar leven vóór Grey's vertrek, maar de film maakt wel duidelijk dat het vroeger eigenlijk alleen maar beter was. Ik zal het wel weer gemist hebben, al heeft het verhaal aan het eind een behoorlijke verrassing voor ons in petto. Helaas wordt ook de laatste noodgreep van de scenarist die het ook allemaal niet meer weet uit de kast gehaald, namelijk de onverwachte ziekenhuisopname die iedereen weer samenbrengt en doet vergeven & vergeten. Als een film dat flikt, weet ik wel hoe laat het is...

Dit verhaal is hoofdrolspeelster Joan Allen op het lijf geschreven. Letterlijk: schrijver en regisseur Mike Binder dacht kennelijk dat ze niets te doen had en schreef dit verhaal speciaal voor haar. Mijn vriendin duwt in zulke gevallen gewoon de stofzuiger mijn kantoor binnen, maar iedereen heeft zo zijn eigen talenten. (Overigens denk ik dat het PR-bullshit is, want Binder en Allen hadden nooit eerder samengewerkt en volgens de persmap had Binder het verhaal ook al af voor hij Joan had gecast.)
Kevin Costner is speciaal voor deze rol 20 kilo aangekomen, aldus de persmap. Goh, een man van 50 die een beetje zwaarder wordt, hoe is het mogelijk hé? Ik heb Kevin trouwens zelden zo'n praatgraag karakter zien spelen, maar als uitgerangeerde honkballer had ik hem toevallig al wél een keer gezien in For The Love Of The Game (1999). Het zou leuk geweest om zijn karakter weer dezelfde naam te geven, maar bij films die zichzelf zo serieus nemen als deze komt dat bij de makers niet op. Wij, als publiek, zouden toch zomaar in de war kunnen raken, nietwaar!

Echt deprimerend vond ik The Upside Of Anger gelukkig niet, maar ik snap de attractie niet echt. Er zit hier en daar wel een beetje humor in, bijvoorbeeld als Terry iemand dood wenst en we de fantasie werkelijkheid zien worden, maar dit is toch overwegend drama van het soort waar ze op RTL 4 rond het middaguur huisvrouwen mee van de straat proberen te houden. (Of althans, dat deden ze voor die vieze belspelletjes werden uitgevonden.) Als Terry iets gevatter was geweest, of de personen in haar leven iets gekker, zou dit richting een heel aardige comedy kunnen gaan. Omgekeerd kan ook: als Terry iets nuttigs met haar leven was gaan doen, zou dit nog een mooi en inspirerend verhaaltje met een moraaltje hebben kunnen worden. Helaas blijft The Upside Of Anger op een vaag punt halverwege hangen. Ik geef meteen toe dat Joan Allen mooi speelt, net als Kevin overigens, maar al met al is dit helaas vlees noch vis.

Wil er overigens nog iemand mijn handtekening kopen? Op een gebruikt filmkaartje ofzo Nee? Dacht ik al. Fuckers...

Score: 5/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .