

Na 'Dr. T And The Women' en 'The Mothman Prophecies' werd het voor Richard Gere hoog tijd om weer eens met iets fatsoenlijks voor de dag te komen. De man is weliswaar voor de rest van zijn leven gedoemd om karakters te spelen waarbij een wollen trui een belangrijk deel van de garderobe is, maar dat doet hij toch best goed. Als tegenspeelster heeft hij in Unfaithful Diane Lane, een dame met een indrukwekkend CV maar een gezicht wat bij mij nooit echt blijft hangen. Lijkt me voor een actrice overigens geen al te slechte eigenschap.
Het verhaal van Unfaithful is in wezen doodsimpel: een huisvrouw is, grotendeels onbewust, uitgekeken op haar saaie leventje met haar liefhebbende man en haar flaporige zoontje in een mooi vrijstaand huis aan de oever van een meertje. Op een extreem winderige dag in New York botst ze letterlijk tegen een knaap van 27 aan, die haar bij hem thuis een pleister en een kopje thee aanbiedt. Deze Paul is eigenlijk een Fransman en hij handelt in zeldzame boeken. Ze zwicht niet meteen voor zijn 'Allo 'Allo-achtige accent en zijn driedagenbaardje, maar als ze voor de derde keer met een rotsmoes voor zijn deur staat gaan bij Connie Sumner (Lane) de remmen los.
Edward Sumner (Gere) weet daar natuurlijk niets vanaf. Het is een brave, hardwerkende man waar werkelijk niets op aan te merken valt. Het is duidelijk de bedoeling dat we hem niet als 'de vijand' zien maar juist partij voor hem kiezen.
Paul is overigens een eerste klas lul. En niet alleen vanwege zijn uiterlijk, maar ook omdat hij zeldzame boeken verzamelt en volslagen egocentrisch is. Ik dacht eerst dat zijn karakter een grapje was, een grapje van de regisseur voordat Connie haar échte minnaar ontmoet. Maar nee hoor, ze valt als een blok voor deze aansteller van het type "Helleu, Ai fok your waif for she likes iet soo much. Would you laik a drienk?" Hij zegt dit zinnetje misschien niet letterlijk zo, maar u weet nu ongetwijfeld meteen wat voor type ik bedoel.
Nu denkt iedereen anders over ontrouw maar zolang het mij persoonlijk niet raakt denk ik altijd: gun een mens eens een verzetje. Zolang ze er geen gewoonte van maakt om het met andere kerels te doen en ze ook een beetje aan de hygiëne en veiligheid denkt kan dat vast geen kwaad. Het probleem met Connie is echter dat ze geen maat weet te houden. Het blijft niet bij een of twee discrete bezoekjes, maar ze ligt meteen elk vrij moment bij die Fransoos, Paul, in bed. Het duurt dan ook niet lang voor er bij Edward een alarmbelletje gaat rinkelen.
Meer kan ik eigenlijk niet vertellen want dan verpest ik teveel. Aan de andere kant moet ik nog wel even duidelijk maken wat voor soort film dit nu is, want als je dit zo hoort denk je misschien aan een snotlappendrama en dat valt hartstikke mee. Om het nu meteen een thriller te noemen gaat me wat ver, maar de film is pas halverwege als Edward precies weet hoe de vork in de steel zit. De film duurt overigens ruim twee uur.
Ik kan Unfaithful niet echt aanbevelen. Naar mijn smaak was het wat te traag en te slap, maar dat vind ik vrijwel altijd van films met Richard Gere. Ik zal de doelgroep wel niet wezen. Mevrouw Lane toont hier en daar wat functioneel naakt en meneer Gere kijkt erg veel functioneel teneergeslagen maar al met al kon het me toch eigenlijk geen moer schelen hoe die twee hun problemen op gingen lossen. Ik ben zelfs tien minuten voor het slot de zaal uitgelopen, al kwam dat voornamelijk omdat bioscoop het Ketelhuis kennelijk moet bezuinigen op de stookkosten en mijn vingers een beetje blauw begonnen te worden. Het slot van Unfaithful was mij die extra tien minuten niet waard. Wie hoopt op een soort omgekeerde Fatal Attraction kan rustig thuisblijven, maar misschien dat het vrouwelijke 30+ segment hier wat in herkent en toch met plezier in de zaal zit. Cijfermatig kan ik daar echter helaas geen rekening mee houden.
Score: 5/10
Martijn Warnas