

Dit is een film over vampieren en weerwolven. Die zijn momenteel erg 'en vogue'. Op TV is Buffy de baas, op het witte doek was dat de laatste tijd Wesley Snipes in de Blade-films. Misschien verklaart dat waarom iemand geld durfde te steken in dit script.
Hoofdpersoon is Selena, een jonge knappe vrouw maar ook een vampier. Ze hoort bij een groepje bloedzuigers dat zich de Death Dealers noemt en het voorzien heeft op een concurrende groep, de Lycans. Dat zijn dan de weerwolven en tevens de boeven uit het verhaal. Want vampieren zijn lief en weerwolven zijn stout, dat weet iedereen…
Beide partijen hebben in een vete van meer dan 600 jaar op technisch gebied aardig wat vorderingen gemaakt, al houdt niemand van een kilo kogels in zijn reet meer dan een beetje hoofdpijn over. En dat terwijl de weerwolven toch speciale kogels met zilvernitraat gebruiken, waarop de vampieren heel slinks munitie met ultraviolette vloeistof (vloeibaar licht dus) hebben bedacht.
Momenteel hebben ze ruzie over een plan van de weerwolven om een mens te ontvoeren en met zijn bloed iets te doen wat mij ontgaan is omdat ik op dat moment net even de krant zat te lezen. In elk geval is deze jonge man, een arts nog wel, ernstig de pineut. Om de weerwolven te dwarsbomen moet Selena (Kate Beckinsale) hem namelijk vermoorden, maar hij redt haar leven en bovendien is-ie best wel schattig (en een dokter!) dus ze kan het uiteindelijk niet over haar hart verkrijgen. Bovendien ontdekt ze dat de baas van haar 'clan' een afspraak heeft met de leider van de weerwolven. Daarom wekt ze een andere vampier, die gemummificeerd in een grafkelder ligt, door middel van een bloedtransfusie tot leven voor overleg. Volgens mij was het ook haar ex, maar hou me ten goede. Ik was toen net even een boterham aan het maken.
Dat tot leven brengen van die collega wordt haar overigens niet in dank afgenomen. Hij had nog 100 jaar moeten uitslapen voor ze hem weer op sap hadden gezet en nu heeft ze een of ander systeem van vampier-wisseldiensten in de war gegooid. Daarvoor moet ze berecht worden, maar hoe dat afloopt weet ik niet want ik stond toen net een wasje te vouwen. En daarna heb ik de DVD door de papierversnipperaar geduwd. De scherven zal ik nog apart verbranden, puur voor de zekerheid. Wat een bagger, zeg.
Dit is de eerste speelfilm van regisseur Len Wiseman. Hiervoor maakte hij talloze reclamefilmpjes. Daar leer je een hoop van: goedkoop werken, de vaart erin houden, mooie plaatjes laten zien. Wat je kennelijk niet leert: een begrijpelijk verhaal vertellen en in anderhalf uur een beetje afwisseling brengen.
Ik schrijf al zes jaar over film. Dit is een van de slechtste films die ik in die periode gezien heb. En dat heeft niks te maken met de speciale effecten, want die zijn zeer acceptabel. Dat geldt ook voor de decors, de belichting, het geluid, noem maar op. Maar dat verhaal, dat slaat echt als een tang op een varken. Daar ben ik niet alleen in: de Internet Movie Database heeft links naar 108 andere besprekingen. Knappe jongen die daar één positieve tussen weet te vinden. En toch deed deze film het in Canada zo goed dat inmiddels een sequel én een prequel in voorbereiding zijn! En dat terwijl een script van The Hitchhikers Guide To The Galaxy twintig jaar op een plank blijft liggen.
Wat heeft die Canadezen toch bezield? Iedereen met een IQ van drie cijfers zakt hierbij na een minuut of vijf mokkend onderuit. Je kunt je namelijk toch niet meer op het verhaal concentreren, omdat je in je hoofd steeds 'Jatwerk! Onzin! Jatwerk!' hoort roepen. Heb je dat niet, dan is er iets mis met je. Er zal best wel een segment zwakbegaafde pubers zijn die dit het einde vinden, maar de enige prijs die dit stuk vuilnis hoort te winnen is een Gouden Pleerol. Was het maar een kutfilm. Dan was het tenminste nog wat…
Score: 3/10
Martijn Warnas