Bree Osborne woont in Los Angeles. Ze heette vroeger Stanley Shupeck, maar daar valt nu weinig meer van te merken. Ze is transsexueel en heeft al veel behandelingen ondergaan om vrouwelijker te worden: zo zijn haar stembanden 'geschoren' zodat ze een hogere stem kreeg, slikt ze hormonen en is ze uitgebreid electrisch onthaard. Er mist nog één ding, of liever gezegd: er ZIT nog een ding. Maar voordat de Kleine Johannes er definitief af gaat moet ze toch nog een laatste psychologisch onderzoek doorstaan.
De definitieve toestemming is bijna binnen en de operatie is al gepland, als opeens de telefoon gaat: vanuit een politiebureau in New York vraagt een jongen naar zijn vader, Stanley Shupeck...
Nu klopt het inderdaad dat Stanley de vader is: in een relatie met een vrouw die kennelijk niet op erg mannelijke types viel is minstens één keer geëxperimenteerd en dat resulteerde in een zoon, die Stanley (pardon: Bree) daarna nooit meer gezien heeft. Van haar psychologe krijgt ze echter de opdracht dat deel van haar leven alsnog onder ogen te zien, anders mag ze niet onder het mes. En dus vliegt Bree met frisse tegenzin naar New York, waar ze voor een borg van maar liefst 1 dollar haar zoon weer vrij krijgt.
Die zoon, Toby, is niet erg slim. Hij is volgens mij opgepakt wegens diefstal van een kikker, maar er was geen ondertiteling dus misschien is er een drugsgerelateerd voorwerp dat klinkt als 'frog' en heb ik dat verkeerd begrepen: ik ben nogal naïef in zulke zaken. Het lijkt me echter vrij plausibel dat deze Toby, die zich ook nog eens prostitueert, een kikker heeft gejat. Het is echt een vrij dom joch, zoals Bree ook al snel concludeert.
Toby weet niet dat Bree zijn vader is en heeft niet eens door dat Bree ooit een man was. Ze vertelt hem dat ze voor een kerkgenootschap werkt, The Church Of The Probable Father. Hij heeft niks door en vraagt of ze hem meeneemt naar Los Angeles, waar hij het als acteur wil proberen. Nou ja, acteur... Hij wil in sexfilms gaan spelen. Omdat hij niet mag vliegen (hij is op borgtocht vrij) en Bree hem niet zomaar ergens kan dumpen (anders mag ze van haar begeleider die operatie niet ondergaan en dat is al over een week) koopt ze een oude auto en besluiten ze naar L.A. te rijden. Vanaf dat moment wordt het een roadmovie waarvan je de inhoud wel zo'n beetje kunt raden. Zowel Toby als Bree krijgen met hun verleden te maken en ze leren ook veel over elkaar.
Normaal gesproken zijn films over transsexuelen niet erg leuk. Die mensen leven vaak aan de rand van de maatschappij, worden nogal eens lichamelijk misbruikt en zijn daarnaast zo hard op zoek naar vriendschap en acceptatie dat ze in de vreemdste en vaak ook ongure kringen verzeild raken. (Breakfast On Pluto, te zien vanaf Mei 2006, is een aardig voorbeeld.) En anders worden ze een soort clowns, waar iedereen kennelijk onbeperkt over mag fluisteren en naar mag wijzen.
Het aardige van Transamerica is dat Bree nu eens een heel ander soort transsexueel is: weliswaar is ze overdreven vrouwelijk (de meeste echte vrouwen hoeven niet zo nodig elke dag in een roze rokje te lopen) maar het is duidelijk een keurig type, dat niets van drank en drugs moet hebben en gewoon een rustig leven zoekt. Er zal wereldwijd wel een zucht van verlichting worden geslaakt door alle andere 'normale' transsexuelen.
Bree wordt gespeeld door Felicity Huffman, een echte vrouw. Van geboorte, bedoel ik. Ze is een van de Desperate Housewives en ik had zelf echt geen seconde het idee dat ze ooit een man is geweest, maar toch speelt ze dit karakter fenomenaal. Het was misschien interessanter geweest om de rol aan een echte transsexueel te geven (er zijn er genoeg en met toneelspelen hebben ze noodgewongen ook genoeg ervaring), maar uiteindelijk moet je de beste persoon kiezen voor een rol en het is goed voorstelbaar dat Huffman gewoon de beste was uit welke groep dan ook. Ze heeft dan ook een CV zo lang als je arm, zij het dat ze voornamelijk in TV-series speelt.
Verder is het aardig om te weten dat William H. Macey, die man met die goedmoedige hondekop uit The Cooler, een van de producenten is. Van hem heeft Huffman ooit nog acteerles gevolgd.
Transamerica profileert zich overigens ook (deels) als comedy, maar het is eerder een tragikomedie. Weliswaar kan Bree soms leuk uit de hoek komen, maar het is zeker niet iemand die haar verdriet verbergt met humor. Ik heb dus nergens gelachen, maar wél geboeid gekeken. De film heeft maar een of twee ongemakkelijke stukjes, waaronder een zwempartij in de vrije natuur en een moment waarop Toby even snel vijftig dollar verdient bij een truckchauffeur. Normaal zijn dat voor mij zapmomenten, maar het was snel weer voorbij en omdat het vrij natuurlijk past in dit verhaal viel het nogal mee. Laat je er niet door weerhouden, wil ik maar zeggen. Brokeback Mountain was véél erger.
Misschien had je van mij een ander soort review verwacht, iets met veel gemene grappen en een vier onderaan. Ik moet je zeggen dat ik zelf ook enigszins verbaasd ben door mijn reactie, want normaal heb ik niet zoveel geduld met dit soort figuren. Kennelijk heeft de aanpak van Transamerica iets menselijks bij mij losgemaakt, puur door de nuchtere en integere aanpak van dit loodzware thema. De wonderen zijn de wereld nog niet uit!
Kan iemand ook een keer zo'n film maken waardoor ik meer begrip krijg voor het feit dat iemand graag bij de Nederlandse politie wil werken?
Score: 7,5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|