Het zag er even naar uit dat deel 2, zoals zoveel animatieseries (denk aan Aladdin) direct naar de videomarkt zou gaan. Toen Pixar echter de eerste beelden zag, kreeg regisseur/scenarist John Lassiter ze toch zo ver om er een bioscooprelease van te maken. Dat betekende meer budget en dus een mooiere film. Toy Story 2 grossiert dus in mooie visuele effecten, heeft een paar leuke liedjes en een goed doordacht verhaal.
Maar jij wou dus niet gaan? Een kinderfilm, hé? Onzin. Toy Story 2 is net zozeer gericht op volwassenen als op kids. De film zit vol met grapjes voor alle leeftijden en is met name op dreef als het gaat om parodietjes op andere films. Voorbeeldje: als Rexx, de bang uitgevallen dinosaurus, achter zijn vrienden aanrent terwijl die in een speelgoedauto rondrijden, zie je bijvoorbeeld een shot dat lijkt op de achtervolging in Jurassic Park. Ook Star Wars wordt een paar keer op de hak genomen, maar ook titels als Rear Window, Metropolis, Star Trek en zelfs The Matrix. Het herkennen van al die grappen is dus een sport op zich.
In deel I ontstond er ruzie tussen de cowboy Woody (met de stem van Tom Hanks) en het splinternieuwe stuk speelgoed Buzz Lightyear, Space Ranger. Buzz is er aanvankelijk van overtuigd dat hij een tot de tanden bewapende vechtmachine is, maar leert gaandeweg van Woody dat hij zijn zelfbeeld enigszins bij moet stellen: dat rode lampje op zijn arm is geen laser, maar gewoon een rood lampje.
Buzz (met de stem van Tim Allen) was in deel 1 dus een onuitstaanbaar type, maar het aardige is dat hij in deel 2 duidelijk heeft geleerd van zijn fouten: nog steeds is hij voor niets of niemand bang, maar hij kent nu ook begrippen als loyaliteit en medeleven. Dat maakt hem in feite de nieuwe held, want Woody dreigt deze keer te bezwijken voor een luxe leventje zonder zijn vrienden: de cowboypop blijkt namelijk vrij zeldzaam te zijn en een verzamelaar steelt hem uit Andy's tuin. Woody ontmoet Stinky Pete (met de stem van Kelsy 'Frasier' Grammer) en cowgirl Jessie (Joan Cusack). Zij vertellen hem dat hem een leven wacht in een Japans museum. Dat klinkt een stuk beter dan een leven op de bovenste plank, met al het andere kapotte speelgoed. Buzz en consorten proberen ondertussen hun vriend te redden, maar als je 15 centimeter hoog bent is dat best een probleem.
Als je nog niet gegaan bent omdat de ervaring je heeft geleerd dat sequels meestal tegenvallen kan ik je geruststellen: Toy Story 2 is zeker zo goed als het origineel. Het nieuwtje van Computer Generated Imagery is er weliswaar af en aan het begin dreigt een herhaling van het thema 'poppetje raakt kwijt en de rest gaat op zoek' maar de karakters hebben meer diepgang gekregen en het verhaal zit goed in elkaar. Blijf ook zitten voor de aftiteling want net als bij A Bugs Life zijn hier ook weer 'bloopers' te zien. Die bestaan natuurlijk niet bij een film uit de computer, maar dat maakt ze eigenlijk extra grappig.
De meer cynische kant van deze onderneming is te zien in de speelgoedwinkel, waar replica's van de figuurtjes een godsvermogen kosten. Maar misschien pleit het voor deze film dat zelfs ik deze keer in de verleiding kwam een Buzz Lightyear te kopen. Voorlopig heb ik dat kunnen weerstaan, maar ik vrees dat ik voor de eerste keer van mijn leven een film ga kopen als hij op video (of DVD) uitkomt. It's just that good. Als je deze film niet waardeert is het kind in je definitief dood...
Score: 9/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|