Beter laat dan nooit, al is deze film zo langzamerhand alleen nog te zien op de dinsdagmatinee in Zwolle. Lekker op tijd voor de videorelease, denk ik dan maar.
Ik kan er kort over zijn: (Jaja... - Ed.) geinig. Mooie mensen, mooie plaatjes, een handige inbraak in een museum, wat droge humor en... en... dat was het wel. Het is een remake van een film uit 1968 met Steve McQueen en Faye Dunnaway, maar eerlijk gezegd zal me dat worst wezen. Het betekent alleen standaard een strafpunt want remakes, dat is natuurlijk gelul. Je gaat toch verdomme geen complete filmploeg op de been brengen om een verhaal opnieuw te vertellen? Bovendien was er op het origineel weinig aan te merken. In elk geval voegt deze versie er niets aan toe. Overigens speelt Faye Dunnaway wel weer een rolletje in de remake, als de psychiater van de hoofdpersoon.
Thomas Crown is effectenhandelaar (of zoiets, in elk geval een succesvol witteboordencrimineel) en kunstliefhebber. Omdat hij vindt dat schilderijen niet door arme mensen gezien hoeven te worden (die kopen maar een poster), heeft hij er een paar gejat uit diverse musea. Hij doet dat op zeer ingenieuze wijze, namelijk door andere mensen er voor op te laten draaien. U merkt het, dit is iemand die ik met liefde een kwartiertje in elkaar zou schoppen op een saaie zondagmiddag. De film laat dat aspect echter niet zo naar voren komen want Pierce Brosnan heeft een knappe kop en DUS is hij sympathiek. Dat zijn zo van die Hollywood wetten waar ik ook weinig van snap.
Rene Russo speelt Catherine Banning, een detective die namens de verzekeringsmaatschappij moet proberen een gestolen Monet terug te vinden. Hoewel de 'medewerkers' van Thomas Crown op heterdaad betrapt zijn bij een inbraakpoging, komt hij ze op het politiebureau toch nog even identificeren in het kader van 'dubbel genaaid houdt beter'. Banning legt al snel de link en gaat achter Crown aan. Die vindt haar, ondanks haar 45 jaar, een ontzettend lekker ding. Terecht overigens, al zal dat voor een groot deel ook aan de grimeur liggen.
Na een dansje en een reisje naar een caribisch eiland valt ze voor hem als een blok, al blijft ze hem vertellen dat ze hem verdenkt van de diefstal. Crown windt haar echter om zijn vinger en dat vind ik persoonlijk erg aardig om te zien. Het mag dus kennelijk nog, dat een man een vrouw naar zijn pijpen laat dansen. Ik dacht dat de politiek correcte maffia dat soort scripts al lang had verboden. Overigens valt hij ook voor haar, omdat ze 'een van de weinige vrouwen is die op zijn niveau opereert.' Zou je 'm niet, dames... Slaan, bedoel ik.(Huh? Wie schrijft tegenwoordig jouw reviews, Martijn? - Ed.)
Zonder rekening te houden met de strafpunt voor een remake (dat was maar bij wijze van spreken) kom ik op een 7,2. Een dikke zeven, met andere woorden. Echte diepgang zit er niet in, tenzij je achter je hormonen aanrennen diepgang noemt. Het mooiste moment is nog aan het eind, als de vermoeide politie-inspecteur McCann (een nogal matte Denis Leary) uitlegt waarom de zaak hem vanaf het begin af aan eigenlijk geen zak interesseerde. Hij zegt het ongeveer zo: 'Vorige week heb ik twee fraudeurs en een kindermoordenaar gearresteerd. Wat kan mij het dan schelen of er een schilderij is gejat waar alleen veel te rijke mensen zich druk over maken?' En dat is misschien ook de reden waarom de film niet echt boeit. Zo'n schilderijendiefstal, wat doet dat er feitelijk toe?
Score: 7,2/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|