Dit is een remake van een film uit 1960, die was gebaseerd op een verhaal van H.G. Wells. Het aardige is dat de regisseur van de remake, Simon Wells, een achterkleinzoon van de schrijver is. Nu heb ik het origineel ooit op een regenachtige zondagmiddag gezien bij de BBC en van die film is me met name het tijdreizen bijgebleven. De rest van het verhaal kwam me echter nauwelijks bekend voor en ik denk dat er heel wat Hollywood-verhaaltruuks zijn komen kijken bij het bewerken van deze versie. Zelfs de hoofdpersoon heet anders!
Professor Alexander Hartdegen (Guy Pearce) is het prototype van de verstrooide wetenschapper. Gelukkig ziet hij er uit als Guy Pearce, dus heeft hij toch verkering weten te krijgen met een lekker ding. Na een romantisch avondje schaatsen in het park vraagt hij haar ten huwelijk. Tot een bruiloft komt het niet want voor die tijd is ze al dood, door een zeer ongelukkig toeval. Hartdegen toont zich een ware wetenschapper en sluit zich vier jaar lang op in zijn werkkamer om uiteindelijk op de proppen te komen met een tijdmachine. Het ding ziet er uit als een stoomaangedreven vuurtorenlens (gelukkig wel met comfortabele zetel) en het werkt als een tierelier: Hartdegen krijgt een tweede kans met zijn vriendin maar komt er helaas achter dat je de geschiedenis niet meer kunt beïnvloeden.
Enigszins teleurgesteld gaat hij zijn nieuwe speeltje dan maar eens uitproberen. Hij reist naar de toekomst en ontdekt dat het de mensheid slecht is vergaan: mede dankzij een poging om de maan uit te hollen zodat er casino's in gebouwd kunnen worden is het oppervlak van de planeet onleefbaar geworden. Het menselijk ras is bovendien gesplitst in een groepje vriendelijke Indiaan-achtige types en een groep bleke griezels. Enne... daar wil ik het maar bij laten. Je hebt zo wel een aardig idee welke kant het uit gaat, nietwaar?
Het verhaal heeft aardig wat overeenkomsten met Planet Of The Apes, maar het origineel daarvan dateert uit 1968 en de originele Time Machine zoals gezegd uit 1960. Toch betekent dit dat je het gevoel krijgt naar goedkoop jatwerk te kijken. En dat terwijl ze het verhaal juist zo op de schop hebben genomen.
Wat me van het origineel goed is bijgebleven is de manier waarop het tijdreizen werd uitgebeeld: de tijdmachine blijft waar hij is, maar de wereld er omheen wordt heel snel ouder. We zien dagen voorbijgaan in enkele seconden en naarmate de tijdmachine sneller draait verdort de tuin in een oogwenk, om de volgende zomer weer even snel in bloei te staan. Ook heeft onze tijdreiziger uitzicht op een etalage met paspoppen, die in razend tempo nieuwe, steeds modernere kleren dragen. En die paspoppen zijn er ook weer in deze film. Je denkt misschien: "Waar maak je je druk om," maar het was voor 1960 natuurlijk een ijzersterk speciaal effect en ik vind het aardig dat het gehandhaafd is, hoewel in deze versie veel computergeweld wordt toegepast.
Ik blijk een van de weinige critici te zijn die deze film wel kan waarderen. Weliswaar is Pearce een veel te sobere, ietwat saaie hoofdpersoon en kun je na afloop nog uren zeuren over alle technische onmogelijkheden in het verhaal, maar dat bedacht ik pas achteraf. En dan moet het wel heel erg zijn wil ik dat een film alsnog aanrekenen.
Ook de rol van Orlando Jones als futuristische bibliotheekcomputer sprak me wel aan. En terwijl iedereen zeurt over de monsters in deze film, de Morlocks, vond ik ze eigenlijk erg goed. Het zijn een soort stoffige gorilla's en juist omdat ze zo lijken op mannen in goedkope pakken (maar grotendeels door de computer worden bestuurd) passen ze aardig in deze film. Dit is immers kitsch, net als Planet Of The Apes (en nu bedoel ik de versie van Tim Burton) dat is. Je moet hier gewoon achteroverleunen en het allemaal ondergaan, tot aan het overdreven bizarre spel van Jeremy Irons als 'hoofd'-Morlock aan toe. En dat ze aan het eind op een volslagen ongeloofwaardige manier nog lang en gelukkig leven vind ik persoonlijk eigenlijk prima. Laat die mensen toch!
Nee, ik snap mezelf soms ook niet: normaal gesproken erger ik me dood aan rammelende verhalen, maar The Time Machine viel om een of andere reden gewoon goed. Er was inderdaad veel meer uit te halen, maar deze versie van The Time Machine krijgt wat mij betreft een ruime voldoende. Dit zal wel zo'n film worden waarbij ik me er over vijf jaar kapot voor schaam dat ik een voldoende heb gegeven, maar het zij zo. Ik was tenslotte ook de man die The Matrix niet zo geweldig vond en ik leef nog steeds.
Score: 7/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|