Iedereen kan zich voorstellen hoe vreselijk het moet zijn om mee te maken wat Victor Navorski, hoofdpersoon uit The Terminal, meemaakt: aankomen op een buitenlands vliegveld en dan problemen krijgen met de plaatselijke bureaucratie. Victor (Tom Hanks), afkomstig uit een (fictief) Russisch satellietstaatje, wil een kort bezoek brengen aan New York maar heeft de pech dat tijdens zijn vlucht een staatsgreep wordt gepleegd in zijn vaderland. Volgens de regels van de immigratiedienst kun je alleen een visum krijgen als je uit een bestaand land komt, maar tot de stofwolken in 'Krakozhia' zijn opgetrokken is Victor even statenloos. Hij mag New York niet in, maar terugsturen kan ook niet: de nationale luchtvaartmaatschappij vliegt voorlopig niet.
Dat is niet alleen een probleem voor Victor, maar ook voor Frank Dixon, een van de hoogste ambtenaren van het vliegveld. Hij is gebonden aan de regels, temeer daar hem promotie staat te wachten en hij zich geen fouten kan veroorloven. Het liefst zou hij zien dat Victor probeert te ontsnappen, zodat hij het probleem wordt van een andere overheidsdienst. Helaas... zelfs als hij Victor uitlegt welke deur hij daarvoor moet nemen en hoe laat de bewaking wordt afgelost, wil deze niet vertrekken: Viktor wil geen regels breken. Dat ligt niet in zijn aard. En dus is hij veroordeeld tot een lang verblijf in de internationale vertrekhal.
Omdat zijn maaltijdbonnen al snel op en kwijt zijn, moet Viktor iets bedenken om aan eten te komen. Al snel ontdekt hij dat je bij het inleveren van een bagagekarretje een kwartje krijgt en dat dreigt een aardige inkomstenbron te worden tot Dixon er een stokje voor steekt: die wil Viktor immers stimuleren om te vertrekken, zodat hij van een probleem verlost is.
Dagen worden weken, weken worden maanden. Viktor blijft waar hij is en sluit langzamerhand vriendschappen met het personeel van de luchthaven. Het is een beminnelijke man, die Engels leert door reisfolders te lezen. Bij een gate die nooit gebruikt wordt, bouwt hij een bed en een hoekje voor zichzelf. Iemand van de catering geeft hem eten in ruil voor klusjes, waaronder het spelen van postiljon d'amour. En dan ontmoet Viktor ook nog nog eens de stewardess Amelia (een relatief kleine rol van Catherine Zeta-Jones), een vrouw die altijd op de verkeerde mannen valt maar die in Viktor een lotgenoot ontdekt die ook altijd maar onderweg lijkt te zijn.
Hoewel niemand in zo'n situatie hoopt te komen, is The Terminal toch een positieve film. Viktor is een optimist en 'bewijst' dat je met hard werken en een vriendelijk woord een heel eind kunt komen. (Met name in Amerika gaat deze boodschap er in als Ketellapper, maar het is natuurlijk niet per definitie onwaar.)
Het uitgangspunt van deze film lijkt ongelofelijk, maar dat is het zeker niet: op vliegveld Charles De Gaulle schijnt ook al jaren iemand te wonen en ik weet uit zeer betrouwbare bron dat op Schiphol ook geregeld mensen noodgedwongen dagen in de vertrekhal moeten leven dankzij die zielloze honden van de douane. (Als je vliegtuig de aansluiting mist en de volgende vlucht pas drie dagen later gaat, hoef je echt niet te denken dat ze je dan de kans geven om even naar Madame Tussaud te gaan, hoor. En als het hotel achter de douane vol zit, slaap je maar lekker in de plantenbak. Echt, die dingen gebeuren.) Voor wie de film Tombés du ciel kent: dit is geen remake, maar het thema is dus wel hetzelfde. En het feit dat voor de film een complete, echt functionerende terminal werd nagebouwd is toch ook wel bijzonder, nu we het toch over trivia hebben.
The Terminal is een charmante en in wezen positieve film. Voor Tom Hanks is het een inkoppertje, maar dat mag ook wel eens een keer. Warm aanbevolen!
Score: 8/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|