Mijn verwachtingen waren hooggespannen. Niet alleen had ik een paar lovende besprekingen gelezen waarin deze film werd aangeprezen als een verfrissende komedie, maar daarnaast is een sterrencast met namen als Gene Hackman, Anjelica Huston, Danny Glover en Bill Murray hoe dan ook reden om even op te letten.
Maar wat wilde het geval? Ik miste alle persvoorstellingen. Dat heb je wel eens in dit werk. Maar de film leek me boeiend genoeg om te 'herkansen in privé-tijd', dus ik ben gaan kijken. Een film met een gemiddelde van 8.2 bij de Internet Movie Database kan toch niet anders dan interessant zijn?
Misschien is bij mijn vaste klantjes al opgevallen dat ik meestal geen liefhebber ben van onorthodoxe verhaalvormen. Ghost World vond ik een verschrikking en voor Mulholland Drive overweeg ik smartegeld te eisen. The Royal Tenenbaums is een stuk minder erg, maar waar al die hype nou voor nodig was..
Even in het kort het verhaal: de Tenenbaums, met vader Royal (Hackman) als familiehoofd, bestaat uit een losse collectie gestoorden. Dat is in het geval van de kinderen (Ben Stiller, Gwyneth Paltrow, Luke Wilson) voornamelijk het resultaat van de opvoeding. Vader en moeder Tenenbaum hebben er een collectie gekneusde zielen van gemaakt, waarna het gezin dan ook uit elkaar viel. Als pa hoort dat hij nog een paar weken te leven heeft, probeert hij de breuk te lijmen. Zijn kinderen hebben echter geen plaats meer voor hem.
Dat klinkt als een drama, maar dat is deze film niet: het is een collectie autisten die elkaar onbewogen maffe dingen vertellen, meer niet. Bill Murray, die zich toch meestal als komiek profileert, speelt een bijrol als de echtgenoot van de oudste dochter die zo saai en droog is dat Peter R. de Vries 'm nog beter had kunnen neerzetten. Danny Glover doet ook zoiets. Het slaat echt helemaal nérgens op, en dat is een modieuze term die ik altijd met beleid gebruik. Ik voelde geen greintje sympathie voor de karakters, vond het verhaal uitgesproken saai en heb me alleen maar zorgen zitten maken dat ik misschien een of andere diepe laag niet kon ontdekken, of een invalshoek die nodig is om er chocola van te maken. Want waar kwamen in vredesnaam die juichende reviews vandaan? Bij Mulholland Drive wist ik meteen welk type snob klaar zou komen van plezier, maar wat was hier te halen voor dat volk? Het verhaal mag dan saai zijn: enigszins logisch is het wel. En hoe excentriek de karakters ook zijn: echt rare dingen doen ze niet. Verder is de film geschoten als elke andere normale film: geen rare truuks met het licht of de camera, geen ingewikkelde flashbacks, slechts een simpele voice-over (Alec Baldwin, toch ook geen edelfigurant) die wat feitjes opdreunt.
Het duurde even, maar ik ben er achter: het gaat om de karakters. Voor amateur-psychologen zijn die bijzonder interessant. Waarom verborg het karakter van Gwyneth Paltrow dat ze vanaf haar 14e rookte terwijl het haar familie waarschijnlijk weinig had kunnen schelen? I don't know and I don't care, maar daar ben ik kennelijk alleen in. Ik vind karakters pas interessant als ze voor meer dan 50% écht zijn, maar dit zijn een soort vleesgeworden Simpsons op een valiumkuur en wat mij betreft volslagen oninteressant omdat ze zo duidelijk verzonnen zijn. De psyche van Tom & Jerry kan je toch ook geen moer schelen? Ik zie heus wel dat het karakter van Bill Murray een tragisch figuur is, getrouwd met een vrouw die hij eigenlijk amper kent maar die hij bij haar dwaze gedrag geen strobreed in de weg durft te leggen omdat ze anders misschien bij hem wegloopt. Natuurlijk zie ik dat wel, ik ben niet blind. Maar wat kan het me schélen, als het verder niks te maken heeft met het verloop van het verhaal? Het zijn goedkope truukjes om interessant te doen. Neem alleen al de naam van die hoofdpersoon: had je, voor ik het je vertelde, een vermoeden dat Royal Tenenbaum de voor- en achternaam van een man zijn? Wie heet er in Godsnaam Royal Tenenbaum? Een AANSTELLER! Een van de velen, in dit geval.
Dit is een film waarbij de achtergrondverhalen oneindig interessanter zijn dan het verhaal. Helaas voor jou ga ik die hier niet uitgebreid vertellen, omdat het misschien de indruk wekt dat de film de moeite waard is. Nou, bespaar je de moeite. Het is belachelijke en saaie flauwekul. Dat Gene Hackman er aan meedoet, maakt het nog geen kunst of iets slims.
Score: 3/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|